[hogan]

A poczytaj co wcześniej pisałyśmy  

[Amadea]

Oczywiście Karbonku, mój syn miał kiedyś okrągłe, ze średnicą większą niż 1 m, a żeby było trudniej - nie było żadnego obrazka - wszystkie w jednym srebrnym kolorze, chodziło po prostu o dopasowanie. To było piekielnie trudne, mnie sie dwoiło  w oczach i wiedziałam, jak on odróżnia, które, do których pasują. 7000 może już być dłuższe niż 1 m

[karbon]

To sobie chyba sprawię.

[Amadea]

To, szczerze powiem - zazdroszczę Ci determinacji i tyle wiary w siebie

[karbon]

Lubię łamigłówki więc może to być fajna zabawka.

[Amadea]

Puzzle są super rozrywką na wyrobienie, czy podtrzymanie w sobie cierpliwości, jakiejś systematyczności. Ja kiedyś nie bardzo sobie wyobrażałam, kiedy syn wysypywał z pudełka kupę różnych kawałeczków...., było to dla mnie niewykonalne. Syn mi wpisał to w kompa i zaczynając od kilkunastu, doszłam do 1100, a każde następne będzie o min. 200 więcej. Wiesz, to wciąga i staje sie prawie nałogiem :wink: Czasem wnerwiona zostawiam ale zawsze wracam, bo przecież takie kawałeczki nie moga być lepsze ode mnie!
Powodzenia Karbonku

[hogan]

Nie wiem jak to jest ale jak układam puzzle to mam do nich cierpliwość ale jak robię sweter na drutach, to powiedzmy, po
zrobieniu tyłu i jednego rękawa, rzucam wszystko w kąt   :ubawa: Albo gdy muszę naprawić coś z biżuterii, to też
nie mam do tego cierpliwości ale jak uda się raz połączyć jakieś drobniutkie elementy, to przyznaję, jest duża satysfakcja. 

[Amadea]

Ja przy puzzlach nauczyłam się cierpliwości, chociaż nadal nie mam jej dostatecznie dużo. Dzięki nim mam swój światek, gdzie nikt mi sie nie miesza  Mam kilka takich "światków" i fajnie - na razie nie dokucza samotność...

[hogan]

I bardzo fajnie, trzeba mieć takie swoje miejsca na ziemi, tak to nazywam

[Amadea]

Takie puzzle skończyłam dzisiaj