[hogan]

Wikipedia
Zaburzenia nerwicowe zwane potocznie nerwicami (albo: neurozami) – grupa zaburzeń psychicznych o bardzo rozmaitej symptomatyce, definiowana jako zespoły dysfunkcji narządów, psychogennych zaburzeń emocjonalnych, zakłóceń procesów psychicznych i patologicznych form zachowania występujących w tym samym czasie i powiązanych ze sobą wzajemnie.

Charakterystyczne jest to, że chory często zdaje sobie sprawę z absurdalności swoich objawów (natręctw, fobii) czy braku podstaw swoich objawów somatycznych, jednakże zmuszony jest do ich powtarzania. Między innymi ta cecha – krytycyzm wobec swoich objawów – różni nerwicę od psychozy.

Dawne (historyczne nazwy) na zaburzenia nerwicowe to[1]: podrażnienie mlecza, nerwospazmy, newroza zmienna, ogólna nadczułość, newrozyzm czy cerebropatia sercowo-mózgowa. Termin nerwica został wprowadzony w XVIII w. przez Cullena.

Mechanizm

Mechanizm powstawania nerwicy.png
STRES PRZEWLEKŁY
psychosomatyczny, chroniczny
WZMOŻONA AKTYWNOŚĆ
REAKCJE
PRZYSTOSOWAWCZE
MOŻLIWOŚCI
PRZEDEFINIOWANIE
SYTUACJI
ZMIANA
ŚRODKÓW
SUBSTYTUCJA
CELU
STABILIZACJA
ZACHOWANIA
(PRZECZEKANIE)
DALSZA FRUSTRACJA
REAKCJE OBRONNE
MOŻLIWOŚCI
AGRESJA
FIKSACJA
REGRESJA
RACJONALIZACJA
REAKCJE NERWICOWE

Błędne koło objawów nerwicowych polega na dodatnim sprzężeniu zwrotnym pomiędzy objawami. Np. lęk wyzwala dodatkowe objawy wegetatywne, które z kolei nasilają lęk, który dodatkowo wzmaga objawy wegetatywne.

* lęk – punkt krystalizacyjny dla innych objawów
* zaburzenia wegetatywne – dolegliwości bólowe, zaburzenia snu, zaburzenia łaknienia, zaburzenia seksualne

Przejawy w kontaktach interpersonalnych

* Perfekcjonizm – uznawanie działania o cechach doskonałości za jedynie dopuszczalne
* Egocentryzm – nadmierna koncentracja uwagi na sobie i poczucie szczególnego charakteru własnych dolegliwości nerwicowych; nieuzasadnione oczekiwania wobec otoczenia
* Uzależnienie – od osób, używek, nawyków itp.

Objawy

Nerwice mogą obejmować takie objawy jak:

* objawy somatyczne:
o porażenia narządów ruchu lub pewnych ich części,
o brak czucia (anestezja, analgezja) pewnych obszarów skóry, zaburzenia wzroku, słuchu lub nadmierna wrażliwość na bodźce, trudości z oddychaniem, uczucie ciasnoty w klatce piersiowej,
o napięciowy ból głowy, ból żołądka, serca, kręgosłupa, zawroty głowy, drżenie kończyn, kołatanie serca, nagłe uderzenie gorąca
o zespoły objawów charakterystyczne dla niektórych chorób czy stanów fizjologicznych (np. urojona ciąża, zaburzenia równowagi, napady drgawkowe przypominające padaczkę, itd.)
o zaburzenia funkcjonowania organów wewnętrznych,
o zaburzenia seksualne (np. zaburzenia erekcji, anorgazmia, wytrysk przedwczesny, zaburzenia tożsamości płciowej)
* zaburzenia funkcji poznawczych:
o natrętne myślenie,
o natręctwa ruchowe,
o trudności w koncentracji uwagi
o subiektywnie odczuwalne zmiany w percepcji rzeczywistości (np. derealizacja),
* zaburzenia emocji:
o fobie – patologiczny lęk przed pewnymi przedmiotami (np. ostrymi narzędziami), zwierzętami (np. pająkami, myszami), sytuacjami (lęk przed otwartą przestrzenią – agorafobia, zamkniętą przestrzenią klaustrofobia, lęk przed autobusami, tłumem, ekspozycją społeczną, wyjazdami)
o lęk wolnopłynący, nieokreślony niepokój
o nagłe napady lęku,
o brak motywacji, apatia,
o zanik zdolności odczuwania przyjemności (anhedonia)
o stan podwyższonego napięcia, poirytowanie
o labilność emocjonalna
o przygnębienie,
o zaburzenia snu

