17-06-2020, 9:31
Z punktu obserwatora, macie rację, że ten sport wręcz nudzi ale jak spojrzeć na to, czym jest ten sport, to
wydaje mi się, że ma ciekawsze "tajemnice" niż choćby boks.
Przede wszystkim, wbrew pozorom, ci co wykonują owy sport, są bardzo wygimnastykowani.
Zapaśnicy muszą całe swoje życie poświęcić sumo, które wiąże się z wieloma wyrzeczeniami, stałym sportem
i bólem.
Z neta:
Zawodnicy – nazywani Rikishi – rozpoczynają swoją karierę bardzo wcześnie – już jako nastolatkowie. Trafiają do specjalnych szkół gdzie żyją, jedzą i ćwiczą się w ceremoniale i walce. Kariera zawodnika kończy się najczęściej około trzydziestki choć obecnie walczy paru czterdziestolatków. Dzień zawodnika zaczyna się około 5 rano, do południa trwają ćwiczenia i treningi. Potem jedzą posiłek – Chankonabe – bomba wysokokaloryczna. Po południu mogą sobie drzemać i tyć a wieczorem znowu duży i kaloryczny posiłek.
Walka sumo ma dość proste zasady – cel to wypchnąć przeciwnika poza koło lub spowodować aby przeciwnik dotknął ringu inną częścią ciała niż stopa. Wydaje się proste ale trzeba pamiętać, że współczesny zawodnik sumo waży grubo powyżej 100 kg co nie przeszkadza mu poruszać się zwinnie. Istnieje ponad 100 różnych technik pokonania przeciwnika: podcięcia, rzuty przez biodro, wypchnięcia. Ważną zasadą jest to, że nie można uderzać zamkniętą dłonią oraz wykonywać kopnięć powyżej kolan. Uderzenie łokciem czy głową jednak jest w pełni akceptowalne.
Warto to powiedzieć – zawodnik sumo w Japonii ma status gwiazdy rocka. Ci najlepsi poruszają się zawsze w obstawie dwóch lub więcej kolegów, zawsze w tradycyjnych, bogato zdobionych strojach. Zawsze wzbudzają zachwyt i podziw wśród Japończyków.
wydaje mi się, że ma ciekawsze "tajemnice" niż choćby boks.
Przede wszystkim, wbrew pozorom, ci co wykonują owy sport, są bardzo wygimnastykowani.
Zapaśnicy muszą całe swoje życie poświęcić sumo, które wiąże się z wieloma wyrzeczeniami, stałym sportem
i bólem.
Z neta:
Zawodnicy – nazywani Rikishi – rozpoczynają swoją karierę bardzo wcześnie – już jako nastolatkowie. Trafiają do specjalnych szkół gdzie żyją, jedzą i ćwiczą się w ceremoniale i walce. Kariera zawodnika kończy się najczęściej około trzydziestki choć obecnie walczy paru czterdziestolatków. Dzień zawodnika zaczyna się około 5 rano, do południa trwają ćwiczenia i treningi. Potem jedzą posiłek – Chankonabe – bomba wysokokaloryczna. Po południu mogą sobie drzemać i tyć a wieczorem znowu duży i kaloryczny posiłek.
Walka sumo ma dość proste zasady – cel to wypchnąć przeciwnika poza koło lub spowodować aby przeciwnik dotknął ringu inną częścią ciała niż stopa. Wydaje się proste ale trzeba pamiętać, że współczesny zawodnik sumo waży grubo powyżej 100 kg co nie przeszkadza mu poruszać się zwinnie. Istnieje ponad 100 różnych technik pokonania przeciwnika: podcięcia, rzuty przez biodro, wypchnięcia. Ważną zasadą jest to, że nie można uderzać zamkniętą dłonią oraz wykonywać kopnięć powyżej kolan. Uderzenie łokciem czy głową jednak jest w pełni akceptowalne.
Warto to powiedzieć – zawodnik sumo w Japonii ma status gwiazdy rocka. Ci najlepsi poruszają się zawsze w obstawie dwóch lub więcej kolegów, zawsze w tradycyjnych, bogato zdobionych strojach. Zawsze wzbudzają zachwyt i podziw wśród Japończyków.