[Saluto]

A więc skoro do Was zawitałem, to  czymś muszę się zająć... a że nie kręci mnie Polityka i Religie
na kolejnym forum, dlatego wrzucam stabilny i wdzięczny wątek poetyczny.    



Na początek mój sztandarowy wiersz: Wigilia,  napisany dla dzieciaków z PDDz.


Wigilia



Święto jak święto - co mi tam
lęk skrzypiącego buta Mikołaja
czas nienagannych kołnierzyków
czystych paznokci
i przyklepanych grzywek
Bóg był od nas gdzieś daleko 
w niejasnych zakamarkach pamięci
My państwowe dzieci 
mieliśmy inne priorytety
Problemem było jak obronić paczkę
pełną łakoci i zabawek
problemem jak wymienić żółtą kaczkę
a głupia Ewka co roku beczała
pod zielonym drzewkiem szczęścia
Czasem zdarzał się nawet cud
gdy czyjaś dłoń serdeczna
z gości przybyłych anonimowych
obcych a tak przecież bliskich
przytuliła ciepło do swej piersi
bo było to najczulsze 
dla nas wszystkich miejsce
Wieczór jak wieczór - co mi tam
niby jak inne
a jednak nie ten sam.

Bydgoszcz: 12.XII.1996.r.

i teraz drugi (też sztandarowy) taki autobiograficzny, gdy złapałem "Obcego Nostromo" (czytaj, raka trzustki)

Aneks do Księgi Hioba



Jestem już za stary
żeby tak młodo umierać
co innego wtedy 
gdy tak bardzo kusiło życie
dozgonne przyjaźnie
zawierane w bramie
a potem potworny ból głowy
pierwsza wysypka naszej córki
do której wezwałem pogotowie
strach że rozleci się powielacz
i klej wyschnie na mrozie
że zabraknie w sklepie kawy
(pierwszej damy konspiracji po fajkach)
karp złowiony tak królewski
że z powrotem wylądował w stawie
i kiedy konałem w męczarniach
do czereśni w jej otwartej dłoni
które smakowałem powoli
razem z pestkami
Teraz jestem już za stary
więc i śmierć bezbarwna.


Bydgoszcz: 20.VI.2009.r.

miłego odbioru...i ciąg dalszy nastąpi -