08-02-2017, 15:56
Uśmiech posłany ponad czasem
Bohaterka reprodukowanego poniżej obrazu ma około dwóch, trzech lat. Sportretowana została najprawdopodobniej pośmiertnie - wskazuje na to ubiór wystylizowany na zakonny habit. W dawnej Polsce miał miejsce zwyczaj, według którego, gdy dziecko zapadło na poważną chorobę, jego rodzice składali śluby, pragnąc zapewnić mu ozdrowienie - wyleczone maleństwo w zamian w wieku dorosłym miało zostać odesłane do klasztoru.
![[Obrazek: 72559091_3217734_3613162.jpg]](http://s1.netlogstatic.com/pl/p/oo/72559091_3217734_3613162.jpg)
Nieokreślony malarz polski, Dziecko w stroju zakonnym XVIII wiek, olej na płótnie ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie. źródło: Dziecko w malarstwie od XVI do końca XIX wieku w zbiorach polskich, praca zbiorowa, Warszawa 2004
Wiemy jednak, że w tym wypadku niestety nie pomogły ani żarliwe modły rodziców, ani próba zawarcia kontraktu z Bogiem. Dziewczynka nie wróciła już do życia. Poza odzieniem świadczą o tym również przypisane jej atrybuty; spoczywające w małej rączce złociste jabłko poza popularnymi znaczeniami symbolizuje także życie wieczne i duchową nieśmiertelność. Podobnie tajemniczym gestem wskazywany przez dziecko pies, tutaj pełniący rolę nie tyle przyjaciela, co przewodnika mającego bezpiecznie poprowadzić duszę dziecka z krainy żywych do świata zmarłych.
Jednak chyba najsilniej oddziałującym elementem jest tu delikatny, nieobecny i zagadkowy uśmiech dziewczynki. To on właśnie sprawia, że całe płótno przepełnione jest nieziemskim, oscylującym na granicy jawy, mądrym spokojem. Ona wie. Ona już wie.
Bohaterka reprodukowanego poniżej obrazu ma około dwóch, trzech lat. Sportretowana została najprawdopodobniej pośmiertnie - wskazuje na to ubiór wystylizowany na zakonny habit. W dawnej Polsce miał miejsce zwyczaj, według którego, gdy dziecko zapadło na poważną chorobę, jego rodzice składali śluby, pragnąc zapewnić mu ozdrowienie - wyleczone maleństwo w zamian w wieku dorosłym miało zostać odesłane do klasztoru.
Nieokreślony malarz polski, Dziecko w stroju zakonnym XVIII wiek, olej na płótnie ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie. źródło: Dziecko w malarstwie od XVI do końca XIX wieku w zbiorach polskich, praca zbiorowa, Warszawa 2004
Wiemy jednak, że w tym wypadku niestety nie pomogły ani żarliwe modły rodziców, ani próba zawarcia kontraktu z Bogiem. Dziewczynka nie wróciła już do życia. Poza odzieniem świadczą o tym również przypisane jej atrybuty; spoczywające w małej rączce złociste jabłko poza popularnymi znaczeniami symbolizuje także życie wieczne i duchową nieśmiertelność. Podobnie tajemniczym gestem wskazywany przez dziecko pies, tutaj pełniący rolę nie tyle przyjaciela, co przewodnika mającego bezpiecznie poprowadzić duszę dziecka z krainy żywych do świata zmarłych.
Jednak chyba najsilniej oddziałującym elementem jest tu delikatny, nieobecny i zagadkowy uśmiech dziewczynki. To on właśnie sprawia, że całe płótno przepełnione jest nieziemskim, oscylującym na granicy jawy, mądrym spokojem. Ona wie. Ona już wie.