• Czego słuchasz w tej chwi...
  Forum: Inne tematy związane z muzyką
  Ostatni post: bonaparte
  31-10-2026, 2:41
  » Odpowiedzi: 1,262
  » Wyświetleń: 114,977
• Nerwica
  Forum: Zdrowie
  Ostatni post: Siwy
  18-10-2026, 23:16
  » Odpowiedzi: 6
  » Wyświetleń: 1,611
• Najgorsze filmy czyli to ...
  Forum: Pozostałe hobby
  Ostatni post: bonaparte
  19-09-2026, 21:37
  » Odpowiedzi: 21
  » Wyświetleń: 2,084
• Brak komarów
  Forum: Zwierzęta
  Ostatni post: bonaparte
  26-07-2026, 18:56
  » Odpowiedzi: 0
  » Wyświetleń: 182
• Jak ochłodzić mieszkanie
  Forum: Moda/ uroda/ wnętrze
  Ostatni post: bonaparte
  02-07-2026, 21:53
  » Odpowiedzi: 2
  » Wyświetleń: 236
• Jaką książkę ostatnio prz...
  Forum: Pozostałe hobby
  Ostatni post: bonaparte
  30-06-2026, 22:56
  » Odpowiedzi: 263
  » Wyświetleń: 31,159
• Koniec wojny na Ukrainie!
  Forum: Polityka/ historia
  Ostatni post: Siwy
  20-06-2026, 23:39
  » Odpowiedzi: 41
  » Wyświetleń: 2,963
• Mocne uderzenie
  Forum: Inne tematy związane z muzyką
  Ostatni post: Traf
  15-06-2026, 22:45
  » Odpowiedzi: 189
  » Wyświetleń: 13,043
• Kielce
  Forum: Sport/ turystyka/ pojazdy
  Ostatni post: bonaparte
  02-06-2026, 20:01
  » Odpowiedzi: 44
  » Wyświetleń: 3,063
• W co teraz grasz czy będz...
  Forum: Pozostałe hobby
  Ostatni post: bonaparte
  30-05-2026, 14:18
  » Odpowiedzi: 56
  » Wyświetleń: 3,773

• Postów na forum:180,507
• Wątków na forum:6,196
• Użytkownicy:3,259
• Najnowszy użytkownik:lelumblue@gmail.com

Zapewne niejedna osoba, zastanawiała się, co takiego Amerykanie smażą nad ogniskiem, jaki ma to smak i z
czego się to robi. Dość często można je zobaczyć w filmach.


Prawidłowo wysmażone:


W środku są płynne za z wierzchu chrupiące:





Marshmallow, pierwszy raz, wyprodukowano w Ameryce
w 1948 roku. Do Polski dotarły znacznie później i są znane pod nazwą pianek cukrowych.




Jest to produkt słodki i podaję przepis(Z Wikipedii):


Skladniki:

• 6 dag żelatyny
  
• 53 dag cukru pudru
  
• 6 białek
  
• 1 łyżka syropu różanego
  
• 1 łyżka konfitury z róży
  
• 10 dag przecieru z truskawek (może być syrop truskawkowy)
  
• 4 łyżki mąki ziemniaczanej
  

Metoda:

• 150 ml wody zagotować z 50 dag cukru pudru i z syropem różanym
  
•  Dodać konfiturę, wymieszać.
  
•  Zdjąć garnek z ognia.
  
•  Do gorącego płynu dodać żelatynę i dokładnie rozpuścić.
  
•  W dużej misce ubić białka na sztywno i dodać resztę cukru.
  
•  Bardzo powoli cienkim strumieniem, wlać gorący syrop, ciągle ubijając.
  
•  Dodać przecier z truskawek i dobrze wymieszać.
  
•  Mieszankę wylać równo na blachę wyłożona pergaminem, posypać mąką ziemniaczana i odstawić do ostygnięcia na 1 – 2 godziny.
  
•  Za pomocą noża zanurzanego w gorącej wodzie, a potem osuszonego, pokroić masę na małe kawałki.
  
• Zawinąć w papier śniadaniowy, trzymać w dużym słoiku szczelnie zamkniętym.
  

Można je przyrządzać na wiele różnych sposobów, można też upiec w piekarniku, itd.
Wszystko zależy od inwencji twórczych

Po prostu... jest wielki!  

Poposiłkowe bóle w prawej górnej ćwiartce brzucha nie muszą świadczyć o chorobie wątroby, mogą być sygnałem kłopotów z jelitami.


