[polliter]

Picasso nie umiał malować ale jego obrazy warte są miliony, to także prowokacja.

 

No nie wiem, Picasso akurat potrafił malować. Sam kubizm można uznać za prowokację - przesadny geometryzm, wyśmianie perspektywy, iluzji uporczywego odzwierciedlania rzeczywistości, niemal fotograficznego zapisu. Przeciwko temu buntowali się Picasso i Braque, ale zdecydowanie obaj potrafili malować.
Jest jeszcze taki styl jak prymitywizm, o którym można powiedzieć, że malarze nie potrafili malować (choćby nasz słynny Nikifor Krynicki), to były "dziecięce" obrazki tworzone tak naprawdę przez nieprofesjonalnych artystów, często z psychicznymi zaburzeniami, a gdy kierunek ten stał się sławny to profesjonalni malarze zaczęli udawać, że nie potrafią malować, by tylko sprzedać swoje dzieła, ale nie byli tak dobrzy. 

Jest jedna, która pewien niesmak, to wystawa z 2000 roku w Zachęcie. Papież Jan Paweł II przygnieciony kamieniem. 

Nie interesuję się specjalnie sztuką współczesną, zwłaszcza instalacjami i performencem, ale wydaje mi się Cattelan miał jakąś myśl, która mu przyświecała i którą chciał przekazać. W każdym razie nie czułem jakiegoś niesmaku, gdy zrobiło się o tym głośno. Większy niesmak poczułem podczas instalacji video, "Berek" Żmijewskiego, o którym również było głośno swego czasu. Chodzi o sfilmowaną grupę nagich ludzi, którzy grają w berka w piwnicy i w byłej komorze gazowej w obozie zagłady. Organizacje żydowskie były oburzone tą instalacją i muszę przyznać, że trochę ich rozumiałem. Dobry smak został przekroczony, ale byłem jak najdalszy od zabraniania takiej twórczości.

Ogólnie jestem za wolnością artystyczną, przełamywanie tabu może boleć odbiorcę, ale jeśli stoi za tym jakaś ważna myśl to dobrze że boli, bo może coś zrozumiemy, coś do nas dotrze. Jeśli boli nas ząb to wiemy, że musimy iść do dentysty. Jeśli boli nas czyjaś sztuka, która przecież jest tylko obrazem, książką, spektaklem, filmem to znaczy, że musimy się rozejrzeć, że coś jest nie tak z nami, z tym światem i artysta właśnie nam o tym mówi.

Nie zapominajmy też o prowokacji przez śmiech, satyrę, pastisz, karykaturę. Podobno śmiech to jedna z najsilniejszych broni. Uważam, że śmiać można się ze wszystkiego, jest to naturalna terapia, gdy przeżywamy jakieś traumy (nigdy czarny humor nie kwitł tak bardzo jak podczas wojny). Wyśmiewamy też głupotę, wszelkie "-izmy", to co nas drażni, uwiera. Tu również jest miejsce na prowokację, a jak potrafi ona zaboleć pokazuje choćby wspomniany przykład "Charlie Hebdo" czy to co robił Monty Python.

Tutaj cudnie wyśmiane tworzenie religii: