[gratka]

Wróćmy do Nikusia. 
 Nikodem był psem mądrym i towarzyskim.  Jak kogoś lubił - zalizałby na śmierć.  
Chałupa stoi przy spokojnej ulicy, jakieś trzysta metrów dalej zaczynają się pola i polne drogi biegną hen, gdzieś w dal. Codziennie, nawet mieszkając na wsi wychodziliśmy z psem na spacer, aby zrobił to co pieski na spacer wynoszą.. Znal wiele tras na wsi, ludzie go lubili. Usiłowaliśmy go wysyłać w tej sprawie samego - bez skutku.  Przyjemności spaceru z człowiekiem nie pozwolił się nigdy pozbawić. 
Każdy uciekający kot był goniony. Na wsi jest mnóstwo drzew i płotów, więc do tragedii nie dochodziło, koty wyrabiały. Ale jeden malutki nieświadomy jeszcze niebezpieczeństwa kotek nie uciekał i on jeden mógł bezkarnie wspinać się nawet  na głowę Nikodema. Korzystał często z tego przywileju i urządzał harce na leżącym i na ogół mocno zażenowanym tą sytuacją psie.

O przygodach Nikodema można by napisać książkę. O tym jak sam jeździł w autobusie nr 5 w Rzeszowie, jak jeden mieszkaniec Nowego Miasta  go złapał i usiłował sprzedać na rynku, o jego licznych przygodach z wiejskimi zwierzętami , o przyjaźniach i jeszcze liczniejszych wrogach,  o bitwach zakończonych zwycięstwem, ale i o takich, po których weterynarz musiał latać psią skórę.

Długość psiego życia człowiek może wyrazić w latach, w uderzeniach psiego serca, w uderzeniach swojego serca  lub w zliczeniu chwil  takiego niepokoju , że serce człowieka łomocze jak młot.
 Nikodem żył pełnią życia 14 lat, przysporzył nam sporo „łomotów”,  ale też dużo cudownych chwil radości.  W czerwcu 2003 Nikodem   odszedł do krainy wiecznych łowów. 
Pochowany został na wsi w ogrodzie, na jego mogile posadziłam azalię i paprocie.  Azalia ma piękne rdzawo-pomarańczowe kwiaty, ale niewiele, ponieważ każdej zimy przychodzą sarny i już w listopadzie albo w grudniu obgryzają pąki, które mogłyby zakwitnąć wiosną.
  W ten sposób wypełnia się akt sprawiedliwości:   Nikodem gonił sarny instynktownie, a może ot tak, dla sportu -  to teraz one w rewanżu obskubują "jego" azalię.
I jak tu nie wierzyć w istnienie sprawiedliwości? Nie mówię o globalnej „urawniłowce”, ale w wymiarze lokalnym często bywa coś za coś.