07-11-2019, 10:35
Jednym z dowodów na to, że Biblia jest natchniona przez Boga są zawarte w niej informacje, których ludzie żyjący w czasach biblijnych znać nie mogli. Oto kilka przykładów:
1. Kształt naszej planety.
„Ten, co tronuje nad okręgiem ziemi, której mieszkańcy są niby szarańcza, Ten, który rozpostarł niebo jak tkaninę i rozpiął je jak namiot mieszkalny” (Izajasza 40:22; Biblia poznańska).
Prorok Izajasz zapisał te słowa w VIII wieku p.n.e. Do jego czasów ludzie wierzyli, że ziemia jest płaska. Dlatego też żeglarze bali się zbyt daleko zapuszczać w głąb mórz i oceanów, by nie spaść w przepaść kończącej się ziemi.
Pierwsze przypuszczenia, że ziemia morze być okrągła zaczęły niemrawo wkraczać w życie ludzi w VI wieku n.e. Ostatecznie mogliśmy się o ty przekonać pod koniec lat 50-tych XX wieku n.e., dzięki zdjęciom satelity Explorer-6.
Skąd zatem Izajasz mógł wiedzieć, że ziemia jest okrągła, skoro w jego czasach świat nauki uważał, że ziemia jest płaska. Przekazał mu tę wiedzę Stwórca naszej planety.
2. Umiejscowienie ziemi w pustce przestrzeni kosmicznej.
„Północ rozpościera nad pustką i ziemię zawiesza nad próżnią” (Hioba 26:7; Biblia poznańska).
Księgę Hioba spisał Mojżesz w XV wieku p.n.e. Były to czasy, gdy ludzie wierzyli, że ziemia jest umiejscowiona na solidnych podstawach. Dopiero w XVII wieku n.e. Izaak Newton sformułował teorię, że ciała niebieskie przyciągają się dzięki grawitacji, i że Ziemia oraz inne obiekty nie mają, żadnej widzialnej podpory lecz wiszą w kosmicznej przestrzeni. Ta teoria spotkała się ze zdecydowaną krytyką ówczesnego świata nauki. Naukowcom trudno było wyobrazić sobie, że gwiazdy i pozostałe ciała niebieskie nie muszą się na niczym opierać.
Skąd zatem Mojżesz (który spisał Księgę Hioba) wiedział, że Ziemia nie ma żadnej podpory? Musiał mu to wyjawić Stwórca planety ziemi. Nikt w jego czasach nie mógł o tym wiedzieć.
3. Zgodność z obecną wiedzą medyczną.
Prawo Mojżeszowe zawierało nakazy chroniące Izraelitów przed różnorakimi chorobami – często niebezpiecznymi. Jednym z rozporządzeń było zakopywanie odchodów poza obozem. Dzięki temu Izraelici byli chronieni przed skażeniem wody pitnej oraz przed chorobami przenoszonymi przez owady. W naszych czasach każdego roku miliony ludzi umiera z powodu zaniedbań pod tym względem.
Prawo Mojżeszowe zawierało także przepisy sanitarne zapobiegające szerzeniu się chorób zakaźnych.
„Dalej powiedział Jahwe do Mojżesza i Aarona: Jeżeli u kogoś na skórze ciała pojawi się nabrzmienie albo wysypka, albo biała plama, która na skórze jego ciała jest oznaką trądu, to przyprowadzą go do kapłana Aarona albo do jednego z jego synów kapłanów. Kapłan obejrzy chore miejsce na skórze ciała: jeżeli włosy na chorym miejscu stały się białe i jeżeli znak zdaje się być wklęśnięty w stosunku do skóry ciała, jest to plaga trądu. Kapłan stwierdzi to i uzna człowieka za nieczystego. Jeżeli jednak plama na skórze jego ciała jest biała, ale nie zdaje się być wklęśnięta w stosunku do skóry i włosy nie pobielały, to kapłan odosobni chorego na siedem dni. Siódmego dnia kapłan go obejrzy. Jeżeli kapłan stwierdzi, że plama nie powiększa się, nie rozszerza się na skórze, to odosobni go znowu na siedem dni” (Kapłańska 13:1-5).
Poza tym Prawo Mojżeszowe nakazywało, po każdorazowym dotknięciu nieżywego zwierzęcia lub człowieka, wykąpanie się, wypranie swojej odzieży i zalecało siedmiodniowy okres unikania kontaktu fizycznego z innymi ludźmi.
Te przepisy sanitarne górowały nad metodami ochrony zdrowia, które były znane w tamtych czasach. Egipcjanie, którzy szczycili się swoją mądrością często stosowali terapie, które zagrażały nie tylko zdrowiu ale i życiu innych ludzi. Na przykład jedna z recept zalecała stosować na rany miksturę z ludzkiego kału zmieszanego z innymi substancjami.
Dlaczego Mojżesz, który był wyszkolony w mądrości Egipcjan, nie stosował ich metod leczenia ale metody, które otrzymał od swojego Boga? Ponieważ miał pełne zaufanie do Tego, który wie najlepiej jak chronić ludzkie zdrowie i życie przed różnorakimi chorobami. Metody leczenia i higieny zawarte w Prawie Mojżeszowym wyprzedziły epokę Mojżesza o tysiące lat.
