[hogan]

A tu biegnie w moją stronę zadowolony i zdjęcie deczko wyraźniejsze bo na wprost robione.

[hogan]

No i takie Bestii Herona w całej okazałości

[hogan]

On naprawdę jest kochany, nawet jak rozrabia to potrafi zrobić takie śliczne maślane oczka, że każda złość by pękła.
I z tego co zauważyłam, to bardzo uważnie obserwuje jak i na co reaguję a wiem, że nie każdy pies jest taki. On
natomiast tak jakby chciał pojąć, nauczyć się tego co dobre a co złe.
Załatwiania się na podwórku sam już się nauczył, bez wynoszenia gąbki i sam nawet prosi i przynosi smycz.
Czasem mu zdarzy się jeszcze zrobić siusiu w domu ale za chwilę przybiega ze smyczą, tak jakby chciał dać do zrozumienia, że
trzeba wyjść i to nic, że nie zdążył... Bo to jest tak jakby pomyliła mu się kolejność :lol:

Bawiłam się trochę grafiką przy zdjęciach Herona

[hogan]

Dzisiejsze wariacje

[hogan]

Od wczoraj Heron ma swój koszyk wyprany i ma zaścielony tylko kocyk, który muszę każdego dnia wymieniać na świeży, inaczej nie połozy się.
Na ten właśnie świeżo położony, podszedł, powąchał, popatrzył, spojrzał na mnie i...



I... zrobił to co myślałam, że zrobi :ubawa:



Popatrzył niewinnym wzrokiem na mnie i poszedł na moje łóżko

Zdjęcia byle jakie bo telefonem wieczorem pstryknęłam.

[hogan]

W zasadzie przyzwyczajona jestem do dużych i silnych psów albo nawet bardziej do silnych niż dużych... to zależy jaki pies bo na przykład hera była wielkości normalnego wilczura ale dawała radę nawet owczarkom- samcom, potrafiła na glebę łapami przywalić. Ale była ułożoną więc nie miałam z nią problemów.

A ten, to fakt, potężną ma siłę, nie sądziłam że pies może na smyczy mieć aż tyle siły co on!
Stąd też zawsze od początku dążę do tego aby pies znał podstawowe komendy a nawet więcej lecz podstawowe to muszą być od początku.

No i jak napisałeś, miałeś tak do roku a więc Labradory są jak dzikusy tak do około drugiego roku życia a potem nawet te co nie znają żadnych komend, to
są potulne jak aniołki i bardzo przytulaśne, chcą tylko aby je pieścić i się tulić. Chodzą same przy nodze, nie szarpią na smyczy, nawet jak nie rozumieją to zawsze patrzą prosto w oczy, na gesty i mimikę twarzy, tak jakby chciały zrozumieć to co się im pokazuje i mówi. Potem to tak jakby psa w domu nie było, jedyna ich oznaka, że są to ich gabaryty :lol:

Mnie najbardziej boli brak poszanowania dla psa gdy już skończy swój żywot. Wrzucają jak cegły na samochód w workach, wywożą gdzieś do lasu i zakopują zbiorowo jeden na drugim... Nie raz sobie myślę, że moja Hera też jest w taki sposób gdzieś(nawet nie wiem gdzie) zagrzebana, bo nawet nie da się tego nazwać pochowaniem.

Pocieszam się jednak tym, że teraz Heron ma dobrze, nie ma schroniska lecz dom z prawdziwego zdarzenia a moje podejrzenia w tej sprawie są takie, że musiał być tym ósmym niechcianym szczeniakiem, którego matka nie była w stanie wykarmić i dlatego tak z chęcią go sprzedali. A teraz jest mój a ja jego i jest najbardziej potrzebny i kochany!

Pstryknęłam przed chwilą, sobie wylegiwał się w mojej pościeli :zdziwienieke:
Otworzył tylko oko jak wzięłam aparat.

[hogan]

Już przeszedł na stary fotel, bardzo go lubi mimo, że już ledwo się na nim mieści. Pozwalam mu nawet gryźć ten fotel co widać trochę na zdjęciu na poręczy

[hogan]

Tylko po zdjęciach widzę jak rośnie Bestia Heron
Wcześniej nawet na łapkach nie sięgał do połowy szafki a teraz siedząc jest większy(czy wyższy) niż szafka.

[hogan]

No to jeszcze ze trzy z dzisiejszego dnia, bo ja tak mam, że jak wyciągam aparat aby zrobić fotkę z jakiegoś jedzenia to i Heronowi zawsze pstryknę :lol:

Tu bardziej widać jaki duży. Jak był mały to na dwóch łapkach ledwo sięgał do połowy siedzenia od łóżka a teraz... dwa razy taki nawet na siedząco :lol:

[hogan]

Zagląda do kuchni bo kotlety smażyłam :lol: Ale nie wejdzie :th_to_clue: