[hogan]

Wszystkie zdjęcia i opis zaczerpnięte ze strony: geekweek.pl



Gdy słyszymy o krwiożerczych, zagrażających człowiekowi stworzeniach wyobrażamy sobie wilka, niedźwiedzia, krokodyla, rekina, anakondę, lwa i wiele innych. Wszak nie mniej groźny dla naszego zdrowia i życia bywa kontakt z organizmami niepozornymi, a niekiedy niewidocznymi gołym okiem. Przejrzyjmy się kilku z nich z bliska.

[hogan]

Występuje na terenie Ameryki Środkowej i Północnej. Owady te, niegdyś powszechnie znane w Stanach wyłącznie jako pogromcy gąsienic, amerykańscy rolnicy w dużych ilościach nieopatrznie zawozili z Ameryki Środkowej, aby uratować swoje plony od szkodników. Wkrótce jednak pojawiły się problemy. Błonkówka z Kostaryki jest pasożytem. Dzięki długiemu odwłokowi składa jaja w ciele swojej ofiary – zazwyczaj innego owada. Potomstwo tego diabelskiego stworzenia zjada ofiarę od wewnątrz, a następnie wylatuje na wolność. Zagrożone są nie tylko jaja, larwy lub poczwarki, lecz także dorosłe osobniki - wszystko, co nadaje się na ofiarę.

[hogan]

Okazuje się, że w polu ryzyka znajdują się również ssaki. Co więcej, Departament Rolnictwa USA zanotował niestety niejeden przypadek ataku tych latających zabójców na człowieka, jednakże najdramatyczniejszym okazała się historia rolnika z Nowej Anglii Michaela Kentrella. Został on ugryziony przez owada w ucho, lecz nie zwrócił na to większej uwagi. Dwa tygodnie później hodowca zmagał się z okropnym bólem oraz częściową utratą słuchu. Prawdopodobnie ten przypadek miałby skutek letalny gdyby nie zbieg okoliczności. Pewnego ranka, trzy tygodnie po feralnym ugryzieniu, żona Michaela zauważyła, że z ucha małżonka na poduszkę wydobywają się młode larwy. Pilny zabieg chirurgiczny ocalił życie rolnika. Z jego małżowiny usznej lekarze wydobyli 400 gramów larw gotowych do przepoczwarzenia się w dorosłe osobniki. Gdyby doszło do ich transformacji najprawdopodobniej głowa mężczyzny zwyczajnie eksplodowała od wewnątrz.

[hogan]

Jest to maleńka przeźroczysta pasożytnicza rybka, przypominająca węgorza, o szerokości 3-4 milimetrów i długości około 5-ciu cm. Przeważnie zamieszkuje obszary Ameryki Południowej, chociaż niektórzy ichtiologowie utrzymują, że dla niej są odpowiednie każde niezamarzające ciepłe akweny, a zatem również tereny południowej Europy, Azji oraz Afryki. Wandelia pływa w miejscach, gdzie znajdują skupiska dużych ssaków – wodopojów lub plaż – i wącha. Owa rybka przeważnie zalega na dnie, natomiast staje się niebezpieczna, gdy wychodzi na żer. W większości przypadków pasożytuje na skrzelach dużych ryb, żywiąc się ich krwią. Na pyszczku ma receptory, które reagują na zapach, przeważnie mocznika. Właśnie tą osobliwością można tłumaczyć mniej lub bardziej zasadne przekonanie, że zagraża ona zdrowiu człowieka. Czując zapach mocznika wandelia kieruje się do jego źródła, przedostając się do kanału moczowego. Na skrzelach rybki znajdują się ostre kolce, skierowane do tyłu ciała, dzięki którym z jednej strony utrzymuje się w układzie moczowym, a z drugiej, nie potrafi się samodzielnie się z niego wydostać

[hogan]

W mniejszym stopniu przypadki ataku wandelii wzmiankują o kobietach, częściej opisują przedostanie się do męskiego organu, żywiąc się krwią poszkodowanego i wywołując piekielne odczucia. Mimo, iż z braku tlenu pasożyt dość szybko umiera, to jego usunięcie wymaga skomplikowanego zabiegu chirurgicznego. Wprawdzie mieszkańcy Amazonii walczą z tą miłą rybką używając wyciągu z roślin trujących, w którym zanurzają narząd. Penis nie czuje się w nim zbyt komfortowo, gdyż trucizna podrażnia skórę, ale wandelia umiera, a jej ciało po kilku dniach rozkłada się i rozpuszcza. I jeszcze jedno, tubylcy nigdy nie sikają do wody w obawie przed zwabieniem stada wandelii.

