[hogan]

Mam takie pytanka do Was...

Załóżmy, że dowiedzielibyście, że jesteście poważnie chorzy i nie pożyjecie dłużej niż rok.
Nie biorę tu pod uwagę tego, co byśmy w tym czasie zrobili bo odpowiedzi zazwyczaj w takich sprawach są, że w grę wchodzą podróże, zwiedzanie albo edukacja ale jak doszłoby co do czego, to tak na prawdę, nic byśmy nie robili bo po co?
Ani podróży do groby nie zabierzemy ani tym bardziej edukacji.

A więc moje pytanie jest takie!

Czy wiedząc o swojej rychłej śmierci a jesteś niewierzący, uwierzyłbyś w Boga?
A jak jesteś wierzący, czy w ostatnich godzinach nie zwątpiłbyś w Boga i Go odtrącił?

[martin]

Jestem wierzący , ale jeśli bym nie był i naraz uwierzył w Boga to bym się sam oszukiwał i Boga także , z strach wiara to żadna wiara.

[hogan]

No masz rację ale często słyszy się o przypadkach, że ktoś w chwili śmierci uwierzył w Boga, pozwolił na ostatnie namaszczenie czy wyspowiadał się. Czy to oby na pewno tylko ze strachu skoro i tak wie, że już umiera?

[Roślinka]

Nie przejmowałabym się absolutnie, żyłabym dalej jak żyję, śmierć dla mnie to wybawienie i nie boję się jej

[hogan]

Czy wiedząc o swojej rychłej śmierci a jesteś niewierzący, uwierzyłbyś w Boga?
A jak jesteś wierzący, czy w ostatnich godzinach nie zwątpiłbyś w Boga i Go odtrącił?

Aniu, nie mogę doczytać się w Twojej wypowiedzi, odpowiedzi na powyższe pytania

[exe]

Mam takie pytanka do Was...

Załóżmy, że dowiedzielibyście, że jesteście poważnie chorzy i nie pożyjecie dłużej niż rok.
Nie biorę tu pod uwagę tego, co byśmy w tym czasie zrobili bo odpowiedzi zazwyczaj w takich sprawach są, że w grę wchodzą podróże, zwiedzanie albo edukacja ale jak doszłoby co do czego, to tak na prawdę, nic byśmy nie robili bo po co?
Ani podróży do groby nie zabierzemy ani tym bardziej edukacji.

A więc moje pytanie jest takie!

Czy wiedząc o swojej rychłej śmierci a jesteś niewierzący, uwierzyłbyś w Boga?
A jak jesteś wierzący, czy w ostatnich godzinach nie zwątpiłbyś w Boga i Go odtrącił?

Wydaje się, że naturalnie takowe sytuacje się zdarzają z dopustu Bożego, jednak zasadniczo formowanie postawy jest procesem długotrwałym.

Pierwszą sytuację można poprzeć takim oto zdarzeniem:

Wolter do ostatniego dnia nie chciał nawet słyszeć o Kościele i też można powiedzieć, że nie było sensu działać, ponieważ diabeł w nim siedział, a on jest od nas inteligentniejszym.
Tylko "jakimś dziwnym" trafem, owego ostatniego dnia, Wolter przyznał się do oszukiwania samego siebie w kwestii wiary i zaczął wręcz wrzeszczeć wniebogłosy, aby sprowadzono katolickiego księdza dla spowiedzi generalnej.

Niestety .. Jego przyjaciele, otaczający łoże śmierci, oniemieli z wrażenia i nie uwierzyli mu mniemając, że bredzi w malignie. Jednak ktoś wezwał księdza, ale przybyłego kapłana, "dobrzy przyjaciele" nie dopuścili do umierającego ...

Co do drugiej sytuacji, to obserwujemy ja o wiele powszechniej, kiedy to ludzie nie chcą zaakceptować cierpienia.

[Siwy]

Mozę odniosę się do tego ostatniego zdania.
To prawda I tyczy się również najbliższych, będących przy  cierpiącym, umierającym.
Jakoś trudno dopatrzeć się rzekomego miłosierdzia boskiego. 

[exe]

Mozę odniosę się do tego ostatniego zdania.
To prawda I tyczy się również najbliższych, będących przy  cierpiącym, umierającym.
Jakoś trudno dopatrzeć się rzekomego miłosierdzia boskiego. 

Rzeczywiście trudno dopatrzeć się sensu w cierpieniu ludziom, kiedy to - jak mniemam - nie spoglądają oczyma wiary n swe powołanie.

[Siwy]

Mozę odniosę się do tego ostatniego zdania.
To prawda I tyczy się również najbliższych, będących przy  cierpiącym, umierającym.
Jakoś trudno dopatrzeć się rzekomego miłosierdzia boskiego. 

Rzeczywiście trudno dopatrzeć się sensu w cierpieniu ludziom, kiedy to - jak mniemam - nie spoglądają oczyma wiary n swe powołanie.

Nie, nie żadna misja, żadne powołanie, po prostu nikogo zwłaszcza bliskich nie zostawia się w potrzebie, cierpieniu.,
A bezsilność gdy nie można w tym wiele ulżyć rodzi takie wątpliwości.
Oczami praktyka, może trochę zmęczonymi.

[exe]

Mozę odniosę się do tego ostatniego zdania.
To prawda I tyczy się również najbliższych, będących przy  cierpiącym, umierającym.
Jakoś trudno dopatrzeć się rzekomego miłosierdzia boskiego. 

Rzeczywiście trudno dopatrzeć się sensu w cierpieniu ludziom, kiedy to - jak mniemam - nie spoglądają oczyma wiary n swe powołanie.

Nie, nie żadna misja, żadne powołanie, po prostu nikogo zwłaszcza bliskich nie zostawia się w potrzebie, cierpieniu.,
A bezsilność gdy nie można w tym wiele ulżyć rodzi takie wątpliwości.
Oczami praktyka, może trochę zmęczonymi.

1. Dlaczego więc "nikogo zwłaszcza bliskich nie zostawia się w potrzebie, cierpieniu." ? Na czym bazuje stwierdzenie : "po prostu" ?
2. Skoro : "A bezsilność gdy nie można w tym wiele ulżyć rodzi takie wątpliwości" , to na czym zasadza się dążenie człowieka do zachowania swego istnienia, skoro "bezsilność" rodzi wątpliwości?
O ile wątpliwości niedobrowolne (naturalny objaw zmęczenia zwykłą ludzką niemożnością ulżenia drugiemu, bądź sobie), o których mówisz, nie są grzechem - a rzeczywiście nie są - a zapewne "zrodzić" mogą odwrócenie się od Boga, bądź nawrócenie - o tyle wątpliwości dobrowolne są już grzechem zwątpienia w miłosierdzie Boże.
3. Praktyka bez teorii jest ślepą, a teoria bez praktyki jest bezpłodną.