[gratka]

Wracamy więc do Nikusia. 
     Był czas przedwiosennych roztopów. Na porannym spacerze zebrała się trojka : Aza, Maksiu i Nikodem. 
Bawili się rozkosznie, tylko błoto śniegowe tryskało spod łap gdy kręcili ósemki , elipsy i inne spirale . Aza biegała jak wiatr, lekko, zwinnie, była idealną kumpelą do gonitwy. Do Azy mogły się zbliżać tylko te psy, które były podporządkowane Nikusiowi, pozostałe przezornie nie podchodziły blisko. Długonoga ale filigranowa Azunia była ukochaną narzeczoną  Nikusia. 
Plac zabaw przylegał do ogrodzonej metalowym płotem posesji, wewnątrz stało coś, co przypominało  ujęcia gazu dla osiedla. Psy jakimś cudem wbiegły w ten zamknięty obszar.My, psiarze   staliśmy  przy płocie i zachęcali do  powrotu, a  psy spokojnie  penetrowały żelastwo. 
 Gdy w końcu szykowały się do wyjscia zauważyłam na śniegu krew, okazało się, że Nikuś jest ranny. Maksiu z Azunią przecisnęli się przez pierwszą lepszą szczelinę pomiędzy prętami płota i  zostali natychmiast pojmani przez opiekunów, a Nikuś był za dobrze zbudowany. Nie pasował do żadnej szczeliny, był o przynajmniej dwa rozmiary za duży ( szeroki). Biegaliśmy z Nikusiem wokół tego płota, po jego dwóch stronach i ponawiali próby wyjścia - wszystko bezskutecznie.
A z  Nikusia pachwiny wyłaniała się coraz większa plama krwi.
 Zostawiłam uwięzionego psa i pobiegłam do domu, rzuciłam się do książki telefonicznej, aby ustalić, czy obszar zamknięty należy do spółdzielni  mieszkaniowej, czy do miasta i kto może mieć klucze od zamkniętej bramy.
Wykonałam kilka telefonów,  niewiele wskórałam, a czas płynął.
 Wróciłam pod płot cała w nerwach i usiłowałam nakłonić spanikowanego też psa, aby bardzo powoli i uważnie sprawdzał co szersze szczeliny. Dołem płot był wzmocniony drutem kolczastym, domyśliłam się powodu krwawienia.
 W końcu udało się. 
 Szczęśliwy z uwolnienia Nikuś i trochę skruszony szedl posłusznie nawet bez smyczy do klatki schodowej. W windzie dopiero pokazałam mu ranę, bo sama chciałam sprawdzić co się stało.
 W tylnej prawej pachwinie skora była rozerwana na szerokości kilku centymetrów. Gdy Nikodem zobaczył tę ranę dosłownie zasłabł. Położył się na podłodze windy i musiałam go do mieszkania wnosić.  Rana była szarpana, rozległa, ale  nie krwawiła zbytnio,odsłaniała różowe mięśnie .
 Po kilku godzinach lizania tej rany dostaliśmy się do weterynarza. Było konieczne wyrównanie brzegów i zszycie rany, pięć szwów.
 Nie będę opisywać tego zabiegu, który odbywał się bez uśpienia psa, a  moje serce krwawiło chyba bardziej od tej rany.
Weterynarz nie zaopatrzył nas w kołnierz ochronny, wiec gdzieś nad ranem gdyśmy się zdrzemnęli i wydawalo się, że pies też śpi -  Nikodem   całe misterne szycie  popruł, dokładnie poprzegryzał każdy z pięciu węzłów.

 Ręce mi rano opadły poniżej kolan. Wyglądałam jak bezradna gorylica, płacząca gorylica. Płakałam z bezsilności i musiałam iść do pracy.