To wyszło od dobrego klubu zapaśniczego w sąsiedniej wsi. Mamy też dobrych zapaśników i zapaśniczki.

Zdolniachów więc tam masz

Ci ode mnie ze wsi też tam startowali.

Bardzo dużo dzieci w tym bierze udział i wcale nie są grubasami

Mamy też mistrza Polaka.

Polak mistrzem świata w sumo. Robert Paczków (Towarzystwo Atletyczne Rozum Krotoszyn) wywalczył w japońskiej miejscowości Hirosaki tytuł mistrza świata w sumo w kategorii powyżej 115 kg. W finale Paczkow pokonał Rosjanina Jurija Mołodikowa.

U mnie na wsi jest sekcja sumo. Nawet dobre wyniki osiągają.

- Pobudka codziennie przez całe życie o 4 rano i już o 5 rano na ringu
- Zawodnicy wyżsi rangą mogą spać do 6 rano i o 7 rano na ringu
- A najwyżsi rangą o 7 rano wstają i na ringu muszą być o 8 rano
- Ćwiczą zręczność
- Utrzymanie doskonałej równowagi
- Elastyczność idąca w parze z  siłą fizyczną
- Umiejętność utrzymania środka ciężkości jak najniżej
- Aby to wszystko opanować, ćwiczą trzy tradycyjne formy:
SHIKO - zawodnik staje w dużym rozkroku. Przechyla ciało na jedna nogę, przerzucając zarazem drugą bardzo
wysoko, mocno stąpając, kiedy dotyka gruntu. Towarzyszy temu duży i głośny wydech. Potem powtarza to samo
ćwiczenie na druga nogę. Początkujący zawodnicy powinni ćwiczyć shiko nie mniej niż 500 razy dziennie.
MATAWARI - polega siedzeniu na ziemi w taki sposób, że nogi są rozciągnięte tak szeroko jak tylko jest to możliwe.
Im bliżej 180` tym lepiej. Następnie pada do przodu od pępka do kości policzkowych, spoczywając swym
ciężarem na ringu. Inny zawodnik pomaga podnieść się z tej pozycji. Nie trzeba dodawać, że jest
to bolesne ćwiczenie.
TEPPO - jest to forma worka treningowego dla zawodników sumo. Stanowi go kołek drewniany wbity w ziemię.
Zawodnicy napierają na niego opierając cały ciężar naprzemiennie na otwartych dłoniach, ćwicząc
pchnięcia i ogólną koordynację.

- O godz. 11. 00- posiłek dla wszystkich podstawowy(wszelkiego rodzaju płody morza, kurczak, wieprzowina, ryba,
tofu (japońska fasola), kiełki fasoli, marchewka, cebula i inne warzywa)
- Znów trening aż do wieczora.
- Wieczorem mogę wyjść na zewnątrz, pod warunkiem że mają czyste i schludne kimono i włosy obowiązkowo
naoliwione, uczesane w kokon ochiomage.
- Uczą się 70- u technik walki. Ale zazwyczaj używane jest z nich tylko 28.

Także więc, Ci co poznali ten sport, uważają sumo za sport najbardziej dynamiczny i że to jedyny sport
zasługujący na tytuł mistrza.



Dodam jeszcze, że nie lubię tego sportu ale Japończycy, po raz kolejny pokazali, że można zrobić coś z niczego i że w takim
przypadku, jest opcja ćwiczeń nawet dla grubasów. Że gruby, nie oznacza niesprawny ale kogoś, kto zasługuje na mistrza
sportu.

Lubię sporty walki ale sumo mało mnie ciekawi.
Treningi to pewnie polegają na żarciu.

Z punktu obserwatora, macie rację, że ten sport wręcz nudzi ale jak spojrzeć na to, czym jest ten sport, to
wydaje mi się, że ma ciekawsze "tajemnice" niż choćby boks.
Przede wszystkim, wbrew pozorom, ci co wykonują owy sport, są bardzo wygimnastykowani.
Zapaśnicy muszą całe swoje życie poświęcić sumo, które wiąże się z wieloma wyrzeczeniami, stałym sportem
i bólem.

Z neta:
Zawodnicy – nazywani Rikishi – rozpoczynają swoją karierę bardzo wcześnie – już jako nastolatkowie. Trafiają do specjalnych szkół gdzie żyją, jedzą i ćwiczą się w ceremoniale i walce. Kariera zawodnika kończy się najczęściej około trzydziestki choć obecnie walczy paru czterdziestolatków. Dzień zawodnika zaczyna się około 5 rano, do południa trwają ćwiczenia i treningi. Potem jedzą posiłek – Chankonabe – bomba wysokokaloryczna. Po południu mogą sobie drzemać i tyć a wieczorem znowu duży i kaloryczny posiłek.

Walka sumo ma dość proste zasady – cel to wypchnąć przeciwnika poza koło lub spowodować aby przeciwnik dotknął ringu inną częścią ciała niż stopa. Wydaje się proste ale trzeba pamiętać, że współczesny zawodnik sumo waży grubo powyżej 100 kg co nie przeszkadza mu poruszać się zwinnie. Istnieje ponad 100 różnych technik pokonania przeciwnika: podcięcia, rzuty przez biodro, wypchnięcia. Ważną zasadą jest to, że nie można uderzać zamkniętą dłonią oraz wykonywać kopnięć powyżej kolan. Uderzenie łokciem czy głową jednak jest w pełni akceptowalne.

Warto to powiedzieć – zawodnik sumo w Japonii ma status gwiazdy rocka. Ci najlepsi poruszają się zawsze w obstawie dwóch lub więcej kolegów, zawsze w tradycyjnych, bogato zdobionych strojach. Zawsze wzbudzają zachwyt i podziw wśród Japończyków.

No boks zdecydowanie bardziej jest widowiskowy i działa kojąco na nerwy.
Tu by może i było ciekawsze, gdyby poznać zasady.

Jako widowisko ciekawe ale jako sport trochę nudne.Wolę boks.Lubię patrzeć jak agresywni bandyci się katują.To nawet relaksuje ;-)