1. Kształt naszej planety.
„Ten, co tronuje nad okręgiem ziemi, której mieszkańcy są niby szarańcza, Ten, który rozpostarł niebo jak tkaninę i rozpiął je jak namiot mieszkalny” (Izajasza 40:22; Biblia poznańska).
Prorok Izajasz zapisał te słowa w VIII wieku p.n.e. Do jego czasów ludzie wierzyli, że ziemia jest płaska. Dlatego też żeglarze bali się zbyt daleko zapuszczać w głąb mórz i oceanów, by nie spaść w przepaść kończącej się ziemi.
Pierwsze przypuszczenia, że ziemia morze być okrągła zaczęły niemrawo wkraczać w życie ludzi w VI wieku n.e. Ostatecznie mogliśmy się o ty przekonać pod koniec lat 50-tych XX wieku n.e., dzięki zdjęciom satelity Explorer-6.
Skąd zatem Izajasz mógł wiedzieć, że ziemia jest okrągła, skoro w jego czasach świat nauki uważał, że ziemia jest płaska. Przekazał mu tę wiedzę Stwórca naszej planety.
2. Umiejscowienie ziemi w pustce przestrzeni kosmicznej.
„Północ rozpościera nad pustką i ziemię zawiesza nad próżnią” (Hioba 26:7; Biblia poznańska).
Księgę Hioba spisał Mojżesz w XV wieku p.n.e. Były to czasy, gdy ludzie wierzyli, że ziemia jest umiejscowiona na solidnych podstawach. Dopiero w XVII wieku n.e. Izaak Newton sformułował teorię, że ciała niebieskie przyciągają się dzięki grawitacji, i że Ziemia oraz inne obiekty nie mają, żadnej widzialnej podpory lecz wiszą w kosmicznej przestrzeni. Ta teoria spotkała się ze zdecydowaną krytyką ówczesnego świata nauki. Naukowcom trudno było wyobrazić sobie, że gwiazdy i pozostałe ciała niebieskie nie muszą się na niczym opierać.
Skąd zatem Mojżesz (który spisał Księgę Hioba) wiedział, że Ziemia nie ma żadnej podpory? Musiał mu to wyjawić Stwórca planety ziemi. Nikt w jego czasach nie mógł o tym wiedzieć.
3. Zgodność z obecną wiedzą medyczną.
Prawo Mojżeszowe zawierało nakazy chroniące Izraelitów przed różnorakimi chorobami – często niebezpiecznymi. Jednym z rozporządzeń było zakopywanie odchodów poza obozem. Dzięki temu Izraelici byli chronieni przed skażeniem wody pitnej oraz przed chorobami przenoszonymi przez owady. W naszych czasach każdego roku miliony ludzi umiera z powodu zaniedbań pod tym względem.
Prawo Mojżeszowe zawierało także przepisy sanitarne zapobiegające szerzeniu się chorób zakaźnych.
„Dalej powiedział Jahwe do Mojżesza i Aarona: Jeżeli u kogoś na skórze ciała pojawi się nabrzmienie albo wysypka, albo biała plama, która na skórze jego ciała jest oznaką trądu, to przyprowadzą go do kapłana Aarona albo do jednego z jego synów kapłanów. Kapłan obejrzy chore miejsce na skórze ciała: jeżeli włosy na chorym miejscu stały się białe i jeżeli znak zdaje się być wklęśnięty w stosunku do skóry ciała, jest to plaga trądu. Kapłan stwierdzi to i uzna człowieka za nieczystego. Jeżeli jednak plama na skórze jego ciała jest biała, ale nie zdaje się być wklęśnięta w stosunku do skóry i włosy nie pobielały, to kapłan odosobni chorego na siedem dni. Siódmego dnia kapłan go obejrzy. Jeżeli kapłan stwierdzi, że plama nie powiększa się, nie rozszerza się na skórze, to odosobni go znowu na siedem dni” (Kapłańska 13:1-5).
Poza tym Prawo Mojżeszowe nakazywało, po każdorazowym dotknięciu nieżywego zwierzęcia lub człowieka, wykąpanie się, wypranie swojej odzieży i zalecało siedmiodniowy okres unikania kontaktu fizycznego z innymi ludźmi.
Te przepisy sanitarne górowały nad metodami ochrony zdrowia, które były znane w tamtych czasach. Egipcjanie, którzy szczycili się swoją mądrością często stosowali terapie, które zagrażały nie tylko zdrowiu ale i życiu innych ludzi. Na przykład jedna z recept zalecała stosować na rany miksturę z ludzkiego kału zmieszanego z innymi substancjami.
Dlaczego Mojżesz, który był wyszkolony w mądrości Egipcjan, nie stosował ich metod leczenia ale metody, które otrzymał od swojego Boga? Ponieważ miał pełne zaufanie do Tego, który wie najlepiej jak chronić ludzkie zdrowie i życie przed różnorakimi chorobami. Metody leczenia i higieny zawarte w Prawie Mojżeszowym wyprzedziły epokę Mojżesza o tysiące lat.
