• Czego słuchasz w tej chwi...
  Forum: Inne tematy związane z muzyką
  Ostatni post: bonaparte
  31-10-2026, 2:41
  » Odpowiedzi: 1,262
  » Wyświetleń: 114,852
• Nerwica
  Forum: Zdrowie
  Ostatni post: Siwy
  18-10-2026, 23:16
  » Odpowiedzi: 6
  » Wyświetleń: 1,601
• Najgorsze filmy czyli to ...
  Forum: Pozostałe hobby
  Ostatni post: bonaparte
  19-09-2026, 21:37
  » Odpowiedzi: 21
  » Wyświetleń: 2,064
• Brak komarów
  Forum: Zwierzęta
  Ostatni post: bonaparte
  26-07-2026, 18:56
  » Odpowiedzi: 0
  » Wyświetleń: 169
• Jak ochłodzić mieszkanie
  Forum: Moda/ uroda/ wnętrze
  Ostatni post: bonaparte
  02-07-2026, 21:53
  » Odpowiedzi: 2
  » Wyświetleń: 230
• Jaką książkę ostatnio prz...
  Forum: Pozostałe hobby
  Ostatni post: bonaparte
  30-06-2026, 22:56
  » Odpowiedzi: 263
  » Wyświetleń: 31,095
• Koniec wojny na Ukrainie!
  Forum: Polityka/ historia
  Ostatni post: Siwy
  20-06-2026, 23:39
  » Odpowiedzi: 41
  » Wyświetleń: 2,856
• Mocne uderzenie
  Forum: Inne tematy związane z muzyką
  Ostatni post: Traf
  15-06-2026, 22:45
  » Odpowiedzi: 189
  » Wyświetleń: 13,000
• Kielce
  Forum: Sport/ turystyka/ pojazdy
  Ostatni post: bonaparte
  02-06-2026, 20:01
  » Odpowiedzi: 44
  » Wyświetleń: 3,035
• W co teraz grasz czy będz...
  Forum: Pozostałe hobby
  Ostatni post: bonaparte
  30-05-2026, 14:18
  » Odpowiedzi: 56
  » Wyświetleń: 3,733

• Postów na forum:180,507
• Wątków na forum:6,196
• Użytkownicy:3,259
• Najnowszy użytkownik:lelumblue@gmail.com

Zgodnie z Międzynarodową Statystyczną Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD - 10), anoreksję (jadłowstręt psychiczny) diagnozuje się, gdy występują wszystkie cztery wymienione niżej objawy (u dzieci - pięć objawów):

* spadek wagi (lub, u dzieci, brak przybytku wagi) prowadzący do masy ciała o co najmniej 15% poniżej prawidłowej lub oczekiwanej w stosunku do wieku i wzrostu (indeks wagi ciała wynosi poniżej 17,5 kg/m2);
* spadek wagi jest narzucony samej sobie poprzez unikanie "tuczącego" pożywienia; a ponadto za pomocą jednej z następujących czynności: prowokowanie wymiotów, przeczyszczanie, wyczerpujące ćwiczenia fizyczne, stosowanie leków tłumiących łaknienie lub środków moczopędnych;
* samoocenianie siebie jako osoby otyłej oraz zaburzający strach przed przytyciem, co prowadzi do narzucania samej sobie niskiego progu wagi ciała; obawa przed otyłością występuje w formie natrętnej myśli nadwartościowej;
* zaburzenia endokrynne przejawiające się u kobiet zanikiem miesiączkowania, a u mężczyzn utratą zainteresowań seksualnych i potencji (wyjątkiem jest krwawienie z dróg rodnych u kobiet stosujących substytucyjne leczenie hormonalne, najczęściej w postaci przyjmowania tabletek antykoncepcyjnych); stwierdza się również wzrost poziomu hormonu wzrostu i kortyzolu oraz zmiany metabolizmu hormonu tarczycy i zaburzenia wydzielania insuliny;
* u dzieci występuje ponadto opóźnienie albo zahamowanie licznych zjawisk związanych z okresem pokwitania (wzrost ulega zatrzymaniu, u dziewcząt nie rozwijają się piersi i występuje pierwotny brak miesiączek, u chłopców narządy płciowe pozostają w stanie dziecięcym); objaw ten można zaobserwować, jeśli początek choroby miał miejsce przed okresem pokwitania; po powrocie do zdrowia pokwitanie często przebiega normalnie.


Jeśli nie występują wszystkie wymienione wyżej objawy, lub występują w łagodniejszym nasileniu, diagnozuje się jadłowstręt psychiczny atypowy.

W anoreksji nie występują objawy charakterystyczne dla bulimii - tj. nie ma nawracających epizodów przejadania się, ani uporczywej koncentracji na jedzeniu wraz z silnym pragnieniem lub poczuciem przymusu jedzenia (głodem). Ponadto, diagnozując anoreksję wyklucza się uprzednio ewentualne somatyczne przyczyny utraty masy ciała, jak przewlekłe choroby wyniszczające, guzy mózgu, zaburzenia jelitowe (Choroba Crohna lub zespół złego wchłaniania), utratę łaknienia spowodowaną np. zanikowym zapaleniem żołądka i psychogenną utratę łaknienia (np. związaną ze stresem).

Na chorobę tą zapadają głównie dziewczęta i młode kobiety.

Niekiedy wyróżnia się typ restrykcyjny anoreksji (gdzie podstawowym sposobem obniżania swojej wagi ciała jest dla chorej głodzenie się) i typ bulimiczny (w którym chora prowokuje wymioty, podobnie, jak ma to miejsce w bulimii).

Głodzenie się powoduje zaburzenia endokrynologiczne, przejawiające się zanikiem miesiączkowania i utratą zainteresowań seksualnych. Obniża się poziom cukru we krwi, spada tętno, ciśnienie i temperatura ciała. Mogą pojawić się obrzęki głodowe na kończynach dolnych, wybroczyny, oraz bóle brzucha, biegunki lub zatwardzenia. Niekiedy występują zaburzenia pracy nerek, rzeszotowacenie kości i zaburzenia równowagi elektrolitowej. W niektórych wypadkach wyniszczenie organizmu może prowadzić do śmierci.

Leczenie anoreksji wymaga niekiedy hospitalizacji w celu ratowania życia zagrożonego wskutek wyniszczenia organizmu długotrwałą głodówką. Wówczas celem oddziaływań medycznych jest przywrócenie równowagi elektrolitowej oraz podniesienie wagi ciała do poziomu odsuwającego zagrożenie życia pacjentki. W dalszej kolejności należy stosować psychoterapię.

Nazwy slangowe: amfa, speed, power. Po raz pierwszy poddana syntezie w 1887r. Od 1930 r. była stosowana jako lek - w leczeniu otyłości, czasem depresji, astmy, migreny.

W czasie II Wojny Światowej była podawana żołnierzom. W latach 50-tych wprowadzono przepisy prawne ograniczające jej legalne nabywanie. W Polsce produkuje się amfetaminę nielegalnie (z handlu wycofano ją w latach 50-tych). Ze względu na jej rodzimą produkcję jest łatwo dostępna i tania na czarnym rynku. Czystość produkowanej w Polsce amfetaminy waha się w granicach 90-99%.

