04-07-2016, 0:43
W życiu nie chodzi o to, by przeczekać burzę a o to, by nauczyć się tańczyć w deszczu.
Czego słuchasz w tej chwili?
W życiu nie chodzi o to, by przeczekać burzę a o to, by nauczyć się tańczyć w deszczu.
16-07-2016, 22:11
W życiu nie chodzi o to, by przeczekać burzę a o to, by nauczyć się tańczyć w deszczu.
17-07-2016, 0:49
Fajna piosenka, fajna melodia, fajne wykonanie, ciut nie Stachura 
żeby tylko jeszcze wyraźniej słowa wymawiał, bo
połowy słów nie zrozumiałam.
żeby tylko jeszcze wyraźniej słowa wymawiał, bopołowy słów nie zrozumiałam.
17-07-2016, 10:55
To wiersz o ludzkiej ciekawości,zawziętości i wytrwałości w dążeniu do celu.A czy naprawdę usłyszeli ten głos pozostaje pytaniem-cały Leśmian.
Dwunastu braci, wierząc w sny, zbadało mur od marzeń strony,
A poza murem płakał głos, dziewczęcy głos zaprzepaszczony.
I pokochali głosu dźwięk i chętny domysł o Dziewczynie,
I zgadywali kształty ust po tym, jak śpiew od żalu ginie...
Mówili o niej: „Łka, więc jest!” — I nic innego nie mówili,
I przeżegnali cały świat, — i świat zadumał się w tej chwili...
Porwali młoty w twardą dłoń i jęli w mury tłuc z łoskotem!
I nie wiedziała ślepa noc, kto jest człowiekiem, a kto młotem?
„O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!” —
Tak, waląc w mur, dwunasty brat do jedenastu innych rzecze.
Ale daremny był ich trud, daremny ramion sprzęg i usił!
Oddali ciała swe na strwon owemu snowi, co ich kusił!
Łamią się piersi, trzeszczy kość, próchnieją dłonie, twarze bledną...
I wszyscy w jednym zmarli dniu i noc wieczystą mieli jedną!
Lecz cienie zmarłych — Boże mój! — nie wypuściły młotów z dłoni!
I tylko inny płynie czas — i tylko młot inaczej dzwoni...
I dzwoni wprzód! I dzwoni wspak! I wzwyż za każdym grzmi nawrotem!
I nie wiedziała ślepa noc, kto tu jest cieniem, a kto młotem?
„O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!” —
Tak, waląc w mur, dwunasty cień do jedenastu innych rzecze.
Lecz cieniom zbrakło nagle sił, a cień się mrokom nie opiera!
I powymarły jeszcze raz, bo nigdy dość się nie umiera...
I nigdy dość, i nigdy tak, jak tego pragnie ów, co kona!...
I znikła treść — i zginął ślad — i powieść o nich już skończona!
Lecz dzielne młoty — Boże mój! — mdłej nie poddały się żałobie!
I same przez się biły w mur, huczały śpiżem same w sobie!
Huczały w mrok, huczały w blask i ociekały ludzkim potem!
I nie wiedziała ślepa noc, czem bywa młot, gdy nie jest młotem?
„O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!” —
Tak, waląc w mur, dwunasty młot do jedenastu innych rzecze.
I runął mur, tysiącem ech wstrząsając wzgórza i doliny!
Lecz poza murem — nic i nic! Ni żywej duszy, ni Dziewczyny!
Niczyich oczu, ani ust! I niczyjego w kwiatach losu!
Bo to był głos i tylko — głos, i nic nie było, oprócz głosu!
Nic — tylko płacz i żal i mrok i niewiadomość i zatrata!
Takiż to świat! Niedobry świat! Czemuż innego niema świata?
Wobec kłamliwych jawnie snów, wobec zmarniałych w nicość cudow[1],
Potężne młoty legły w rząd na znak spełnionych godnie trudów.
I była zgroza nagłych cisz! I była próżnia w całem niebie!
A ty z tej próżni czemu drwisz, kiedy ta próżnia nie drwi z ciebie?
Stachura zresztą daleko od niego nie odbiega:
Dwunastu braci, wierząc w sny, zbadało mur od marzeń strony,
A poza murem płakał głos, dziewczęcy głos zaprzepaszczony.
I pokochali głosu dźwięk i chętny domysł o Dziewczynie,
I zgadywali kształty ust po tym, jak śpiew od żalu ginie...
Mówili o niej: „Łka, więc jest!” — I nic innego nie mówili,
I przeżegnali cały świat, — i świat zadumał się w tej chwili...
Porwali młoty w twardą dłoń i jęli w mury tłuc z łoskotem!
I nie wiedziała ślepa noc, kto jest człowiekiem, a kto młotem?
„O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!” —
Tak, waląc w mur, dwunasty brat do jedenastu innych rzecze.
Ale daremny był ich trud, daremny ramion sprzęg i usił!
Oddali ciała swe na strwon owemu snowi, co ich kusił!
Łamią się piersi, trzeszczy kość, próchnieją dłonie, twarze bledną...
I wszyscy w jednym zmarli dniu i noc wieczystą mieli jedną!
Lecz cienie zmarłych — Boże mój! — nie wypuściły młotów z dłoni!
I tylko inny płynie czas — i tylko młot inaczej dzwoni...
I dzwoni wprzód! I dzwoni wspak! I wzwyż za każdym grzmi nawrotem!
I nie wiedziała ślepa noc, kto tu jest cieniem, a kto młotem?
„O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!” —
Tak, waląc w mur, dwunasty cień do jedenastu innych rzecze.
Lecz cieniom zbrakło nagle sił, a cień się mrokom nie opiera!
I powymarły jeszcze raz, bo nigdy dość się nie umiera...