Powyższe objawy nie mają podłoża organicznego.

Przyczyny:
Image
Opis obrazka:
Na środku ogólnie nerwica.
Czerwony:WYMAGANIA SPOŁECZNE I ROLA SPOŁECZNA :arrow: rodzina, praca
Żółty: CZYNNIKI BIOLOGICZE :arrow: stan fizyczny, stan UN, rola neurotransmiterów, dziedziczne i wrodzone, cechy temperamentalne
Niebieski: PRZEŻYCIA TRAUMATYCZNE :arrow: urazy psychiczne, stres przewlekły

Źródłem zaburzeń nerwicowych są nierozwiązane nieuświadomione konflikty wewnętrzne, najczęściej pomiędzy dążeniami jednostki a jej możliwościami, potrzebami a obowiązkami, pragnieniami a normami społecznymi. Pojawiają się wtedy, kiedy wrażliwa i nieodporna na stresy osobowość poddawana jest presji sytuacji (często świadomie akceptowanej), a wymagającej od niej funkcjonowania sprzecznego z nieuświadomionymi tendencjami. Przyczyną nerwic może być także deficyt opieki rodzicielskiej w dzieciństwie lub nieodreagowany uraz (trauma).
Skutki

Wtórnymi skutkami nerwicy może być: zaniżone poczucie własnej wartości i dążenie do kompensowania go szczególnymi osiągnięciami, czy nadmiernym zaangażowaniem w pracę. Szczególną uwagę zwrócił na ten aspekt Alfred Adler. Współcześnie za podstawowy skutek nerwicy uważa się zgeneralizowaną utratę radości życia. Szczegółowo może to być np. wypadanie z ról społecznych i rodzinnych, nadużywanie systemu medycznego, zbędnie podejmowana diagnostyka, zbędne uzależniające stosowanie farmakoterapii, spadek aktywności i wydolności zawodowej, izolacja w domu, samobójstwa.
Schemat zaburzeń nerwicowych wg DSM-IV
LĘK
Odczuwany:
1. Zaburzenia związane ze strachem: fobia, PTSD
2. Zaburzenia związane z lękiem: zespół paniki, zespół lęku uogólnionego
Domniemany:
1. zaburzenia obsesyjno kompulsyjne
2. zaburzenia somatoformiczne :arrow: zaburzenia dysocjacyjne, konwersyjne, amnezja psychogenna, fuga zaburzenia, somatyzacyjne osobowość mnoga :arrow:
- uporczywe bóle psychogenne, hipochondria :arrow: dysmorfofobia


Podział zaburzeń nerwicowych wg ICD-10

W klasyfikacji ICD-10 zaburzenia nerwicowe są definiowane jako zaburzenia psychiczne nie mające podłoża organicznego, w których nie dochodzi do zakłócenia oceny realności ani trudności w rozróżnieniu między subiektywnymi doświadczeniami choroby a realnością zewnętrzną. Nawet znacznie zaburzone zachowanie pozostaje w granicach akceptowanych społecznie. Zachowania nieakceptowane społecznie mogą się ujawnić w stanach dysocjacji.