Aktywniejszym i dłużej działającym analogiem amfetaminy jest metyloamfetamina, w nielegalnym obiegu są również inne pochodne amfetaminy.
Wygląd i sposób podania

Beżowy lub biały proszek, płyn, nasączona bibuła, pigułki, kapsułki, tabletki. Pakowana w małe foliowe torebki. Można ją wąchać, łykać lub podawać dożylnie.
Działanie

Efekty odczuwa się przy podaniu doustnym po 0,5-1,5 godziny, dożylnie po 15 min. Powoduje silne pobudzenie, wprowadza organizm w stan czuwania. Daje wrażenie dużej energii, wywołuje euforię, poprawia samopoczucie, wzmaga napęd psychoruchowy, podwyższa aktywność życiową, usuwa uczucie zmęczenia, zwiększa odporność na stres. Działa pobudzająco na korę mózgową przez zwiększenie stężenia adrenaliny i noradrenaliny w tkance nerwowej (w synapsach). Daje poczucie pewności siebie, subiektywne wrażenie przyspieszenia myślenia i wyostrzenia percepcji, w rzeczywistości niekiedy powodując upośledzenie procesów myślowych.

Uboczne objawy towarzyszące zażyciu: rozszerzenie źrenic, wysuszenie śluzówki nadpobudliwość, silny niepokój, gadatliwość, suchość w jamie ustnej, zmiany ciśnienia tętniczego, wzmożone pocenie się, trudności w oddawaniu moczu, brak łaknienia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, bóle głowy, upośledzenie procesów myślowych.

Zatrucie (przedawkowanie, śmiertelna dawka ok. 1 g.) przejawia się majaczeniem, halucynacjami, urojeniami, napadami drgawkowymi, zaburzeniami rytmu serca, wymiotami, biegunką, dreszczami, poceniem się, śpiączką.
Gdy przestaje działać

Utrzymuje się w organizmie ponad 12 godzin. Po tym czasie występuje gwałtowny spadek sił psychicznych i fizycznych, senność, obniżenie nastroju, obniżenie poczucia własnej wartości, spowolnienie psychoruchowe, męczliwość, obniżenie napięcia mięśni, silne łaknienie na słodycze. Objawy te mogą się utrzymywać kilka dni.
Skutki przewlekłego stosowania

Szybko postępuje zwiększenie tolerancji i przymus używania. Silne uzależnienie psychiczne, nie wywołuje typowego zespołu abstynencyjnego. Występują stany lękowe, halucynacje, omamy słuchowe, psychozy poamfetaminowe, ogólne wyczerpanie organizmu, zmiany osobowości, osłabienie libido i impotencja, uczulenia i egzemy.
Jak rozpoznać?

Należy zwrócić uwagę na powiększone źrenice, brak apetytu, dużą ruchliwość, szybkie mówienie, szybki oddech, niepokój, napięcie i drażliwość. Stan pobudzenia trwa kilka godzin, po czym następuje stan wyczerpania i senność. Może powodować trudności z oddawaniem moczu (ważne przy testowaniu).

Akcesoria: biały proszek, tabletki, kapsułki, kryształki, kawałki folii aluminiowej, rurki, również igły i strzykawki.

Antikol- disulfiram

Disulfiram jest najbardziej znanym środkiem wywołującym awersję i "uczulającym" na alkohol. W latach dwudziestych substancja o tym składzie chemicznym była używana w przemyśle do przyspieszenia wulkanizacji, a w końcu lat trzydziestych znalazła zastosowanie w medycynie jako środek przeciwrobaczy i przeciwświerzbowy. Do leczenia alkoholizmu, disulfiram wprowadzony został przez Duńczyków w 1948 roku, jako wsparcie dla psychoterapii. "Uczulenie" na alkohol miało zmienić stosunek pacjenta do alkoholu. W formie implantu (popularna nazwa - "wszywka") zaczął być stosowany w latach pięćdziesiątych.

