[gratka]

Ciąg dalszy o Nikusiu! 
Nasz maleńki piesek był naprawdę maleńki.
Pierwsze posłanie miał wymoszczone w pudelku po butach. Wyglądał na leciutko skundlonego foksteriera szorstkowłosego, takiego podwórkowego cwaniaczka z którego może wyrośnie bywalec budki z piwem. Zabawnie przekrzywiał mordkę patrząc nam w oczy, a jakież to były spojrzenia! Stopiłam się jak wosk, następnie poczułam się psią babką, bo rolę mamuśki świetnie spełniała Ania. Madzia – starsza córka została psią ciotką i tylko mąż chętnie zapisałby w jakiej rubryce "właściciel"psa.
Okazało się, że moi najdrożsi wraz z psem kupili z pięćset pcheł, które na białym psim brzuszku tworzyły migotliwe refleksy. Zaczął się okres polowania na pchły. Najlepsza pora na polowanie była bezpośrednio po wesołej zabawie. Piesek zasypiał u mnie na kolanach i nie przeszkadzało mu to, że jest odwracany na wszystkie strony, ze unosimy łapki w poszukiwaniu insektow .
Po każdym jedzeniu Ania lub Madzia masowały mu brzuszek, bo tak robi suka liżąc swoje szczeniaki.
 Na spacery wychodziliśmy na każde żądanie, na początku z dziesięć razy dziennie. 
Ponieważ psiaczek zawitał do nas około 15 września otrzymał imię prosto z kalendarza: Nikodem, zdrobniale - Nikuś