11-02-2018, 14:56
Kilka lat wykonano następujący eksperyment.
Laboratoryjne szczury uwrażliwiono na konkretny kolor i zapach wiśniowy, które to razem lub osobno oznaczały zatrute pożywienie. Szczury nauczyły się, nie tykały.
Następnie szczury rozmnożono, w ten sposób że potomstwo ani przez chwilę nie miało żadnego kontaktu z rodzicami oraz innymi członkami populacji. Zadbano także o izolację wewnątrz laboratorium, aby uzyskać pewność braku jakiejkolwiek komunikacji.
Efekt? Potomstwo wykazywało wiedzę o ostrzegającym kolorze i zapachu. Całkowicie obala to koncepcję tabula rasa i wszystkie pochodne.
Akurat moje luźne wnioski szerzej opisywałem niedawno na (do reklamy innego forum, jest odpowiedni dział- edytowane przez hogan), tutaj tak streszczę. Mózg człowieka jest prawdopodobnie najgęstszym nam znanym nośnikiem informacji; podejmowane są próby oszacowania pojemności. Prawdopodobnie mózg jednego osobnika homo sapiens może zawierać ilość danych jakiej odpowiadają nie tylko wszystkie encyklopedie tekstowe, ale także wszystkie utwory audiowizualne jakie kiedykolwiek powstały.
Na pewnym forum opisałem szczególny rodzaj wzruszenia jaki niedawno odczułem wyszukując przodków na portalu http://polska1926.pl (polecam). Nie jest to dla mnie nowością, już za młodu zauważyłem że otaczam się ludźmi pochodzącymi z tamtych okolic, wyszukuję ich wręcz. Nie przywiązywałem do tego większej wagi, uznając tę ekspozycję za pozorną, za jakiś błąd poznawczy. Nie zachwiało mojego przekonania nawet np. odkrycie że jestem w pewien spokrewniony z rodziną mojej wieloletniej kobiety, poprzez pochodzenie z tych samych wsi i wykrytą wymianę nazwisk podczas ostatniej wojny - bardzo lubiłem jej babcię, miałem to jak na dłoni, nawet znałem panieńskie nazwisko, ale wiele lat minęło zanim mnie olśniło i zapytałem skąd pochodzi, natychmiastowa prosta odpowiedź mnie powaliła, bo to sąsiedzi, o których zresztą usłyszałem jedyną bezpośrednią relację, nie z książek.
Może więc za ileś pokoleń naukowcy odnajdą w głowach naszych potomków te same "filmy" nakręcone w tych samych dolinach nieistniejącego kraju, których to filmów jesteśmy transporterami i które czynią nas podobnymi.
Powyższe nie wyjaśnia jednego zdarzenia. Tego jak piętnaście lat temu dziecięce opowieści o wileńskim wędrownym krawcu zmaterializowały mi się, połączyły się w jedną historię, gdyż dowiedziałem się o istnieniu i poznałem wnuka tego Ocalonego krawca, który to urodził się już w Hajfie, ale o tej samej godzinie tego samego dnia, miesiąca i roku, co ja. Na to nie mam najmniejszej koncepcji, to już czysty przypadek, metafizyka.
Się rozpisałem! Chciałem tylko powtórzyć to co na monte
I do roboty mi się nie chce zabrać, jak zwykle.
Laboratoryjne szczury uwrażliwiono na konkretny kolor i zapach wiśniowy, które to razem lub osobno oznaczały zatrute pożywienie. Szczury nauczyły się, nie tykały.
Następnie szczury rozmnożono, w ten sposób że potomstwo ani przez chwilę nie miało żadnego kontaktu z rodzicami oraz innymi członkami populacji. Zadbano także o izolację wewnątrz laboratorium, aby uzyskać pewność braku jakiejkolwiek komunikacji.
Efekt? Potomstwo wykazywało wiedzę o ostrzegającym kolorze i zapachu. Całkowicie obala to koncepcję tabula rasa i wszystkie pochodne.
Akurat moje luźne wnioski szerzej opisywałem niedawno na (do reklamy innego forum, jest odpowiedni dział- edytowane przez hogan), tutaj tak streszczę. Mózg człowieka jest prawdopodobnie najgęstszym nam znanym nośnikiem informacji; podejmowane są próby oszacowania pojemności. Prawdopodobnie mózg jednego osobnika homo sapiens może zawierać ilość danych jakiej odpowiadają nie tylko wszystkie encyklopedie tekstowe, ale także wszystkie utwory audiowizualne jakie kiedykolwiek powstały.
Na pewnym forum opisałem szczególny rodzaj wzruszenia jaki niedawno odczułem wyszukując przodków na portalu http://polska1926.pl (polecam). Nie jest to dla mnie nowością, już za młodu zauważyłem że otaczam się ludźmi pochodzącymi z tamtych okolic, wyszukuję ich wręcz. Nie przywiązywałem do tego większej wagi, uznając tę ekspozycję za pozorną, za jakiś błąd poznawczy. Nie zachwiało mojego przekonania nawet np. odkrycie że jestem w pewien spokrewniony z rodziną mojej wieloletniej kobiety, poprzez pochodzenie z tych samych wsi i wykrytą wymianę nazwisk podczas ostatniej wojny - bardzo lubiłem jej babcię, miałem to jak na dłoni, nawet znałem panieńskie nazwisko, ale wiele lat minęło zanim mnie olśniło i zapytałem skąd pochodzi, natychmiastowa prosta odpowiedź mnie powaliła, bo to sąsiedzi, o których zresztą usłyszałem jedyną bezpośrednią relację, nie z książek.
Może więc za ileś pokoleń naukowcy odnajdą w głowach naszych potomków te same "filmy" nakręcone w tych samych dolinach nieistniejącego kraju, których to filmów jesteśmy transporterami i które czynią nas podobnymi.
Powyższe nie wyjaśnia jednego zdarzenia. Tego jak piętnaście lat temu dziecięce opowieści o wileńskim wędrownym krawcu zmaterializowały mi się, połączyły się w jedną historię, gdyż dowiedziałem się o istnieniu i poznałem wnuka tego Ocalonego krawca, który to urodził się już w Hajfie, ale o tej samej godzinie tego samego dnia, miesiąca i roku, co ja. Na to nie mam najmniejszej koncepcji, to już czysty przypadek, metafizyka.
Się rozpisałem! Chciałem tylko powtórzyć to co na monte
I do roboty mi się nie chce zabrać, jak zwykle.