Kto sądzi, że przyczyną jego dolegliwości jest wątroba, powinien poprosić lekarza pierwszego kontaktu, o skierowanie na podstawowe badania. Do takich badań należą: USG jamy brzusznej oraz badanie poziomu transaminaz we krwi, czyli tzw. próby wątrobowe - Alat i Aspat. Dodatkowo można też sprawdzić poziom GGTP i fosfatazy zasadowej (ALP). Jeśli wyniki tych badań wykażą jakieś nieprawidłowości, wskazana jest wizyta u hepatologa. Jeśli jednak nie budzą niepokoju, prawdopodobnie trzeba odwiedzić innego specjalistę - raczej gastrologa niż hepatologa.
Duża część pacjentów skierowana do poradni hepatologicznych, skarży się właśnie na poposiłkowe bóle w górnej prawej ćwiartce brzucha. Problem polega na tym, że w przeważającej liczbie przypadków to wcale nie wątroba jest przyczyną ich dolegliwości. Ból poposiłkowy po prawej stronie brzucha najczęściej pojawia się z trzech powodów.
Najczęściej uczucie kłucia pojawiające się 2-3 godziny po posiłku,  jest symptomem dolegliwości jelitowych. Miejsce, które większość ludzi identyfikuje jako wątrobę, jest bowiem tak naprawdę miejscem zagięcia wątrobowego okrężnicy (jelita grubego), które znajduje się pod wątrobą. W sytuacji, gdy ból występuje krótko po posiłku, bardziej prawdopodobne jest to, że dolegliwość ma związek z nieprawidłowym działaniem dwunastnicy. Takie objawy mogą sugerować np. wrzody dwunastnicy. Ból pod prawym żebrem bywa też sygnałem tzw. kolki żółciowej, ale może się to przydarzyć przede wszystkim osobom cierpiącym z powodu kamicy pęcherzyka żółciowego.
Poposiłkowy ból nie może być sygnałem choroby wątroby. Po pierwsze dlatego, że wątroba nie jest organem unerwionym, więc boleć nie może. Po drugie organ ten wbrew temu, co się powszechnie sądzi, nie bierze udziału w trawieniu, więc spożycie posiłku, nawet obfitego i tłustego, nie ma wpływu na jej stan. Tzw. dieta wątrobowa, czyli dieta ograniczająca m.in. tłuszcze zwierzęce ma w tym przypadku zastosowanie jedynie wtedy, gdy wątroba jest otłuszczona (co nie powoduje bólu, ale upośledza jej funkcje), jej zastosowanie może się przyczynić do normalizacji wagi, a tym samym regeneracji miąższu wątroby.
Lucyna Pianko

Koro jest to zaburzenie lękowe występujące u mężczyzn, w którym choremu wydaje się, że jego penis zostanie wciągnięty w głąb brzucha, aż całkowicie zniknie w jego wnętrzu. Czasem zdarza się, że lęk obejmuje na raz tysiące osób. Oto najpoważniejsze przypadki.





W większości kultur pierwotnych zdolność reprodukcyjna jest głównym wyznacznikiem statusu społecznego młodego mężczyzny

Koro po malezyjsku znaczy dosłownie "głowa żółwia". Tradycyjna medycyna chińska nazywa to schorzenie sou yang. Hindusi mają nawet kilka nazw na to schorzenie: jinjin, bemar, suk, yeong. Chińczycy uważają, że choroba jest wynikiem zaburzenia męskiego yang w świecie równowagi yin-yang. Lekarze z Państwa Środka sklasyfikowali koro jako chorobę cywilizacyjną.
Jednak zjawisko koro jest znane od wieków wśród wielu przedstawicieli różnych grup etnicznych i religijnych w prawie całej Azji i Afryce. Zwłaszcza w miejscach, gdzie zdolność reprodukcyjna jest głównym wyznacznikiem statusu społecznego młodego mężczyzny.
Wielu mężczyzn z Dalekiego Wschodu sądzi, że utrata męskości powodowana jest przez duchy lisic (Chiny), czy poprzez różnego rodzaju trucizny (Singapur i Tajlandia). W Afryce za przyczynę "zanikania penisa" uważa się czarną magię i klątwy rzucane przez czarownice.
Szukanie przyczyn w magicznych sztuczkach nie jest niczym nowym. Już w średniowiecznej Europie księża głosili, że czar rzucony przez kobietę może doprowadzić mężczyznę do utraty męskości. W manuskrypcie "Malleus Maleficarum" można przeczytać, że "męskie genitalia zostały skradzione przez Szatana, aby mógł zaspokoić czarownice".
Mimo oczywistego absurdu takich twierdzeń, to jednak w kilku miejscach na świecie przybrało to znamiona epidemii.


