[ożeszek podziemny]

Patriotyzm, umiłowanie kraju w którym się urodziło, żyje ma się w sercu. To wysysa się z mlekiem matki. Tego nie sposób się wyuczyć, chwalić tym, a tym bardziej próbować zrozumieć.

Nienawiść, zawiść też się wysysa z mlekiem matki.
Ale jednak bez zrozumienia - afekty te nas niechybnie zniewolą.

Patriotą się jest, koniec kropka!!!!.

Tak jak: sku***em, psychopatą, pedofilem i seksistą.

Czy się nim naprawdę jest, łatwo to sprawdzić. Przykład - wysoki urzędnik państwowy, który o państwie mówi "ch....d....i kamieni kupa" zapewne patriotą polskim nie jest.
Przykłady można mnożyć bez końca.

Nawet jeśli ten urzędnik gotów jest oddać za tę kamieni kupę życie w razie takiej potrzeby? Ktoś tu nie spłyca patriotyzmu do bogoojczyźnianych deklaracji?

Kocham Polskę, bo to jest mój kraj, moje miejsce urodzenia, tu jest mój dom, moja rodzina, tu leżą prochy moich przodków.

Analogicznie można kochać swoje wrodzone wady.

Jeśli ojczyzna będzie mnie potrzebowała to jestem do dyspozycji, to obowiązek każdego z nas, każdego kto ceni wolność

Gdybyś cenił wolność, nie czułbyś się zobowiązany do kochania miejsca, w którym się urodziłeś.

To, że Polaków w Polsce jest coraz mniej staje się faktem, ale o tym oficjalnie się nie mówi, ani w mediach, ani w prasie.

Mówi się mówi. Każdego dnia to słyszę.

Wszystko po to, by nikomu nie zapaliło się czerwone światełko i nie zaczął rozmyślać skąd i dlaczego tak się dzieje.

Długo nie trzeba rozmyślać, żeby wpaść na genialną myśl, że przyczyny gł. są dwie - niski przyrost naturalny i emigracja za chlebkiem.

Pozostaje kwestia czy warto, przekonywać kogoś, kto kocha, wyznaje zupełnie inne wartości, inne od naszych?

Nawet należy, jeśli się działa w imię dobra. Z tym, że to trzeba jeszcze potrafić uzasadnić. :wink: