08-02-2017, 15:58
„Wędrowiec przed morzem mgły”
![[Obrazek: Friedrich_Wedrowiec_przed_morzem_mgly.jpg]](http://eszkola.pl/img/galleries/thumb/home/Friedrich_Wedrowiec_przed_morzem_mgly.jpg)
Caspar David Friedrich, Wędrowiec przed morzem mgły (1818).
„Wędrowiec przed morzem mgły” to jeden z najbardziej znanych obrazów Caspara Davida Friedricha, który stał się swoistym znakiem rozpoznawczym malarstwa okresu romantyzmu.
Płótno przedstawia postać mężczyzny odwróconego plecami do widza. Wędrowiec stoi na wysokiej skale i wpatruje się w sennie snujące się mgłę i chmury unoszące się nad rozpościerającą się poniżej przepaścią.
Kolorystyka obrazu jest niezwykle przejrzysta. Dominują barwy błękitu, bieli i delikatnego różu, które dobrze oddają charakter przedstawianych zjawisk przyrodniczych. Mamy tu do czynienia ze złudzeniem optycznym, które sprawia, że chmury przypominają wzburzone fale morza.
Obraz wpisuje się w światopogląd romantyczny, ponieważ przedstawiony na nim wędrowiec to symbol romantycznego marzycielstwa i uduchowienia. Chmury lub mgła, w które wpatruje się mężczyzna, symbolizują przestrzeń metafizyczną. Ich ulotność i delikatna struktura odzwierciedlają analogiczne cechy świata idei. Ukazany przez Friedricha wędrowiec staje się czytelną figurą podróży egzystencjalnej, w której istotne są nie realne elementy obserwowanego świata, ale ich ukryte znaczenia. Mamy tu więc do czynienia z aktem czystej i doskonałej kontemplacji. Przedmiotem owego duchowego oglądu staje się jednocześnie potęga i piękno natury, jak i ludzkie wnętrze.
Ciężar ładunku emocjonalnego obrazu umieszczony został jednak w specyficznej pozycji mężczyzny. Jego postawa (odwrócenie plecami do widza) stanowi istotny przekaz, który można ująć w formie zdania: „Nie patrz na mnie, ale patrz tam, gdzie ja”, „Oglądaj świat moimi oczyma” – zachęca się więc odbiorcę do innego, głębszego spojrzenia na otaczającą go rzeczywistość. Bohater obrazu stanowi również doskonałą egzemplifikację romantycznego w swojej istocie wyobrażenia o jednostce jako bycie osobnym, ale też wyobcowanym. To samotny podróżnik przez życie (morze jako metafora trwającej podróży).
Widz ma w ten sposób szansę utożsamić się z postacią mężczyzny i doświadczyć tego, co doświadcza on. Malarz projektuje zatem bardzo subiektywną perspektywę oglądu rzeczywistości. To właśnie w indywidualnym wzruszeniu, wedle romantyków, kryła się siła sztuki, ale też możliwość samopoznania.
Dzieło to można interpretować jako przekaz, zgodnie z którym dogłębne poznawanie natury prowadzi do poznawania samego siebie. Świat przyrody jawi się jako kod, którego rozszyfrowanie stanowi klucz do ludzkiej duszy.
Caspar David Friedrich, Wędrowiec przed morzem mgły (1818).
„Wędrowiec przed morzem mgły” to jeden z najbardziej znanych obrazów Caspara Davida Friedricha, który stał się swoistym znakiem rozpoznawczym malarstwa okresu romantyzmu.
Płótno przedstawia postać mężczyzny odwróconego plecami do widza. Wędrowiec stoi na wysokiej skale i wpatruje się w sennie snujące się mgłę i chmury unoszące się nad rozpościerającą się poniżej przepaścią.
Kolorystyka obrazu jest niezwykle przejrzysta. Dominują barwy błękitu, bieli i delikatnego różu, które dobrze oddają charakter przedstawianych zjawisk przyrodniczych. Mamy tu do czynienia ze złudzeniem optycznym, które sprawia, że chmury przypominają wzburzone fale morza.
Obraz wpisuje się w światopogląd romantyczny, ponieważ przedstawiony na nim wędrowiec to symbol romantycznego marzycielstwa i uduchowienia. Chmury lub mgła, w które wpatruje się mężczyzna, symbolizują przestrzeń metafizyczną. Ich ulotność i delikatna struktura odzwierciedlają analogiczne cechy świata idei. Ukazany przez Friedricha wędrowiec staje się czytelną figurą podróży egzystencjalnej, w której istotne są nie realne elementy obserwowanego świata, ale ich ukryte znaczenia. Mamy tu więc do czynienia z aktem czystej i doskonałej kontemplacji. Przedmiotem owego duchowego oglądu staje się jednocześnie potęga i piękno natury, jak i ludzkie wnętrze.
Ciężar ładunku emocjonalnego obrazu umieszczony został jednak w specyficznej pozycji mężczyzny. Jego postawa (odwrócenie plecami do widza) stanowi istotny przekaz, który można ująć w formie zdania: „Nie patrz na mnie, ale patrz tam, gdzie ja”, „Oglądaj świat moimi oczyma” – zachęca się więc odbiorcę do innego, głębszego spojrzenia na otaczającą go rzeczywistość. Bohater obrazu stanowi również doskonałą egzemplifikację romantycznego w swojej istocie wyobrażenia o jednostce jako bycie osobnym, ale też wyobcowanym. To samotny podróżnik przez życie (morze jako metafora trwającej podróży).
Widz ma w ten sposób szansę utożsamić się z postacią mężczyzny i doświadczyć tego, co doświadcza on. Malarz projektuje zatem bardzo subiektywną perspektywę oglądu rzeczywistości. To właśnie w indywidualnym wzruszeniu, wedle romantyków, kryła się siła sztuki, ale też możliwość samopoznania.
Dzieło to można interpretować jako przekaz, zgodnie z którym dogłębne poznawanie natury prowadzi do poznawania samego siebie. Świat przyrody jawi się jako kod, którego rozszyfrowanie stanowi klucz do ludzkiej duszy.