13-03-2023, 18:25
Sztuka sakralna chrześcijaństwa wykorzystywana od początku w celach katechetycznych pełniła funkcję dydaktyczną i historyczną: Dokumentowała bowiem i ilustrowała tworzącą się oficjalną wersję historii objawienia się Bóstwa - od dziejów biblijnych Starego Testamentu, poprzez dzieciństwo, cuda, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, aż po dzieje świętych męczenników, którzy życiem dali świadectwo nowej wiary. W ten sposób mistrzowie sztuki chrześcijańskiej stali się tłumaczami piękna i dobroci objawiającego się Boga Odkupiciela. Natchnienia czerpali z własnej wiary, a ich dzieła pociągały innych do wiary. Przekazywali i rozpowszechniali prawdy zawarte w księgach świętych. Arcydzieła ukazywały w sposób bardzo prosty i czytelny prawdy chrześcijańskie.
Używając powszechnie znanego języka zgłębiały ich znaczenie. Poprzez swe piękno, głębię, tradycja sztuka kościelna w sztukach plastycznych i rzeźbie wielokrotnie robiły większe wrażenie, niż najgorętsze przemówienie. Ujawniał się też w tym wychowawczy charakter sztuki, gdyż obcowanie z nią, także ludzi prostych, pomagało w przyjęciu rzeczywistości religijnej i łaski Jezusa Chrystusa. Również wczesnochrześcijańska architektura sakralna miała uzmysłowić człowiekowi wielkość i dobroć Boga. O wielkości Boga mówią strzeliste sklepienie, pochwycone mocnymi łukami i zwornikami żeber oraz wypukłość kopuły. Logicznie powiązane płaszczyzny i celowa konstrukcja Kościoła uświadamiają wiernym, że Bóg jest najwyższą mądrością. Układ świateł przypomina, że Bóg jest sprawiedliwy. O świętości Boga mówi bezbłędna koncepcja masywu Kościoła.
O wieczności Boga opowiada trwałość tworzywa. Jego dobroć, miłosierdzie i opiekuńczość wyraża powiązanie Kościoła z Ziemią poprzez fundamenty. Wypadkowa całej budowli, jej proporcjonalnej harmonii oraz jasności przekonuje, że Bóg jest Pięknem. Schody symbolizują, że człowiek, chcąc być blisko Boga musi zerwać ze swym grzechem. Kolumny natomiast ustawione w określonym porządku pouczają, że Bóg nie lubi zamieszania. Architektura wczesnochrześcijańska zatem uplastycznia Boga, Jego Wielkość i Moc oraz człowieka bezsilnego i znikomego w swym grzechu wobec Wszechmocy i Łaski Bożej.
Używając powszechnie znanego języka zgłębiały ich znaczenie. Poprzez swe piękno, głębię, tradycja sztuka kościelna w sztukach plastycznych i rzeźbie wielokrotnie robiły większe wrażenie, niż najgorętsze przemówienie. Ujawniał się też w tym wychowawczy charakter sztuki, gdyż obcowanie z nią, także ludzi prostych, pomagało w przyjęciu rzeczywistości religijnej i łaski Jezusa Chrystusa. Również wczesnochrześcijańska architektura sakralna miała uzmysłowić człowiekowi wielkość i dobroć Boga. O wielkości Boga mówią strzeliste sklepienie, pochwycone mocnymi łukami i zwornikami żeber oraz wypukłość kopuły. Logicznie powiązane płaszczyzny i celowa konstrukcja Kościoła uświadamiają wiernym, że Bóg jest najwyższą mądrością. Układ świateł przypomina, że Bóg jest sprawiedliwy. O świętości Boga mówi bezbłędna koncepcja masywu Kościoła.
O wieczności Boga opowiada trwałość tworzywa. Jego dobroć, miłosierdzie i opiekuńczość wyraża powiązanie Kościoła z Ziemią poprzez fundamenty. Wypadkowa całej budowli, jej proporcjonalnej harmonii oraz jasności przekonuje, że Bóg jest Pięknem. Schody symbolizują, że człowiek, chcąc być blisko Boga musi zerwać ze swym grzechem. Kolumny natomiast ustawione w określonym porządku pouczają, że Bóg nie lubi zamieszania. Architektura wczesnochrześcijańska zatem uplastycznia Boga, Jego Wielkość i Moc oraz człowieka bezsilnego i znikomego w swym grzechu wobec Wszechmocy i Łaski Bożej.