Chiny

Dla Chińczyków koro nie jest pierwszyzną. Zdiagnozowane medycznie pierwsze masowe "zapadnięcie" na koro zostało odnotowane pod koniec XIX wieku.
Najnowsze masowe zachorowanie odnotowano w latach 1984-1985, kiedy do lekarzy zgłosiło się około 3000 osób. Większość z nich twierdziła, że penis już im zaczął zanikać i rozpoczęło kurację naturalnymi środkami ziołowymi, np. mieszanką czerwonego i czarnego pieprzu, imbiru i różnych soków.
Twierdzili oni, że zanik męskości rozpoczął się w nocy. Wówczas większość z nich dopadały dreszcze. Niektórzy dostawali drgawek i kołatało im serce. Takie ataki miały trwać od 20 do 60 minut. W tym czasie miał też zmniejszać się penis.

Singapur

Największy atak "penisowej" paniki Singapur przeżył w 1967 roku, kiedy pojawiła się plotka, że szczepionka przeciwko świńskiej grypie, jaką faszerowano świnie powoduje zanik penisa. Sprzedaż wieprzowiny spadła drastycznie z dnia na dzień.
Przedstawiciele lekarza krajowego na konferencjach prasowych tłumaczyli, że nic takiego nie ma miejsca i jedzenie wieprzowiny na pewno nie powoduje zaniku penisa. Mimo to, według badań Narodowego Instytutu Zdrowia liczba zgłoszonych przypadków koro zwiększyła się z dwóch rocznie do 70 dziennie...



W 1990 roku w Nigerii doszło do linczu osób podejrzanych o "kradzież penisów"
/Getty Images/Flash Press Media


Tajlandia


Tajów dotknęły dwie wielkie epidemie koro. Pierwsza miała miejsce w listopadzie 1976 roku. Wówczas do szpitali zgłosiło się ponad 200 pacjentów, którzy wykazywali objawy ostrej psychozy. Twierdzili, że zanikanie penisa objawia się swędzeniem zewnętrznych narządów płciowych, gorączką, omdleniami, po których "penis był wyraźnie mniejszy".
Druga miała miejsce sześć lat później - w 1982 roku. Wówczas brukowe media określiły ją jako "atak na witalność seksualną i ogólne zdrowie Tajów", co miało doprowadzić do "wyginięcia narodu". W obu przypadkach nie zanotowano żadnego zniknięcia penisa.

Nigeria

W 1975 roku wielu mężczyzn zaczęło oskarżać kobiety o czary, przez które "zniknęły ich przyrodzenia". Mężczyźni zgłaszali się na komisariatach, twierdząc, że zostały im "skradzione penisy". Policjanci natychmiast odsyłali takich obywateli do lekarza psychiatry. Epidemia skończyła się po dwóch latach.
Niestety ponownie wybuchła w 1990 roku oraz na początku XXI wieku. W obu przypadkach doszło nawet do linczu kilku kobiet, które zostały oskarżone o wykorzystywanie czarnej magii, która miała doprowadzić do zaniku penisów. Osoby uczestniczące w linczu były oburzone, że policja uwolniła "złodziejki penisów". W 1990 roku linczowi przewodził ksiądz katolicki, który również miał stracić penisa. Jako dowód na to, że dotknęły go czary cytował Ewangelię według św. Łukasza: "I rzekł Jezus: Dotknął się mnie ktoś, bom poznał, że moc ode mnie wyszła."
Nie mogą zatem dziwić wyniki badań Instytutu Gallupa, według których aż 55 procent mieszkańców Afryki Subsaharyjskiej wierzy w czary, magię i przesądy. Osoby takie dużo łatwiej ulegają iluzji, która prowadzi do choroby.
We wszystkich tych przypadkach, począwszy od średniowiecznej Europy, na współczesnej Nigerii skończywszy, nie odnotowano aby jakikolwiek penis zniknął. Przynajmniej nie przy pomocy czarów, leków, szczepionek, czy chemtrails.

Bardzo często, spotykam się na różnych stronach w necie, że kobiety heteroseksualne, wybierają mężczyzn
 homoseksualistów, na swoich partnerów i zastanowiło mnie to. Dlaczego tak się dzieje, czy kobieta hetero, nie widzi, że
 przed ślubem jej wybranek jest homo? Czy może wolą takich mężczyzn, skąd to się bierze?
Kobiety rozpaczają, że dopiero po ślubie mąż, ujawnił, że jest homoseksualistą... to czy ona jako kobieta, nie była
w stanie nic zauważyć, czy raczej udawała, że nie zauważa, bo może ją inne orientacje seksualne też pociągają?

Jak to jest Waszym zdaniem, czy kobiety hetero, celowo wybierają mężczyzn homo czy w niewiedzy?

Adżwan
Trachyspermum, ammi syn, carom, ajowan
Należy do rodziny selerowatych, która obejmuje około 2 700 gatunków roślin, w tym koper i kminek. Powszechnie używa się go w Indiach, gdzie jest również znany jako ziele biskupie albo carom. Szczególnie pasuje do delikatnej kuchni wegetariańskiej charakterystycznej dla stanu Gudżarat. Substytutem adżwanu może być oregano.

Opis adżwanu

Pałąkowate, pasiaste nasiona adżwanu połączone drobną łodygą są używane jako przyprawa, a z wyglądu przypominają kminek. Roślinę zazwyczaj sprzedaje się w całości. Przeżuwanie samych nasion jest zalecane ze względu na właściwości lecznicze – wywołują nieco gorzki posmak, na moment pozostawiając język w lekkim odrętwieniu. Gotowanie adżwanu łagodzi te wrażenia. Rozgniecione wydzielają woń podobną do tymianku.

Jest rośliną jednoroczną, 30-70 cm wysokości o pierzastych liściach i czerwonych kwiatach. Dojrzałe nasiona są suszone i młócone. Adżwan wywodzi się z Indii, ale jest również używany w Iranie, Egipcie, Pakistanie i Afganistanie.

Bukiet: ostry zapach tymianku/kminku

Smak: cierpki smak podobny do tymianku, który początkowo uderza intensywnością, a później łagodnieje

Skala ostrości: 5


Używanie i przechowywanie adżwanu

Adżwan jest rozgniatany za pomocą moździerza albo rozcierany w palcach tuż przed przyprawieniem potrawy. Jeśli używamy rośliny w całości, dodając do parathas lub innych chlebów, jest lekko ugniatany, aby uwolnić oleje i wzmocnić smak. Nasiona mogą być przechowywane bezterminowo, jeśli trzyma się je z daleka od światła w hermetycznym pojemniku.
Zastosowanie kulinarne adżwanu

Adżwanem przyprawia się pikantne ciasta, paszteciki i chleby, szczególnie parathas (płaski chlebek indyjski zrobiony z mąki razowej). Przekąski takie jak mieszanka bombajska i zasmażane kulki z puree ziemniaczanego nabierają dzięki niemu wyrazistego smaku. Dobrze komponuje się również z zieloną fasolą i warzywami korzeniowymi. Dodaje się go do potraw z soczewicą, w przyrządzaniu których używa się besanu (mąka z ciecierzycy). Okazjonalnie jest używany jako dodatek do curry.

Właściwości lecznicze adżwanu

Nasiona adżwanu zawierają oleje w blisko 50% składające się z tymolu, który jest silnym środkiem bakteriobójczym, przeciwkurczowym i grzybobójczym. Tymol jest również używany w produkcji pasty do zębów i perfumerii. W płynnej postaci używa się go jako środka przeciwko biegunce i wzdęciom. W Indiach nasiona są używane jako domowe lekarstwo na niestrawność i kolkę, a także przynosi ulgę chorym na astmę i artretyzm. Jest uważany za afrodyzjak, Anangaranga (indyjski podręcznik miłości) zaleca go jako remedium dla mężczyzn przechodzących kryzys wieku średniego.
Inne nazwy adżwanu

Nasiona ajave, Ajowan, Aidżwan, Ajwan, Ajvain, Ziele biskupie, Carom, Kminek etiopski, Omam, Omum. Angielski: ajwain, francuski, niemiecki, włoski, hiszpański: ajowan, Hindi: ajvini, ajwain, javane

