[przelotnyptak]

Mi skojarzył się z tureckim szyszakiem:

Dobrze ci się skojarzył:
Hełm husarski wywodzi się od otwartego hełmu stożkowego pochodzenia wschodniego, zwanego też szyszakiem, który używany był w średniowiecznej Polsce i na Rusi. Elementem charakterystycznym szyszaka było jego zwieńczenie, tzw. szysz, w postaci tulei na pióropusz lub grot.

Hełm husarski wykonany był z żelaza, składał się z półkolistego dzwonu, podszytego skórą z wysokim i efektownym grzebieniem. Grzebień najprawdopodobniej został przejęty od używanego na zachodzie Europy szturmaka. Do dolnej części dzwonu przynitowany był otok. Elementem charakterystycznym był, przynitowany do otoku daszek znosalem, który rozszerzał się na końcu w wydatną zasłonę twarzy, o kształcie zbliżonym do liścia. Jego wykrój nawiązywał wyraźnie do stylistyki wschodniej. Do otoku przymocowane były także nakarczek i policzki, w których wycięte były otwory słuchowe, najczęściej w formie serca.
Szyszak był używany nie tylko na terenach Rzeczpospolitej, ale również na Węgrzech, Rosji, Szwecji i w końcu Turcji. Szyszak to hełm otwarty mający dzwon półkolisty lub w kształcie sferycznego, wydętego stożka, przechodzącego w szpic. Do dzwonu przyczepione są policzki i nakarczek oraz daszek, prze otwór którego przechodzi nosal, utrzymywany w odpowiedniej pozycji za pomocą śruby motylkowej w mostku lub uchwytu sprężynowego. Ten typ hełmu wywodził się ze starożytności, z krajów kultury hellenistycznej i rzymskiej, szczególnie z Syrii, a skrystalizował się zaś we właściwej formie w krajach islamu. Najwcześniejsze egzemplarze szyszaka pochodzą z XIII wieku z Turcji seldżuckiej. Szyszak zyskał później popularność w Turcji Osmańskiej. Tureckie i mameluckie szyszaki z XV i XVI w. miały dzwony spiczaste lub półkoliste, czasem kanelowane, cyzelowane lub złocone, z guzem u szczytu, z tuleją na pióropusz z przodu obok nosala lub z boku. Ich policzki i nakarczki bywały przytwierdzane luźno za pomocą łańcuszków lub rzemyków. Policzki zazwyczaj składały się z kilku płytek, środkowa była wypukła, w kształcie migdałowatym, z otworkami słuchowymi. Szyszaki te z reguły miały wewnątrz tekstylne materacowanie.
Hełmy, podobnie jak cała zbroja husarska posiadały wiele elementów dekoracyjnych, np. mosiężne guzki umieszczone na policzkach. Dekoracje podkreślały pozycję społeczną i wojskową husarzy. Miało to duże znaczenie, gdyż husaria w Polsce to najpoważniejszy znak autoramentu narodowego, jednostka zarezerwowana dla najmożniejszych i najbardziej ambitnych, budząca podziw i zachwyt obcokrajowców
[kompliilacja z netu]