Przez wiele lat, w lecznictwie odwykowym w Polsce, powszechną a często jedyną metodą, było "leczenie uczulające" (leczenie awersyjne) polegające na wymuszaniu abstynencji poprzez podawanie pacjentom disulfiramu w formie doustnej (Anticol, Antabus) lub w formie implantu (Esperal, Disulfiram). Podawanie disulfiramu miało zasadniczo zmienić stosunek pacjenta do alkoholu, bowiem po upływie 5-15 min. od wypicia alkoholu mogło dojść do dodatkowego zatrucia spowodowanego kumulowaniem się aldehydu octowego, którego dalszy metabolizm był zablokowany zahamowaniem aktywności dehydrogenazy aldehydowej. Aldehyd octowy jest natomiast toksyną ok. 30 razy silniejszą niż sam alkohol etylowy. Zatrucie aldehydem manifestuje się m.in. zaczerwienieniem twarzy, uczuciem duszności i rozpierania w klatce piersiowej, przyspieszeniem akcji serca, uczuciem niepokoju i lękiem przed umieraniem.

Badania nad skutecznością disulfiramu wykazały jednak, że jest on niewiele bardziej skuteczny niż placebo, zaś zjawiskiem powszechnym (80%) jest oszukiwanie przy przyjmowaniu disulfiramu. Implantowanie disulfiramu nie zapewniało często takiego poziomu we krwi, aby wystąpiła reakcja po wypiciu alkoholu.

Wielu badaczy zwraca uwagę na niebezpieczeństwa wynikające z charakteru działania środków o działaniu "uczulającym" oraz wywoływanych przez nie reakcji (duszność, przyspieszenie czynności serca i niemiarowość, wzrost ciśnienia krwi a nawet zapaść ). Niepokój budzi możliwość spowodowania przez aldehyd octowy zmian sercowo-naczyniowych oraz toksycznego uszkodzenia wątroby. Opisywano poważne powikłania neurologiczne i psychiatryczne takie jak zaburzenia świadomości, napady lęku, psychozy, zespoły depresyjne, ostre i przewlekłe zespoły mózgowe ze zmianami organicznymi włącznie oraz polineuropatie. Odnotowano również kilka przypadków zgonów, które mogły mieć związek z przyjmowaniem disulfiramu.

Zasadność podawania środków o działaniu "uczulającym" (Disulfiram, Anticol, Antabus, Esperal) jest w ostatnich latach coraz poważniej kwestionowana, bowiem środki te nie leczą uzależnienia, a jedynie wymuszają abstynencję poprzez stworzenie groźby wystąpienia objawów ostrego zatrucia aldehydem octowym Część badaczy uważa, że podawanie disulfiramu należy traktować jedynie jako psychologiczne odstraszenie od picia. Wielu specjalistów zwraca także uwagę na etyczne aspekty stosowania disulfiramu, który nie może być traktowany jako pełnowartościowy lek ponieważ nie wpływa na etiopatogenezę uzależnienia, natomiast świadomie naraża pacjenta na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych oraz powikłań w przypadku wypicia alkoholu. Przy obecnych możliwościach korzystania z nowoczesnych metod leczenia uzależnienia od alkoholu w Polsce, proponowanie disulfiramu jako "metody leczenia" lub uleganie naciskom rodzin domagających się implantowania Esperalu należy traktować jako działania nieprofesjonalne, a w niektórych przypadkach nawet nieetyczne. Przypadki takie spotykamy obecnie wyłącznie poza placówkami zajmującymi się specjalistyczną terapią uzależnienia od alkoholu.

Dla niewtajemniczonych, informuję, że od roku 2008 antikol jako wszywka nie jest stosowany, lecz dla zmylenia pacjenta wszywa się witaminy, które w Jego podświadomości działają jako antikol.
Chcesz wiedzieć więcej? Pytaj?

Niektóre osoby przeżywają tak silnie pewne normalne ludzkie uczucia, takie jak wstyd, lęk, ból i gniew, że prawie nigdy nie opuszcza ich niepokój, że „coś z nimi jest nie tak”.

Uważają one często, że powinny uszczęśliwiać ludzi wokół siebie, a kiedy okazuje się, że nie jest to możliwe, czują się w jakiś sposób upośledzone i mniej wartościowe od innych.
Tacy ludzie często angażują się przesadnie we wszystkie codzienne wydarzenia, przeżywając je o wiele silniej i głębiej, niżby tego wymagały konkretne sytuacje.