Kurkuma jest starożytną przyprawą pochodzącą z Azji Południowo-Wschodniej, używaną od pradawnych czasów jako barwnik i przyprawa. Uprawiana jest głównie w Bengalu, Chinach, Tajwanie, na Sri Lance, Jawie, w Peru, Australii i zachodnich Indiach. Jest ona nadal używana w rytuałach religii hinduskiej oraz jako barwnik do świętych szat, dzięki temu że nie jest syntetyczna lecz naturalna oraz tania. Kurkuma w rzeczywistości jest jedną z najtańszych przypraw. Choć podobnie jak szafran, używana jest do barwienia, w kuchni nie powinno się mylić tych dwóch przypraw. Wykorzystanie kurkumy sięga 4000 lat wstecz, do kultury wedyjskiej w Indiach, kiedy to została użyta jako przyprawa kulinarna, a także miała pewne znaczenie religijne. Jej nazwa wywodzi się od łacińskiego słowa terra merita, nawiązującego do koloru ziemi, zawierającej pigment mineralny. W wielu językach kurkuma nazywana jest żółtym korzeniem.

Kurkuma jest kłączem lub podziemną łodygą rośliny podobnej do imbiru. Zazwyczaj dostępna jest mielona w postaci jasno-żółtego proszku. Cała kurkuma jest bulwiastym kłączem, posiadającym szorstką skórkę o budowie segmentowej. Kłącze jest żółtawo-brązowe, z pomarańczowym wnętrzem, które po zmieleniu daje kolor żółty. Główne kłącze mierzy od 2,5 do 7 cm długości, średnicy 2.5 cm, z której odgałęziają się mniejsze odrosty. (fot. korzeń kurkumy)

Bukiet: ziemisty i lekko cierpki
Smak: aromatyczny i ciepły smak z nutką goryczy
Skala ostrości: 3


Przygotowanie i przechowywanie kurkumy

Kurkuma wykorzystywana jest w postaci zmielonej. Proszek ten zachowuje swoje właściwości barwiące nieskończenie długo, jednak jego smak wietrzeje z biegiem czasu, należy zatem kupować ją z umiarem. Kurkumę należy przechowywać w opakowaniach hermetycznych z dala od promieni słonecznych.
Zastosowanie kulinarne kurkumy

Zastosowanie kurkumy jest szerokie na Wschodzie i Bliskim Wschodzie jako przyprawa i barwnik. W Indiach dodawana jest do słodkich potraw, nadając charakterystyczną cierpką nutkę smaku. Oprócz jej szerokiego zastosowania w kuchni marokańskiej do przyprawiania mięs, zwłaszcza jagnięciny oraz dań z warzyw, jest składnikiem mieszanki curry oraz dań curry. Stosowana jest jako dodatek do rybnej curry prawdopodobnie dlatego, ponieważ niweluje nieprzyjemny zapach ryby. Jeśli chodzi o mieszankę curry, jest jej głównym składnikiem, zapewniającym charakterystyczny żółty kolor.


pis rośliny oraz uprawa kurkumy

Ta tropikalna bylina powiązana jest z imbirem (z rodziny Zingibaraceae). Dorasta do 60-100 cm. Posiada długie, jasno zielone przypominające liście lilii, które otaczają stożkowe klastry jasnożółtawych kwiatów. Kurkuma rośnie w tropikach i sub tropikach. Wymaga gorącego i wilgotnego klimatu i dosyć lekkiej, przepuszczalnej gleby. Rozmnaża się przez podział kłącza. Korzenie są gotowane, suszone przez ponad tydzień, a ich twardawa skórka jest często szlifowana przed sprzedażą.


Właściwości lecznicze kurkumy

Kurkuma jest łagodna dla przewodu pokarmowego, pobudzająca i wiatropędna. W Malezji jest bazą dla maści antyseptycznej, dobrze działa na zakażenia generujące ropę. Wspomaga gojenie się ran. Redukuje cholesterol.

Według najnowszych badań kurkuma jest jedną z najlepszych substancji przeciw-rakowych, wyszukuje komórki rakowe modyfikując ich DNA przez co doprowadza do ich zwalczenia, ludzie którzy jedzą duże ilości tej przyprawy, rzadziej chorują na raka.

Woda kurkumowa stosowana jest w celu osiągnięcia "złotej cery".

Jak uważacie, czy dodawanie zdjęć na portalach swoich pociech, może wiązać się z ryzykiem?
I czy Ty dodajesz zdjęcia swoich dzieci?

Jaki język obcy, jest dziś najpotrzebniejszy i czy Ty znasz języki obce?