(20-05-2015, 21:09 )hogan napisał(a): To byli Ci sami kapłanie, co dziś rządzą w kościele i Watykanie. :wink:
Rabin (
hebr. רַבִּי rabbī):
- podstawowa funkcja religijna w judaizmie. Rabbi to hebrajskie słowo oznaczające mistrza. We współczesnym judaizmie tradycyjnym rabin jest jednocześnie administratorem gminy wyznaniowej, odpowiedzialnym za prowadzenie nabożeństw, szkoły zwanej cheder i opiekę nad domem modlitwy, czyli synagogi, oraz pełni funkcję duchowego ojca, doradcy, sędziego i interpretatora prawa religijnego w gminie. Nie jest on jednak namaszczonym przez Boga duchownym i jego autorytet opiera się wyłącznie na wiedzy i „bogobojności”.
Rabini w judaizmie tradycyjnym tworzą rodzaj duchowej wspólnoty. Istnieje wśród nich rodzaj hierarchii, jest ona jednak oparta tylko na osobistym
autorytecie i
wiedzy, gdyż wszyscy rabini są formalnie biorąc równi sobie. Niektórzy, szczególnie „biegli w piśmie” rabini, są rodzajem ostatecznych autorytetów w interpretacji prawa religijnego, do których zapytania ślą zwykli rabini, gdy mają wątpliwości. Każdy rabin ma jednak prawo nie zgadzać się ze zdaniem innego rabina w danej, jednostkowej sprawie.
Uczeni w Piśmie, w
judaizmie znawcy i komentatorzy
Tory, wywodzący się od
soferim (pisarzy). Od ok. 580 p.n.e. ich celem było podtrzymywanie tradycji religijnej.
Saduceusze – stronnictwo
religijno-
polityczne w
Judei w
starożytnym Izraelu zawiązane wokół kapłanów
Świątyni Jerozolimskiej wywodzących się z rodu
Sadoka, arcykapłana Świątyni mianowanego przez
Salomona. Pojawiło się w
II w. p.n.e.
Ostoją saduceuszy były zamożne warstwy społeczeństwa, sprzyjające asymilacji najpierw w ramach kultury hellenistycznej, potem współpracy z
Rzymem.
Było reformatorskim odłamem ówczesnego
judaizmu, dosłownie interpretowało księgi
biblijne, odrzucali tradycję ustną. W przeciwieństwie do
faryzeuszy odrzucali tendencje mistyczne, koncepcję zmartwychwstania oraz
mesjanizmu. Byli także ich przeciwnikami politycznymi.
Kapłani przedstawieni w
Nowym Testamencie to właśnie przedstawiciele saduceuszy. Stronnictwo zniknęło po przegranym antyrzymskim powstaniu (
66-
70 n.e.), zburzeniu Świątyni przez
Tytusa i rozproszeniu
Żydów.
Faryzeusze – w ostatnich dwóch wiekach p.n.e. i do ok.
70 r. n.e. jedno z żydowskich stronnictw religijno-politycznych (obok
saduceuszy,
esseńczyków,
zelotów i
nazarejczyków). Nazwa ich pochodzi od
hebrajskiego słowa
peruszim – "oddzieleni", "odłączeni", a bezpośrednio z
łacińskiego pharisaei poprzez
greckie φαρισαῖοι
pharisaioi. Sami faryzeusze nazywali siebie
chawerim tzn. "równi sobie", "współtowarzysze". Faryzeusze byli w zasadzie stronnictwem ludzi świeckich, będącym opozycją wobec kapłańskiej arystokracji
saduceuszów, starającym się jednak w swoim postępowaniu przestrzegać świątynnych reguł czystości.
Faryzeusze wywodzili się z biedniejszych warstw społeczeństwa żydowskiego i reprezentowali żydowską religijność ludową. Wypracowali sobie w latach
60 p.n.e.-
70 n.e. swoistą hierarchię i strukturę. Tworzyli gminy, na czele których stali uczeni w piśmie "mistrzowie" lub "nauczyciele" (
hebr. rabbi). Mistrzowie ci ustalali własną interpretację tekstów biblijnych poprzez prowadzenie regularnych dysput i wymianę listów. Najbardziej uczeni z nich uzyskiwali naturalny autorytet i stawali się w pewnym sensie liderami tego ruchu, czego przykładem mogą być dwaj najwybitniejsi przedstawiciele faryzeuszy na przełomie
I w. p.n.e. i
I w. n.e., tworzący dwie konkurencyjne szkoły w interpretacji świętych Pism i Prawa, chodzi tu mianowicie o
Hillela (zw. Starszym) i jego antagonistę –
Szammaja. Do czasu zburzenia Świątyni w
70 r., główny nurt myśli faryzejskiej opierał się na naukach tych dwóch mistrzów i ich uczniów, oscylując między bardziej liberalnym stanowiskiem Hillela a rygoryzmem Szammaja. Ostatecznie przewagę zyskała szkoła Hillela i w nowej rzeczywistości polityczno-religijnej Żydów po 70 r. to ona właśnie zaczęła nadawać ton kształtującemu się judaizmowi rabinicznemu.
