05-11-2019, 17:07
W niektórych społecznościach religijnych istnieje przekonanie, że zmarli – ze względu na swoje grzeszne postępki za życia – są bardzo oddaleni od Boga. Z tego powodu do Boga nie docierają ich prośby o przebaczenie i oczyszczenie z wszelkich win. Dlatego tak ważna - według nich - jest modlitwa żyjących za zmarłych. Zdaniem wielu to właśnie dzięki takim modlitwom człowiek, który nie zdążył oczyścić się z grzechów za życia, ma możliwość pojednać się z Bogiem, znaleźć się w niebie i oglądać oblicze Boga.
Osoby takie opierają swoje przekonania na fragmencie z Księgi 2 Machabejskiej 12:39-45, gdzie czytamy:
„Następnego dnia w tym czasie, w którym należało już to wykonać, żołnierze Judy przyszli zabrać ciała tych, którzy polegli, i pochować razem z krewnymi w rodzinnych grobach. Pod chitonem jednak u każdego ze zmarłych znaleźli przedmioty poświęcone bóstwom, zabrane z Jamnii, chociaż Prawo tego Żydom zakazuje. Dla wszystkich więc stało się jasne, że to oni i z tej właśnie przyczyny zginęli. Wszyscy zaś wychwalali Pana, sprawiedliwego Sędziego, który rzeczy ukryte czyni jawnymi, a potem oddali się modlitwie i błagali, aby popełniony grzech został całkowicie wymazany. Mężny Juda upomniał lud, aby strzegli samych siebie i byli bez grzechu mają przed oczyma to, co się stało na skutek grzechu tych, który zginęli. Uczyniwszy zaś składkę pomiędzy ludźmi, posłał do Jerozolimy około dwu tysięcy srebrnych drachm, aby złożono ofiarę za grzech. Bardzo pięknie i szlachetnie uczynił, myślał bowiem o zmartwychwstaniu. Gdyby bowiem nie był przekonany, że ci zabici zmartwychwstaną, to modlitwa za zmarłych byłaby czymś zbędnym i niedorzecznym, lecz jeśli uważał, że dla tych, którzy pobożnie zasnęli, jest przygotowana najwspanialsza nagroda - była to myśl święta i pobożna. Dlatego właśnie sprawił, że złożono ofiarę przebłagalną za zabitych, aby zostali uwolnieni od grzechu”.
Kiedy ktoś słyszy takie argumenty może uznać, że modlitwy za zmarłych to najszczytniejszy z celów. Ale czy jest to nauka Boża czy też ludzki wymysł?
Przy analizie tego fragmentu należy pamiętać, że Księgi Machabejskie są zaliczane do apokryfów, a nie ksiąg natchnionych. Mają oczywiście pewną wartość historyczną ale nie należy się do nich odnosić jako norm Bożych jeśli chodzi o sferę religijną. Ale nawet gdyby przyjąć, że 2 Machabejska jest natchniona przez Boga to i tak jeden fragment nie jest wyznacznikiem prawdy biblijnej. Dlaczego tak uważam?
Fakt, że Juda złożył ofiarę za poległych w walce, by zostały im przebaczone grzechy, nie oznacza, że jest to praktyka biblijna ciesząca się Bożym uznaniem. W Biblii czytamy na przykład, że Izraelici modlili się do bożka Baala. Czy to jest wskazówka, że my też możemy modlić się do niego lub innych bożków? O tym, czy coś jest słuszne w oczach Boga – czy też nie – decydują wszystkie wersety biblijne dotyczące danego zagadnienia, a nie jeden fragment wyrwany z kontekstu. Co zatem mówi Biblia w tej kwestii?
„Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, a łaska przez Boga dana to życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzymian 6:23).
„Kto bowiem umarł, stał się wolny od grzechu” (Rzymian 6:7).
Skoro człowiek płaci śmiercią za swój grzech i w ten sposób zostaje od niego uwolniony, to jakiemu celowi mają służyć modlitwy za zmarłych?
Przyjrzyjmy się także dwóm innym wersetom:
„Jeżeli zaś chodzimy w światłości, tak jak On sam trwa w światłości, wtedy mamy jedni z drugimi współuczestnictwo, a krew Jezusa, Syna Jego, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu” (1 Jana 1:7).
„I od Jezusa Chrystusa, Świadka Wiernego, Pierworodnego umarłych i Władcy królów ziemi. Temu, który nas miłuje i który przez swą krew uwolnił nas od naszych grzechów” (Objawienie 1:5).
Pismo Święte uświadamia nam, że żadne wstawiennicze modlitwy nie mogą nikogo oczyścić z grzechów, gdyż taką moc posiada tylko ofiara, którą złożył Jezus za nasze grzechy.
Praktyka modlenia się za zmarłych w celu oczyszczenia ich z grzechów popełnionych za życia nie ma podstaw biblijnych. A pobieranie opłat za takie modlitwy jest wykorzystywaniem niewiedzy biblijnej innych i jawnym łamaniem zasad biblijnych.
Pan Jezus – odnośnie posług religijnych – powiedział: „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie!" (Mateusza 10:8).
