[ewus]

A ja z pełną odpowiedzialnością mogę napisać, że to prawda. Osobiście należę do osób szczerych do bólu, wytrzymują tylko Ci którzy są tacy sami jak ja. Zrobiłam bardzo dużą rewolucję życiową bo niestety takich "znajomych" miałam multum. Na co dzień udaje, że nie zna a jak się bieda sprowadza to wie gdzie uderzyć. Kiedyś człowiek przełykał rozczarowanie i przykrość i pomagał jak tylko mógł- w końcu nie zostawia się nikogo w potrzebie, prawda? Szkoda tylko, że zaraz po uzyskaniu tego czego oczekiwano znowu stawałam się przeźroczysta. Wyzysk, wykorzystywanie, perfidia. Należę do osób, które rzadko proszą o pomoc ale zawsze jest to ostateczność i nie jest to tak, że ignoruję cały świat a później nagle wyskakuję niczym z kapelusza i proszę kogoś o coś. Ludzie nauczyli się traktować bliźnich niemalże przedmiotowo. Albo dajesz się "cyckać" albo nara i "nie znamy się". Z szacunku (w końcu po wielu latach) do siebie pourywałam takie znajomości. Nie potrzebuję ludzi, którzy widzą mnie tylko wtedy jak coś trzeba, sama tego nie robię. Człowiek uczy się na własnych błędach i wyciąga wnioski. Jedna z wielu gorzkich lekcji jakie każdy odrabia w życiu. Chyba takie czasy mamy, że ludzie zaczynają wszystko przeliczać na to jakie będą korzyści z takich czy innych znajomości, ciężko się z tym pogodzić. Sami sobie gotujemy piekło na ziemi bo teraz nikt nic bezinteresownie nie zrobi, nie pomoże bo się nie opłaca a idąc tym tokiem rozumowania czeka nas jeszcze gorsze życie bo za niedługo każdy będzie widział tylko czubek własnego nosa...