[Lady Neosha]

Ja mysle, ze trzeba miec ogromna empatie i bardzo duza umiejetnosc postawiena sie w czyjejs sytuacji, wyobrazenia sobie tego, plus jeszcze duzo wiedzy o procesach chorob psychicznych, zeby miec to jakos naszkicowane w glowie, myslec o tym, zastanowic sie, jak moze do tego dojsc, jak czlowiek poprzez rozne przezycia i traumy moze postrzegac swiat, rozumiec jego odczucia, mysli, uczucia, emocje... I mysle tez, ze bycie bardzo blisko z osoba chora duzo daje w kwestii zrozumienia kogos chorego. Bo choroba psychiczna, czy zaburzenie psychiczne, to caly sposob postrzegania swiata, nieprawidlowy swiatopoglad, opinie, odczucia, mysli o czyms... Tu trzeba duzo doswiadczenia i tego, co wymienilam, ksztaltowane latami, i/lub na tyle ogromna empatia, umiejetnosc wczuwania sie w kogos, zeby umiec to zrozumiec, jak chory widzi swiat. A kazdy chory ma jakies gleboko zakorzenione urojenia, uksztaltowane przez przeszlosc, depresant, ze nic nie jest wart, ze juz zawsze bedzie zle, anorektyk, ze jest za gruby, nerwicowiec, ze wszystko jest duzym problemem... Trzeba wejsc w buty i skore tego kogos po prostu. Biorac pod uwage to, jaki jest, jakie ma cechy.