Natomiast apostoł Paweł opisał nastawienie z jakim sługa Boży powinien usługiwać innym: „Nie pożądałem srebra ani złota, ani szaty niczyjej. Sami wiecie, że te ręce zarabiały na potrzeby moje i moich towarzyszy” (Dzieje 20:33, 34).
Osoby takie opierają swoje przekonania na fragmencie z Księgi 2 Machabejskiej 12:39-45, gdzie czytamy:
„Następnego dnia w tym czasie, w którym należało już to wykonać, żołnierze Judy przyszli zabrać ciała tych, którzy polegli, i pochować razem z krewnymi w rodzinnych grobach. Pod chitonem jednak u każdego ze zmarłych znaleźli przedmioty poświęcone bóstwom, zabrane z Jamnii, chociaż Prawo tego Żydom zakazuje. Dla wszystkich więc stało się jasne, że to oni i z tej właśnie przyczyny zginęli. Wszyscy zaś wychwalali Pana, sprawiedliwego Sędziego, który rzeczy ukryte czyni jawnymi, a potem oddali się modlitwie i błagali, aby popełniony grzech został całkowicie wymazany. Mężny Juda upomniał lud, aby strzegli samych siebie i byli bez grzechu mają przed oczyma to, co się stało na skutek grzechu tych, który zginęli. Uczyniwszy zaś składkę pomiędzy ludźmi, posłał do Jerozolimy około dwu tysięcy srebrnych drachm, aby złożono ofiarę za grzech. Bardzo pięknie i szlachetnie uczynił, myślał bowiem o zmartwychwstaniu. Gdyby bowiem nie był przekonany, że ci zabici zmartwychwstaną, to modlitwa za zmarłych byłaby czymś zbędnym i niedorzecznym, lecz jeśli uważał, że dla tych, którzy pobożnie zasnęli, jest przygotowana najwspanialsza nagroda - była to myśl święta i pobożna. Dlatego właśnie sprawił, że złożono ofiarę przebłagalną za zabitych, aby zostali uwolnieni od grzechu”.
Kiedy ktoś słyszy takie argumenty może uznać, że modlitwy za zmarłych to najszczytniejszy z celów. Ale czy jest to nauka Boża czy też ludzki wymysł?
Przy analizie tego fragmentu należy pamiętać, że Księgi Machabejskie są zaliczane do apokryfów, a nie ksiąg natchnionych. Mają oczywiście pewną wartość historyczną ale nie należy się do nich odnosić jako norm Bożych jeśli chodzi o sferę religijną. Ale nawet gdyby przyjąć, że 2 Machabejska jest natchniona przez Boga to i tak jeden fragment nie jest wyznacznikiem prawdy biblijnej. Dlaczego tak uważam?
Fakt, że Juda złożył ofiarę za poległych w walce, by zostały im przebaczone grzechy, nie oznacza, że jest to praktyka biblijna ciesząca się Bożym uznaniem. W Biblii czytamy na przykład, że Izraelici modlili się do bożka Baala. Czy to jest wskazówka, że my też możemy modlić się do niego lub innych bożków? O tym, czy coś jest słuszne w oczach Boga – czy też nie – decydują wszystkie wersety biblijne dotyczące danego zagadnienia, a nie jeden fragment wyrwany z kontekstu. Co zatem mówi Biblia w tej kwestii?
„Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, a łaska przez Boga dana to życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzymian 6:23).
„Kto bowiem umarł, stał się wolny od grzechu” (Rzymian 6:7).
Skoro człowiek płaci śmiercią za swój grzech i w ten sposób zostaje od niego uwolniony, to jakiemu celowi mają służyć modlitwy za zmarłych?
Przyjrzyjmy się także dwóm innym wersetom:
„Jeżeli zaś chodzimy w światłości, tak jak On sam trwa w światłości, wtedy mamy jedni z drugimi współuczestnictwo, a krew Jezusa, Syna Jego, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu” (1 Jana 1:7).
„I od Jezusa Chrystusa, Świadka Wiernego, Pierworodnego umarłych i Władcy królów ziemi. Temu, który nas miłuje i który przez swą krew uwolnił nas od naszych grzechów” (Objawienie 1:5).
Pismo Święte uświadamia nam, że żadne wstawiennicze modlitwy nie mogą nikogo oczyścić z grzechów, gdyż taką moc posiada tylko ofiara, którą złożył Jezus za nasze grzechy.
Praktyka modlenia się za zmarłych w celu oczyszczenia ich z grzechów popełnionych za życia nie ma podstaw biblijnych. A pobieranie opłat za takie modlitwy jest wykorzystywaniem niewiedzy biblijnej innych i jawnym łamaniem zasad biblijnych.
Pan Jezus – odnośnie posług religijnych – powiedział: „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie!" (Mateusza 10:8).
Natomiast apostoł Paweł opisał nastawienie z jakim sługa Boży powinien usługiwać innym: „Nie pożądałem srebra ani złota, ani szaty niczyjej. Sami wiecie, że te ręce zarabiały na potrzeby moje i moich towarzyszy” (Dzieje 20:33, 34).
