[hogan]

E tam, ja nigdy nie dorosnę a co mówić, żebym miała 63 lata

[polliter]

Tutaj wykonanie w stylu typowej poezji śpiewanej. Piękny tekst Jonasza Kofty.

[hogan]

 

[polliter]

 

Co, podoba się? To mój kolega, z którym występowałem i nagrywałem. Napisał wiele fantastycznych piosenek.

[hogan]

Nio... podoba się

[Boldusia]

Cisza, ciągle ją słychać, panoszy się cisza, taka jak ta.
Jest ludzi pogodą i słów urodą. Siostrą, choć testamentu z nią nie spiszę.
Jak najdalej stąd uciekaj, nie chcę ciebie, ty ciszo zła.
O krzyk proszę.

Tak mi się skojarzyło to wykonanie Song o ciszy- z krzykiem. Polliter.
Jonasz Kofta to liryka, smutek i spokój.
Co wieczór niebo się się dla kwiatów zamyka, czas wracać do domu.

[polliter]

Tak mi się skojarzyło to wykonanie Song o ciszy- z krzykiem.

Mnie się wydaje, że jesteśmy zakrzyczani. Wszędzie otacza nas krzyk reklam, krzyk ulicy, krzyk w sztuce i nagle tęsknimy za ciszą, ale doszliśmy do tego, że:
Przecież już dosyć mamy huku i jazgotu, ale gdy cicho to źle i głupio nam.
Dlaczego jest nam głupio i źle? Cisza jest naturalna, czysta, można ją zapełnić, krzyku nie zapełnimy. Ale uzależniliśmy się od rwetesu, hałasu, krzyku, w ciszy nagle stajemy nadzy, czujemy się bezbronni, odczuwamy dyskomfort. To nie jest normalne. To nie jest środowisko naturalne dla człowieka i jego psychiki.

Jonasz Kofta to liryka, smutek i spokój.

Kofta to przede wszystkim twórca kabaretowy, wszyscy pamiętają go z kabaretu pod Egidą, z trójkowych audycji ("Fachowcy", "Dialogi na cztery nogi" itp.), z lekkich tekstów piosenek ("Wakacje z blondynką", "Kwiat jednej nocy") i niesłusznie została zapomniana jego twórczość poetycka. Niesłusznie, bo był świetnym i wrażliwym poetą.


A teraz standard Boba Dylana, który znają chyba wszyscy:

[Boldusia]

To, co o kwiatach napisałam, że niebo się dla nich zamyka.
To pamiętajcie o ogrodach- Jonasza Kofty. 

Kiedy Czesław Miłosz Nobla otrzymał, to było- dlaczego nie Herbert?
Bob Dylan- też było zdziwienie- dlaczego i czy zasłużył. Tak zasłużył

Tak sobie myślę, iż wykonując utwór kogoś innego, zawsze jest się porównywanym do oryginału.

[polliter]

Czas na piosenkę zaśpiewaną w języku fonetycznie zbliżonym do angielskiego. 

"The one i love" z repertuaru grupy R.E.M.

[hogan]

Świetnie, tylko u Ciebie bardziej wyszło jak ballada a ich wykonanie, to nawet nie wiem do czego porównać... może do lekkiego rocka?
Ogólnie ogromny plus!