Do zaburzeń nerwicowych ICD-10 zalicza:

* zaburzenia lękowe, w tym w postaci fobii
* zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (dawniej nerwica natręctw)
* reakcje na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne
* zaburzenia dysocjacyjne (konwersyjne)
* zaburzenia występujące pod postacią somatyczną

Podział nerwic wg Antoniego Kępińskiego

* nerwica neurasteniczna – poczucie zmęczenia nieadekwatne do sytuacji, spowolnienie procesów poznawczych
o hiposteniczna – ogólne osłabienie bez podłoża organicznego
o hipersteniczna rozdrażnienie, objawy somatyczne: bóle głowy (tzw. kask), derealizacja, lękliwość, hipersomnia
* nerwica hipochondryczna – zgeneralizowane poczucie choroby, skupienie uwagi na doznaniach, błędne koło oparte na nieustannej interpretacji i transformacji objawów
* nerwica histeryczna – przeniesienie lęku na sferę somatyczną – intensywność, ekspansja objawów, teatralność (zob. osobowość histrioniczna)
* nerwica depresyjna – smutek, apatia, zahamowanie psychoruchowe
* nerwica anankastyczna – wyobrażenie i rytuały redukujące lęk, zespół natręctw i kompulsyjnych zachowań
* nerwica lękowa – fobia

Leczenie nerwic

Leczenie nerwic może przebiegać dwutorowo. Przyjmuje się, że podstawą leczenia w większości przypadków powinna być psychoterapia, która poprzez zmianę zachowania i interpretacji własnych objawów i bodźców lękotwórczych pozwala przerwać mechanizm błędnego koła (terapia poznawczo-behawioralna). Psychoterapia pozwala również rozwiązać konflikty intrapsychiczne, które leżą u podłoża wielu zaburzeń z tej grupy.

Często stosowaną metodą jest również farmakoterapia – stosowana jako leczenie objawowe, doraźnie lub jako leczenie przyczynowe. W pierwszym przypadku stosuje się przede wszystkim benzodiazepiny – leki antylękowe, np. w lęku napadowym lub w sytuacji, gdy objawy nie pozwalają na podjęcie psychoterapii. W drugim przypadku najczęściej stosowaną grupą leków jest SSRI – leki antydepresyjne drugiej generacji wykazujące się działaniem antylękowym.

[hogan]

nerwice

Nerwice mogą objawiać się na wiele sposobów: poprzez objawy somatyczne takie jak bóle głowy, żołądka, serca, kręgosłupa, gardła, zawroty głowy, omdlenia, uderzenia zimna lub gorąca, nadmierna potliwość, drżenia kończyn, kołatanie serca, trudności z oddychaniem, dreszcze, skoki temperatury lub ciśnienia, zmiany ukrwienia skory, biegunki; poprzez natręctwa takie jak przymus powtarzania określonych czynności czy gestów, natrętne myśli, trudności w koncentracji uwagi, uczucia takie jak ciągłe zmęczenie lub irytacja, nieokreślony niepokój albo lęk wobec określonej klasy przedmiotów czy sytuacji (np. lęk przed autobusami, wysokością, otwartymi przestrzeniami, tłumem, podróżowaniem, małymi pomieszczeniami, ostrymi narzędziami, pająkami itp.) Może towarzyszyć im poczucie niskiej wartości i dążenia do kompensowania go szczególnymi osiągnięciami, czy nadmiernym zaangażowaniem w pracę. Nasilenie tych objawów podlega wahaniom, niekiedy ustępują one samoistnie, by powrócić po pewnym czasie.

Diagnozę rozpoczyna się zazwyczaj od badań lekarskich, w celu wykluczenia schorzeń somatycznych, mogących powodować podobne objawy (np. w przypadku dolegliwości sercowych kardiolog winien najpierw wykluczyć chorobę serca na podstawie elektrokardiogramu). Po wykluczeniu chorób somatycznych pacjent kierowany jest do poradni zdrowia psychicznego.

