[polliter]

Lubie jedną piosenkę: Akwalung.

Dla mnie cała płyta "Aqualung" to jedna z najlepszych płyt w ich dorobku, a i piosenka tytułowa zacna, chyba najbardziej znany ich kawałek. Zresztą przez tę piosenkę zespół został oskarżony o komercjalizację, co oburzyło Andersona, który z wrodzonym sobie poczuciem humoru powiedział: "metrum tej piosenki jest tak porąbane, że trzeba mieć trzy i pół nogi, żeby to zatańczyć!".
Zresztą posłuchajcie sami:

Tekst jest typowym przykładem specyficznej estetyki literackiej Andersona:

"Siedzi on na ławce w parku i spoziera na dziewczynki w złych intencjach.
Zatłuszczone paluchy wyciera w łachmany i z nosa ciekną mu gluty.
Oto Aqualung.
Gdy suszy się w słońcu, patrzy jak przemykają przed nim koronkowe majteczki,
Oto Aqualung.
Jest jak zdechły kaczor, co kaszląc wypluwa swój złamany los po kawałku,
Oto Aqualung.

Smugi słonecznego światła wcale nie grzeją starca, który idzie samotnie,
I spędza czas w jedyny sposób w jaki potrafi.
Noga boli go paskudnie, gdy schyla się po pety.
Włazi do kibla, by ogrzać sobie stopy.
Czuje odrzucenie - choć kawałek dalej czeka modny przytułek
Armii Zbawienia na drodze i filiżanka herbaty.
Aqualung, mój przyjacielu, nie odchodź tak poirytowany
Ty stary pierniku, przecież widzisz, że to tylko ja.

Czy nadal pamiętasz ten grudniowy mróz w mgłę spowity -
Gdy lód, co oszronił twą brodę był agonią wrzaskliwą
A tyś łapał grzechotliwie swój dech ostatni przy głębinowego nurka dźwiękach,
a kwiaty i tak rozkwitły jak szalone na wiosnę."