[hogan]

Ów robak, atakujący ssaki, w tym człowieka, obecnie występuje w Afryce i Jemenie i jeśli zdarzy Ci się zawitać w te strony pamiętaj, by pić wyłącznie wodę butelkowaną, a podczas pływania zbytnio nie otwierać ust i nie łykać wody. Razem z nią możesz bowiem połknąć kilka oczlików, które są żywicielem pośrednik nitkowca. Sam skorupiak nie stwarza dla człowieka żadnego zagrożenia. Zostanie strawiony przez sok żołądkowy. Natomiast larwom pasożyta on zupełnie nie zagraża.

[hogan]

W ciele człowieka nitkowce osiągają dojrzałość płciową, łączą się w pary, po czym samiec ginie, a samica miesiącami wędruje po organizmie żywiciela przeważnie zalegając w tkankach podskórnych, stąd nazwa pasożyta. Dorosły osobnik gotowy do rozrodu - osiągając długość około metra - szuka wyjścia na zewnątrz, gdyż potrzebuje powietrza. W tym celu, przeżerając tkanki ciała, pasożyt przemieszcza się do kończyn dolnych, w których wywierca otwór. W nodze zakażonego człowieka powstaje stan zapalny, pojawia się guzek, który po jakimś czasie pęka, a robak zaczyna wydostawać się na zewnątrz by wydalić młode larwy. Opuszczanie nitkowcem organizmu żywiciela trwa około tygodnia, przy czym towarzyszą mu silny ból, biaława wydzielina, zawierająca miliony niebezpiecznych larw, jak również miejscowa gangrena.

[hogan]

Zapach zdrowego ludzkiego ciała samica komara wyczuwa z odległości 3-ech kilometrów, ale to nic w porównaniu do meszki syberyjskiej, której receptory odróżniają symfonię ulubionych smaków aż 10 km od obiektu. Jeśli nie jesteś odpowiednio zabezpieczony w ciągu pół godziny jesteś w stanie zwabić pół miliona tych krwiożerczych stworzeń. Atakują ludzi i zwierzęta gospodarskie w północnych szerokościach geograficznych podczas trwania dnia polarnego i to przez całą dobę. Jedną osobę jednorazowo może napaść nawet kilka tysięcy tych owadów. W odróżnieniu od komara, który podczas ugryzienie tylko przebija skórę, meszka ją wygryza. Jej ślina zawiera silną truciznę hemolityczną, która, trafiając do rany, może spowodować ciężką reakcję alergiczną.

[hogan]

Ugryzieniu towarzyszą: ostry świąd, pieczenie, śródskórny krwotok, następnie obrzęk i zaczerwienienie. Po 3-5 godzinach od ukąszenia pojawiają się objawy ogólnego zatrucia – do 38-39 stopni gorączki, dreszcze, ogólne osłabienie, bóle mięśni i stawów, głowy, a niekiedy szok alergiczny. W zależności od liczby ukąszeń i indywidualnej wrażliwości po około 8-miu godzinach dochodzi do stanu zapalnego węzłów chłonnych. Może on trwać do 2 tygodni, z hospitalizacją. Nierzadkie są również przypadki śmiertelne. Nawet jeśli nasza reakcja na ukąszenie meszki przebiegała mniej drastycznie to jeszcze nie mamy powodu do radości, gdyż poprzez ukąszenie te stworzenia przenoszą patogeny onchocerkozy (ślepoty rzecznej), tularemii oraz wąglika. Ponadto, meszki mogą przedostać się do uszu, oczu, nosa i ust. W dawnych obozach syberyjskich istniał nawet specjalny rodzaj kary: nagiego mężczyznę przywiązano do drzewa, meszki natychmiast tworzyły na nim czarną powłokę. W większości przypadków pod wieczór skazaniec umierał z powodu utraty krwi, a także substancji toksycznych, uwalnianych przez owady podczas ugryzienia.

[hogan]

Ów pierwotniak jest notowany na całym świecie. Żyje w słodkowodnych akwenach, w których temperatura wody wynosi 25-30 stopni. Amebą można zarazić się podczas pływania, poprzez trafienie zakażonej wody do jamy gardłowo-nosowej. Ten niepozorny pasożyt wywołuje śmiertelne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu (neglerioza).