07-10-2017, 11:50
Wpływ kultury na osobowość może być dwojakiego rodzaju. Z jednej strony są to wpływy kulturowo uwzorowanego zachowania innych jednostek w stosunku do dziecka (wychowanie). Z drugiej są to wpływy pochodzące z obserwacji innych przez jednostkę
i uczenia się wzorów kulturowych. Te typy wpływów zachodzą na siebie. Pierwsze kilka lat życia jednostki ma decydujące znaczenie dla ustalenia ram jej systemów wartości – postaw. Istnieje pewna korelacja pomiędzy technikami wychowywania dzieci w różnych społeczeństwach, a typami osobowości podstawowej dorosłych. Kultura dostarcza także modeli specyficznych reakcji; proces uczenia się ich trwa przez całe życie, by dostosować zachowanie do zmieniających się ról społecznych człowieka. Przyjmując nowe wzory zgodne z systemami wartości – postawy człowiek utrwala je, co sprzyja jego zadowoleniu. Dla ludzi żyjących w zmieniającej się kulturze lub zmieniających kulturę, w której żyją, ich systemy wartości – postaw pozbawione są wzmacniania, słabną i są zagłuszane (akulturacja). Jednostka akulturowana może nauczyć się działać wg wzorów nowej kultury, lecz nigdy nie będzie odczuwać w jej terminach.
W społeczeństwie nie znajdziemy dwóch identycznych jednostek, gdyż różnice indywidualne, biorące się z różnych doświadczeń oraz różnice otoczenia, w którym dziecko było wychowywane i cały czas się uczy, mogą ułożyć się w niemal nieskończoną ilość kombinacji, skutkując różnym wpływaniem na osobowość. W różnych społeczeństwach występuje dużo takich samych typów osobowości, gdyż pomimo różnic we wzorach reakcji, określanych przez kulturę każdego ze społeczeństw, jednostki mogą mieć takie same zdolności
i podstawowe systemy wartości – postawy. Ponadto, przy tych podobieństwach mogą być kształtowane przez podobne sytuacje rodzinne i wychowanie.
Kulturę należy rozpatrywać jako dominujący czynnik w ustalaniu typów osobowości podstawowej dla różnych społeczeństw oraz różnych osobowości statusowych. Dla kształtowania osobowości danej jednostki jest ona jednym z wielu, lecz także dominującym czynnikiem.
ciekawapsychologia.com
i uczenia się wzorów kulturowych. Te typy wpływów zachodzą na siebie. Pierwsze kilka lat życia jednostki ma decydujące znaczenie dla ustalenia ram jej systemów wartości – postaw. Istnieje pewna korelacja pomiędzy technikami wychowywania dzieci w różnych społeczeństwach, a typami osobowości podstawowej dorosłych. Kultura dostarcza także modeli specyficznych reakcji; proces uczenia się ich trwa przez całe życie, by dostosować zachowanie do zmieniających się ról społecznych człowieka. Przyjmując nowe wzory zgodne z systemami wartości – postawy człowiek utrwala je, co sprzyja jego zadowoleniu. Dla ludzi żyjących w zmieniającej się kulturze lub zmieniających kulturę, w której żyją, ich systemy wartości – postaw pozbawione są wzmacniania, słabną i są zagłuszane (akulturacja). Jednostka akulturowana może nauczyć się działać wg wzorów nowej kultury, lecz nigdy nie będzie odczuwać w jej terminach.
W społeczeństwie nie znajdziemy dwóch identycznych jednostek, gdyż różnice indywidualne, biorące się z różnych doświadczeń oraz różnice otoczenia, w którym dziecko było wychowywane i cały czas się uczy, mogą ułożyć się w niemal nieskończoną ilość kombinacji, skutkując różnym wpływaniem na osobowość. W różnych społeczeństwach występuje dużo takich samych typów osobowości, gdyż pomimo różnic we wzorach reakcji, określanych przez kulturę każdego ze społeczeństw, jednostki mogą mieć takie same zdolności
i podstawowe systemy wartości – postawy. Ponadto, przy tych podobieństwach mogą być kształtowane przez podobne sytuacje rodzinne i wychowanie.
Kulturę należy rozpatrywać jako dominujący czynnik w ustalaniu typów osobowości podstawowej dla różnych społeczeństw oraz różnych osobowości statusowych. Dla kształtowania osobowości danej jednostki jest ona jednym z wielu, lecz także dominującym czynnikiem.
ciekawapsychologia.com