I nigdy dość, i nigdy tak, jak tego pragnie ów, co kona!...
I znikła treść — i zginął ślad — i powieść o nich już skończona!
Lecz dzielne młoty — Boże mój! — mdłej nie poddały się żałobie!
I same przez się biły w mur, huczały śpiżem same w sobie!
Huczały w mrok, huczały w blask i ociekały ludzkim potem!
I nie wiedziała ślepa noc, czem bywa młot, gdy nie jest młotem?
„O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!” —
Tak, waląc w mur, dwunasty młot do jedenastu innych rzecze.
I runął mur, tysiącem ech wstrząsając wzgórza i doliny!
Lecz poza murem — nic i nic! Ni żywej duszy, ni Dziewczyny!
Niczyich oczu, ani ust! I niczyjego w kwiatach losu!
Bo to był głos i tylko — głos, i nic nie było, oprócz głosu!
Nic — tylko płacz i żal i mrok i niewiadomość i zatrata!
Takiż to świat! Niedobry świat! Czemuż innego niema świata?
Wobec kłamliwych jawnie snów, wobec zmarniałych w nicość cudow[1],
Potężne młoty legły w rząd na znak spełnionych godnie trudów.
I była zgroza nagłych cisz! I była próżnia w całem niebie!
A ty z tej próżni czemu drwisz, kiedy ta próżnia nie drwi z ciebie?
Stachura zresztą daleko od niego nie odbiega:
W życiu nie chodzi o to, by przeczekać burzę a o to, by nauczyć się tańczyć w deszczu.
17-07-2016, 12:46
No teraz nie dziwię się, że słów nie można zrozumieć, bo jak występują takie jak "usił", "strwon", itd. to jak
to zrozumieć? :lol:
A Stachura w czym nie odbiega, w tekstach czy niewyraźnej mowie?
Bo jak to drugie miałeś na myśli, to on śpiewał wyraźnie ale te nagrania są w kiepskim stanie technicznym.
Stachurę zawsze uwielbiałam i uwielbiam śpiewać(ale to wyszło komicznie. Oczywiście, nie samego Stachurę śpiewałam ale Jego utwory) przy akompaniamencie gitary przy ognisku Jego kawałki.
Ludziska nigdy nie mieli dość słuchania a ja zamiast cieszenia się ogniskiem, to robiłam za grajka. :zdziwienieke:
to zrozumieć? :lol:
A Stachura w czym nie odbiega, w tekstach czy niewyraźnej mowie?
Bo jak to drugie miałeś na myśli, to on śpiewał wyraźnie ale te nagrania są w kiepskim stanie technicznym.
Stachurę zawsze uwielbiałam i uwielbiam śpiewać(ale to wyszło komicznie. Oczywiście, nie samego Stachurę śpiewałam ale Jego utwory) przy akompaniamencie gitary przy ognisku Jego kawałki.
Ludziska nigdy nie mieli dość słuchania a ja zamiast cieszenia się ogniskiem, to robiłam za grajka. :zdziwienieke:
18-07-2016, 22:11
Dykcję obaj mają dobrą,tylko jak to w nagraniach niestudyjnych słaby sprzęt,pogłos i cała reszta niedociągnięć czyni śpiew nienajwyraźniejszym.Chodziło mi oczywiście o podobieństwo sensu niektórych wierszy Stachury i Leśmiana.
„Sted“ był niegdyś modny,zwłaszcza kiedy skończył jak skończył.No i miał ciekawe podejście do życia:
Ale za to Hogan cieszyłaś się splendorem bycia artystką.Co tam cieszenie się ogniskiem!
(też trochę próbowałem ale do lidera Starego Dobrego Małżeństwa mi daleko)
„Sted“ był niegdyś modny,zwłaszcza kiedy skończył jak skończył.No i miał ciekawe podejście do życia:
Cytat:Był w liceum jeden piszący wiersze chłopak, z którego wielu kolegów drwiło (…), więc wziąłem się za pisanie wierszy, żeby przejąć na siebie połowę drwin i w ten sposób ulżyć mu w niedoliEdward Stachura-Fabula Rasa
Ale za to Hogan cieszyłaś się splendorem bycia artystką.Co tam cieszenie się ogniskiem!
(też trochę próbowałem ale do lidera Starego Dobrego Małżeństwa mi daleko)
W życiu nie chodzi o to, by przeczekać burzę a o to, by nauczyć się tańczyć w deszczu.
19-07-2016, 1:13
Podobają mi się też powiedzenia Stachury 
Jest takie stare powiedzenie: "Ni w pięć, ni w dziesięć".
A On wymyślił to inaczej: :Ni w pięć, ni w dziesięć... (chwila przerwy), ni w dziewiętnaście" :lol:
Albo inne:
"Ludzi coraz więcej, a człowieka coraz mniej."
"Niektórzy to tak chodzą, jakby się sami nieśli pod pachą."
Jest takie stare powiedzenie: "Ni w pięć, ni w dziesięć".
A On wymyślił to inaczej: :Ni w pięć, ni w dziesięć... (chwila przerwy), ni w dziewiętnaście" :lol:
Albo inne:
"Ludzi coraz więcej, a człowieka coraz mniej."
"Niektórzy to tak chodzą, jakby się sami nieśli pod pachą."
21-07-2016, 18:43
Spróbuję wybrnąć z poezji śpiewanej (bo naco ona komu) tekstem Adama Ziemianina.
Czegoś weselszego na przyszłość poszukam
Czegoś weselszego na przyszłość poszukam
W życiu nie chodzi o to, by przeczekać burzę a o to, by nauczyć się tańczyć w deszczu.
21-07-2016, 21:43
To ja posłucham Oliverka, uspakaja mnie Jego muzyka.
« Starszy wątek | Nowszy wątek »
Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości