[Jimmy]

 
 Wspomnienia zaprzeszłe:             Zachomiczony dom

 
 Anka, młodsza córka  - miłośniczka wszystkiego co żyje i ma przynajmniej jedną łapę- wówczas uczennica szkoły podstawowej – tęskniła za własnym psem.  Piszę o tej jednej nodze, ponieważ wcześniej Anka hodowała na balkonie ślimaki. Jeden, jakiś wyjątkowo szybkobieżny wypadł jej z ręki i spadł z wysokości szóstego piętra. Rozpacz była straszna i poczucie winy, że ona jest powodem tej śmierci. Wypuściłyśmy więc wszystkie ślimaki na wolność, a w ramach odkupienia winy i zapełnienia pustki  założyła hodowlę chomików.
 
Wina została wymazana z nawiązką, bo aby chomikowi nie było smutno żyć  w samotności dokupiłyśmy mu przyjaciela, który wkrótce okazał się przyjaciółką i konkubinką. Z tego związku otrzymywaliśmy średnio co dwa miesiące nowy miot, a w nim 7 - 8 maleńkich, golutkich chomiczków. Maleństwa szybko rosły, przybywały nowe akwaria, zabawki dla chomików, potem trzeba było uruchomić elementy marketingu, aby te chomiki poupychać w dobre ręce i zapewnić im w nowych domach dobre warunki życia.  Zachomiczyło się na osiedlu, w mieście, a nawet w pewnej okolicznej wsi. Z chomikami wyjeżdżaliśmy na wakacje i w odwiedziny do rodziny. W końcu senior chomiczego rodu odszedł był śmiercią naturalną , pozostała chomiczka. Żyła długo, biegała w nocy po mieszkaniu, a nad ranem wskakiwała do akwarium, aby przespać dzień. Nie będę tu wyliczać wszystkich napoczętych nocą ścierek, pościeli, nachomikowanych pod szafę orzechów, owoców, a nawet czekolady. Anka uwielbiała chomiczkę, ale gdy jej już nie stało ( chomiki były uroczyście grzebane pod krzewem czerwonej parkowej róży) córka zatęskniła ponownie za kimś bardziej kontaktownym i merdającym.
cdn.

Bardzo ciekawe te wspomnienia.Moi siostrzeńcy maja królika w domu.Biedak nie może wyjść z klatki bo Moli by go zjadła. :lol:

Nigdy nie miałam chomików ale tak sobie ile razy myślę, że jak już Herona nie będzie to może zastąpię chomikiem albo królikiem... chociaż już po głowie chodzi mi myśl, iż będzie to jakiś maleńki... piesek. Taki abym zawsze mogła go wziąć pod pachę i co nie będzie ciągał mnie na smyczy.

A myślalas może o bernardynku.To bardzo sympatyczne psiaki.