[Fedorowicz]

W związku z tym, że zbliża się Święto Zmarłych, wielu ludzi w tym okresie będzie częściej myśleć o swoich bliskich, którzy odeszli. U niejednego mogą pojawić się pytania:Co się dzieje z tymi, którzy umarli? Czy ich dusza dalej żyje w zaświatach czy też przestają istnieć? Co na ten temat mówi Pismo Święte? Zapraszam do wymiany poglądów!

To jest Uroczystość Wszystkich Świętych (łac. Sollemnitas Omnium Sanctorum) – w KrK uroczystość ku czci wszystkich chrześcijan, którzy osiągnęli stan zbawienia i przebywają w Niebie. Jest prawdą wiary, że w momencie zapłodnienia, to znaczy połączenia się komórek męskiej i żeńskiej, Bóg stwarza indywidualną, nieśmiertelną duszę, która nie ginie po oddzieleniu jej od ciała w chwili śmierci. To dzięki niej człowiek nosi w sobie Boży obraz i Boże podobieństwo, zalążek wieczności, który "nie może być sprowadzany do samej tylko materii" (Gaudium et spes, 18; por. 14). To dzięki duchowej duszy człowiek jest istotą rozumną i wolną, ma samoświadomość, jest otwarty na prawdę, miłość, dobro i piękno, ma sumienie i zmysł moralny, dzięki któremu może odróżniać dobro od zła, wierzyć lub nie wierzyć w Boga. Te wszystkie przejawy życia duchowego są nieobecne w życiu zwierząt z tej prostej przyczyny, że nie mają one takiej duszy. Harmonijny rozwój człowieka od momentu poczęcia jest zaprogramowany przez "informację" (kod genetyczny) znajdującą się w każdej komórce ludzkiego organizmu. To właśnie ta zakodowana genialna "informacja" organizuje rozwój ciała, zarządza nim i nadaje mu kierunek. Jest ona znakiem istnienia i działania indywidualnej ludzkiej duszy, która tak jednoczy, ożywia i kształtuje materię, że staje się ona ciałem konkretnego człowieka. Dusza objawia się w ludzkim ciele i jako duchowa rzeczywistość osobowego "ja" jest obecna w każdej komórce ludzkiego organizmu.