Zalecaną metodą leczenia nerwic jest psychoterapia. Psychoterapia nerwic polega na ogół na interpretacji i wyjaśnieniu istoty konfliktu między sprzecznymi tendencjami pacjenta, uwrażliwianiu na przeżywane emocje, zmianie destrukcyjnych przekonań dotyczących własnej osoby i relacji z ludźmi, pomocy w budowaniu autonomicznego systemu wartości, ćwiczeniu nowych zachowań, niezbędnych w realizacji emocjonalnych potrzeb pacjenta, dostarczeniu nowych, leczących doświadczeń w relacji z terapeutą lub grupą terapeutyczną, odreagowywaniu urazów oraz uczeniu zaspokajania w dorosłym życiu deficytów emocjonalnych z dzieciństwa.

W części przypadków, by złagodzić objawy dezorganizujące życie pacjenta, lekarz psychiatra przepisuje leki uspokajające i przeciwlękowe. Jest to regułą wobec osób nie zmotywowanych do psychoterapii. W niektórych ośrodkach leczenie farmakologiczne jest jedyną dostępną ofertą terapeutyczną.


Zapraszam do zadawania pytań, postaram się pomóc

---

"Panie doktorze, czy ja jestem normalny?" - problem nieprawidłowości psychologicznego funkcjonowania u ludzi zdrowych psychicznie

Tak, tak - odpowiedział Faria z gorzkim uśmiechem
- tak, to ja uchodzę za wariata; moim to kosztem bawią się
od dawna tak wyśmienicie mieszkańcy tego więzienia
i byłbym igraszką dla dziatwy, gdyby dzieci przemieszkiwały
w tym siedlisku beznadziejnej męki.
Aleksander Dumas, "Hrabia Monte Christo"



Zarówno w psychologicznej, jak i lekarskiej praktyce klinicznej, a nawet w sytuacjach prywatnych zdarza się często, że pacjent, członek rodziny pacjenta lub inna osoba wyraża obawy o stan własnego zdrowia psychicznego. Ludzie martwią się czasem stanem swoich władz umysłowych, obserwując u siebie niepokojące i dziwne w ich mniemaniu objawy. W rzeczywistości należy pamiętać zwłaszcza o tym, że krytycyzm chorobowy i niepokój o własne zdrowie niezwykle rzadko występują u osób rzeczywiście zaburzonych psychicznie. Ujmując rzecz kolokwialnie: sam fakt, że dana osoba martwi się swoim stanem psychicznym wskazuje, że najprawdopodobniej nie dzieje się z jej psychiką nic szczególnie groźnego( o tym szerzej w innych problemach). Niemniej jednak nie należy lekceważyć drobnych, niepokojących stanów pogorszenia funkcjonowania psychologicznego, zwłaszcza jeżeli nie ustępują przez dłuższy czas lub gdy w sposób istotny utrudniają radzenie sobie w codziennych sytuacjach życiowych. Zazwyczaj bywa tak, że chory trafia do specjalisty za namową, pod naciskiem lub wręcz pod przymusem ze strony najbliższych, bywają jednak i tacy pacjenci, którzy sami zgłaszają się do lekarza czy psychologa, dotyczy to jednak raczej zaburzeń emocjonalnych "lżejszego kalibru".

[bonaparte]

Jak myślicie cię opłaca się leczyc nerwice natręctw? Psychoterapia jest droga, a psychiatra mi przepisze jakieś leki a nie wiem czy opłaca się tym faszerowac. Żyje z tym całe życie, ale np. dzisiaj przez to spóźnilbym się na pociąg. Na szczęście zdążyłem, ale to mnie dobija czasem.

[hogan]

Do tej pory sobie radziłeś, to może nie warto sięgać po leki? Chyba, że pójdziesz do lekarza, dostaniesz leki i będziesz
je przyjmował sporadycznie, w bardziej niesprzyjających warunkach. Decyzja w sumie, należy do Ciebie.