Kiedy dzieje się coś, co normalnie budzi w ludziach zwykły lęk, ich ogarnia panika lub atak chorobliwej trwogi. Takie ataki mogą zresztą zdarzać im się „bez powodu”.
To normalne, że życiu towarzyszy nieraz ból, ale kiedy ich to spotyka, popadają w czarną rozpacz, nie widzą już żadnej nadziei, a czasem zaczynają wręcz myśleć o samobójstwie lub na serio do niego się zabierać.

W sytuacji, która normalnie prowokuje ludzi do autentycznego gniewu, oni wybuchają nieposkromioną wściekłością.
A owym wstrząsającym przeżyciom emocjonalnym towarzyszy często myśl: „Dlaczego on traktuje mnie w ten sposób? Czy nie wie, jakie to dla mnie bolesne?”.
Nie są jednak w stanie zapanować nad owymi emocjonalnymi wybuchami i w rezultacie odczuwają pogłębiający się znacznie niepokój i zagubienie.

Takie intensywne reakcje emocjonalne często zdarzają się w sytuacjach, których dramatyzm jest naprawdę znikomy.
Może to być, na przykład, brak zgody między współmałżonkami co do tego, jaki obejrzeć film lub gdzie jechać na urlop.
Głęboką rozpacz lub gwałtowną wściekłość może wyzwolić odmowna odpowiedź na podanie o pracę, żal z powodu przeniesienia się przyjaciela do innego miasta lub złość na kota sąsiadów, który narobił nam na wycieraczkę. Każde z tych przeżyć może spowodować emocjonalne reakcje, które są bardzo dalekie od umiarkowanych, a mogą przybierać różną postać: od gwałtownych wybuchów uczuć po jadowitą słodycz i manifestacyjną obojętność zewnętrzną.

Oba rodzaje tych wyraźnie niekontrolowanych reakcji zmieniają życie takich osób i ich stosunki z otoczeniem w jedno pasmo wyjątkowej udręki.
Dysponujemy już dobrze udokumentowanym materiałem, wykazującym, że fizyczne napięcie, towarzyszące ustawicznym wybuchom takich emocji lub ich dławieniu w sobie, może przyczyniać się do groźnych schorzeń fizycznych, takich jak nadciśnienie, choroby serca, artretyzm, migrena, czy nawet rak.

Pochodzenie
Półwysep Arabski, głównie Jemen i Arabia Saudyjska, gdzie zamieszkują lesiste tereny górzyste.

Warunki chowu
Te najczęściej proponowane w naszych sklepach zoologicznych kameleony mogą dorastać do 50 cm długości i powinny być chowane w większych, wysokich terrariach. Pomieszczenia te należy zaopatrzyć w gałęzie, po których kameleon chętnie się wspina oraz muszlę z wodą. Dzienna temperatura powinna wynosić w najwyższej części terrarium 28-30oC, a w dolnych 20-25oC. Nocną temperaturę należy utrzymywać na poziomie około 20oC. Samce kameleonów jemeńskich wykazują wobec siebie agresję, dlatego należy je utrzymywać w parach lub pojedynczo.

Rozmnażanie
Hodowla wszelkich kameleonów, również jemeńskich, jest trudna, dlatego zainteresowani nią, początkujący terraryści, powinni zapoznać się ze specjalistyczną literaturą i zaciągnąć porady doświadczonych kolegów. Generalnie jednak po kopulacji i ciąży, samice w wilgotnym piasku składają jaja. Inkubacja przy średniej temperaturze 27oC i wilgotności 60%, trwa około 195 dni. Samiec i młode kameleony są bardzo wrażliwe na brak wapnia.

Żywienie
Jako pokarm używamy wszelkie owady, młode myszy oraz pokarm roślinny: rzęsę wodną, mniszek lekarski, podbiał, pomidory, owoce. Pokarm należy wzbogacać preparatami mineralno – witaminowymi.

