[hogan]

Prokrastynacja - nazwa tego zaburzenia pochodzi od łacińskich słów „pro”, czyli „na” oraz „crastinus” – „jutrzejszy”, a polega ono na chorobliwym przekładaniu pewnych rzeczy na później. Zazwyczaj te czynności nieważne, nieistotne, tzn. niekonieczne do wykonania w danej chwili.


Ta choroba, na pierwszy rzut oka wydaje się być błaha. Każdy z nas czasem poczuje lenia i odkłada sprawy, które powinien zrobić już na później, a woli zrobić coś nieistotnego, tak jakby mieć usprawiedliwienie, czemu nie zrobiliśmy tego co było ważne. Jednak czytając przykłady ludzi, którzy cierpią na tę chorobę, wcale to nie wygląda tak niepoważnie.

Co ciekawe, z badań wynika, że bardzo duża część studentów choruje na prokrastynację. 

Przykład:

Piszę magisterkę prawie od trzech lat. Zapłaciłem już chyba kilka tysięcy złotych kary, każdy dzień mnie kosztuje. Zrywam się ze spotkań z kumplami i mówię, że muszę wracać wreszcie wysmażyć tę pracę. W robocie już się ze mnie śmieją, bo moi podwładni są magistrami, a ja ciągle walczę – opowiada Robert, pracownik agencji PR. - Ale kiedy już zasiądę przed komputerem, odpalę Worda, to po kilku minutach przypominam sobie, że albo muszę zrobić przelew, albo odkurzyć, a czasem po prostu siadam, patrzę się w ścianę i myślę o jakichś idiotyzmach – skarży się. Robert cierpi na prokrastynację.

Jak widać skutki uboczne tej choroby nie są przyjemne.

Ludzie cierpiący na tę chorobę stresują się z dnia na dzień coraz bardziej. Stresują się, bo nie zrobili tego co już dawno powinni zrobić. Ale nic ich nie zmusza do tego, aby w końcu wykonać tę czynność. I w ten sposób zamyka się błędne koło.
Zazwyczaj przekładamy rzeczy, które nas uczą lub rzeczy, które nas przytłaczają. Nie jesteśmy pewni siebie i to powoduje, że rezygnujemy z rzeczy, które musimy zrobić tak czy siak.



Czy to faktycznie choroba czy kolejna wymyślona choroba, która zwyczajnie nazywa się lenistwem?
Cierpicie na tę chorobę?
Jak sobie z nią poradzić?