[hogan]

Błękitna hortensja





Jak w tyglu farb ostatnia zieleń się zataja,

tak jest to płaskie, suche, omszałe listowie

za baldachami pąków, które nie na sobie

noszą błękit, lecz go odzwierciedlają z dala.

Odzwierciedlają tylko łzawy i zatarty,

jakby znów go utracić chciały w świetle nowym,

i jak w starym niebieskim papierze listowym

żółtość, fiolet i szarość kładą się na karty;

wyprany jak fartuszka dziecinnego bladość,

nie noszony, z którym nic więcej się nie dzieje,

jak czuje się małego życia krótkotrwałość.

Lecz nagle płatki nowym błękitem się mienią

w jednym z baldaszków, widać już, jak przed zielenią

wzruszająca niebieskość wesoło jaśnieje.