Błękitna hortensja





Jak w tyglu farb ostatnia zieleń się zataja,

tak jest to płaskie, suche, omszałe listowie

za baldachami pąków, które nie na sobie

noszą błękit, lecz go odzwierciedlają z dala.

Odzwierciedlają tylko łzawy i zatarty,

jakby znów go utracić chciały w świetle nowym,

i jak w starym niebieskim papierze listowym

żółtość, fiolet i szarość kładą się na karty;

wyprany jak fartuszka dziecinnego bladość,

nie noszony, z którym nic więcej się nie dzieje,

jak czuje się małego życia krótkotrwałość.

Lecz nagle płatki nowym błękitem się mienią

w jednym z baldaszków, widać już, jak przed zielenią

wzruszająca niebieskość wesoło jaśnieje.

Rainer Maria Rilke


Biografia:

Urodzony 4 grudnia 1875 w Pradze, Austro-Węgry, zmarł 29 grudnia 1926 w sanatorium Valmont koło Montreux w Szwajcarii. Jeden z najwybitniejszych austriackich poetów. Jego dzieciństwo nie należało do szczęśliwych, głównie za przyczyną nieporozumień między rodzicami poety (para rozwiodła się kiedy Rilke miał 9 lat). Przez pewien czas uczył się w akademii wojskowej, później studiował literaturę, historię sztuki i filozofię. Głębsze uczucia łączyły go z pisarką Lou Andreas-Salomé. Ostatecznie poeta natomiast poślubił rzeźbiarkę Klarę Westhoff, z którą miał córkę. Na krótko przed śmiercią zdiagnozowano u niego padaczkę. Rilke zmarł najprawdopodobniej na skutek zakażenia, jakie wywiązało się u niego na skutek ukłucia kolcem róży.


Śpiew morza


Pradawne tchnienie morza,

morski wietrze śródnocy:

dla nikogo twa zorza;

kto zbudzon ze snu mocy,

spojrzeć musi w przestworza

przemógłszy ciebie:

pradawne tchnienie morza

powiewie

jakby dla skał prastarych,

przestrzeń bezbrzeżną

rwąc ku sobie z oddali…



O jakże spragnione ciebie

drzewo figowe, pędząc

po księżycowym niebie.