Gdybyście otrzymali taki dar aby móc zmienić swoje życie czy chociaż jedno wydarzenie... co by to było?
Może chcielibyście coś zmienić u bliźniego swego?
Porozmawiajmy tutaj, dlaczego byś wrócił/a do danego roku/dnia/godziny, co byś zmienił/a i w jaki sposób.

Zapraszam do dyskusji
Mile widziane długie wypowiedzi. :-D

Zmieniłabym prawie wszystko ale z drugiej strony straciłabym też to co już przeżyłam, więc nawet ten zbyteczny balast przydaje się jako doświadczenie.

SKŁADNIKI:
-ziemniaki
- cebula
- śmietana 30% ( ewentualnie 22% !!!)
- natka pietruszki
- boczek lub szynka wędzona
- łyżka oliwy z oliwek ( do posmarowania)
- przyprawy (sól i pieprz + czosnek świeży do sosu)

1) Naczynie żaroodporne nasmarować oliwą z oliwek
2) Surowe ziemniaki (cienkie plasterki) należy ułożyć na przemian z cebulą pokrojoną w piórka.
3) Doprawić solą i pieprzem
4) Śmietanę wymieszać z pokrojoną natką pietruszki i rozgniecionym czosnkiem następnie rozprowadzić na wierzch zapiekanki
5) Całość posypać pokrojonym w kosteczkę wędzonym boczkiem lub szynką
PIECZENIE:
ok 1 godz w temp 150-180 st
pod koniec zdjąć przykrycie i zrumienić
Smacznego!

Składniki:
* 2 średnie cukinie
* 3 ząbki czosnku
* 2 cebule
* puszka pomidorów
* 1 łyżka koncentratu pomidorowego
* łyżka oliwy z oliwek (względnie oleju roślinnego)
* 200g żółtego sera (ja daję taki 17% tłuszczu)
* makaron (ilościowo wg uznania, ja dawałam 400g razowego makaronu)
* przyprawy (również wg uznania - ja dawałam sól, pieprz, bazylię i ostrą paprykę; można zamiast tego dać jakieś przyprawy do potraw włoskich czy coś)

Przygotowanie:
Cebule i cukinie pokroić w talarki. Zeszklić cebule na oliwie, dodać cukinie i dusić ok. 15 minut. Dodać pomidory, koncentrat oraz wyciśnięty czosnek i posypać przyprawą. Ugotowany makaronem wymieszać z powstałą masą, przełożyć do naczynia żaroodpornego, obłożyć plasterkami żółtego sera (można też trochę zetrzeć i wymieszać z resztą składników).
Zapiekać ok.35 min w temp.180stC.

Czas przygotowania: około 1h.
Ilość porcji: ok.6 (zależy jak bardzo głodni są domownicy)
Wartość kaloryczna: 500kcal na porcję (zmienia się w zależności od ilości makaronu, rodzaju sera, itp.)

Składniki:
4 małe cukinie
20 dag pieczarek
2 małe pomidory
czosnek
zioła prowansalskie,
sól, pieprz
starty żółty ser o niskiej zawartości tłuszczu (np. HIT RYK)

Wykonanie:
Cukinie umyć, nie obierać, przekroić wzdłuż. Wydrążyć trochę, aby było miejsce na farsz
(moje cukinie były tak małe, że pestek nie wyrzucałam, tylko dodałam do farszu, ale przy
większych sztukach lepiej się ich pozbyć). Pieczarki pokroić jak kto woli - ja miałam je w plasterkach - i podsmażyć na oliwie. Dodać sparzone, obrane i pokrojone w kostkę pomidory, rozdrobniony czosnek, sól, pieprz i zioła. Wymieszać z miąższem cukinii i dusić 15 min. Wypełnić cukinie farszem, ułożyć je w naczyniu żaroodpornym posmarowanym oliwą. Posypać cukinie tartym serem i zapiekać 30 min w 200 st.C.