[gratka]

 Mieszkaliśmy w bloku, więc uważałam, że to nie jest dobre miejsce dla psa i byłam zdecydowanie przeciwna. Siódmy zmysł mi mówił, ze mimo dziecięcej miłości do czworonoga,  po pewnym czasie ja będę wyprowadzana na spacery, szczególnie w paskudną pogodę. Mąż nie był w stanie niczego córce odmówić, cierpiał więc w pozycji między młotem a kowadłem.

 Nastała era Nikusia. 
Era ta rozpoczęła się 15 września. Mąż pojechał z Anią na stadion Resowii  obejrzeć wystawę psów rasowych, ja zostałam w domu gotować obiad. Wrócili i zamiast jak zwykle wpaść do kuchni i opowiadać na wyścigi ( spodziewałam się ochów i achów na cześć pokazywanych piesków) - krążyli bokami. Wyczułam konspirę, wykonywali dziwne ruchy, czegoś szukali, coś było organizowane.
 Nikt mi w oczy nie popatrzył nawet przy obiedzie. Nagle.. z Anki pokoju dobiegło coś podobnego do kwilenia. 
Zmieniło się owego dnia nasze życie. Maleńki piesek szukał mamusi, głośno domagał się swoich praw.
Ujawnił się psiaczek, rozwiązały się języki córki i męża. Zaczęły się opowieści o mocno niesympatycznym panu, który pod parkanem okalającym stadion ustawił się z koszem zawierającym małe pieski. Pan ten widząc zainteresowanie Ani powiedział coś strasznego: Jak nikt nie kupi piesków, to on je utopi. Na to Anka absolutnie nie mogła pozwolić i nie tylko, że kupili jednego, który najgłośniej lamentował, to jeszcze zorganizowali akcję ratowania pozostałych szczeniąt.
Nasz maleńki piesek był naprawdę maleńki.