[ro_bot]

Dawniej,kiedy ludzie rodzili się i umierali częściej,bardziej byli zahartowani na śmierć,chociaż pewnie pogodzenie się z nią zawsze przychodziło trudno.
W dzisiejszych czasach może się to wydać szokujące,ale w końcu XIX wieku istniał zwyczaj uwieczniania bliskich zmarłych na fotografii,często pierwszy i ostatni raz(post mortem).
Sam posiadam w albumie rodzinnym kilka podobnych zdjęć.Ostatnimi czasy nie zauważyłem,żeby jeszcze to praktykowano.

[hogan]

Jeszcze to praktykują, przecież w trumnie chyba zawsze robią zdjęcie dla umarłego a z dzieciństwa też każdy przeważnie
jakieś zdjęcie ma, chociaż, takie bezpośrednio po porodzie, to chyba nie każdy, bo ja nie mam.

[Siwy]

Ja ani po porodzie, ani w trumnie nie mam zdjęcia. W ogóle jakoś tu o mnie zapomnieli.
Co do praktyk obecnie, to nie spotkałem się.
Może w zakładzie pogrzebowym, bo też tam organizują pożegnania.
Potem trumna jedzie do kaplicy cmentarnej i może na chwilę i na życzenie rodziny jest otwierana.
Przynajmniej tu gdzie mieszkam.
Kiedyś, sam robiłem zdjęcia z pogrzebów i zmarłego w trumnie.
Jakoś mnie proszono często o tego typu przysługi.
Jednak fascynuje mnie sposób przedstawiania oczu na portretach trumiennych. Nie wiem jak owa technika się zwie, lecz oczy patrzyły na każdego żałobnika indywidualnie.

[ro_bot]

Jednak fascynuje mnie sposób przedstawiania oczu na portretach trumiennych. Nie wiem jak owa technika się zwie, lecz oczy patrzyły na każdego żałobnika indywidualnie.

Z tego co wiem,portret trumienny przeważnie był dziełem wyspecjalizowanego rzemieślnika,nie artysty.
Mieli oni problemy ze światłocieniem,wyrażaniem ekspresji,przesadnym zmanierowaniem powiększania oczu i pewnie stąd to wrażenie.W końcu nie mieli możliwości malowania z niemartwej natury.Za życia mało kto zadbał o portret trumienny.

[Wąsatka]

I tak oto zeszliśmi na fotografię pośmiertną.
Nie spotkałam się z nią ostatnio, ale niektórzy fotografują. Cóż, u mnie był przypadek kręcenia filmu i to nie telefonem, a klasyczną kamerą, jakieś dwadzieścia lat temu. Jakoś nie ciągnie mnie do oglądania tego.

Dawniej,kiedy ludzie rodzili się i umierali częściej,bardziej byli zahartowani na śmierć,chociaż pewnie pogodzenie się z nią zawsze przychodziło trudno.

Średnia wieku była też dużo niższa. Taka kobieta ok. pięćdziesięciu lat to już babinka była.

  ani w trumnie nie mam zdjęcia. W ogóle jakoś tu o mnie zapomnieli.

Zawsze możesz sobie cyknąć selfi.

[Siwy]

Jak mi dadzą tela do trumny to sobie pykne selfi, ale pewnie sknerą będzie szkoda.

[ro_bot]

Kiedyś cała moja klasa ze mną włącznie oberwała dwóje od góry do dołu,bo nie wiedziała jak rozwiązać zadanie.Nauczyciel popełnił błąd w danych,wrzeszcząc zanim się zorientował:
jaj z pogrzebu sobie nie róbcie!
Zapraszam do wyczerpania tego interesującego tematu wyczerpująco i dogłębnie.
Może teraz pora na medaliony.Zna ktoś jakieś ciekawe,oprócz tych z cmentarium?
Oglądałem naprawdę cudowne zanim aparaty cyfrowe weszły.

Zanim obrócimy się w nieistnienie,możemy się z niego śmiać,albo się bać.
Wszystko jedno.

[hogan]

To może mój filmik w temacie

[hogan]

I jeszcze jeden ale aby coś przeczytać, trzeba włączyć pauzę  :lol:

[ro_bot]

Chciałem ciagnąć temat,ale niezawodnej Hogan do ostatniej sentencji pozostaje wrzucić życzenie wszystim

non omnis moriar