[Krzysiek]

Nieodkryty przez świat
Geniusz
malarskiej akwareli



Adolf Hitler

Jako ośmiolatek w 1897 roku rozpoczął naukę w Lambach.
Co ciekawe, była to szkoła katolicka, prowadzona przez zakon benedyktynów.


Lambach Abbey

Ojciec Adolfa wysłał go tam w celu wyrobienia karności w synu, który był wcześniej mało zdyscyplinowany i niezbyt pilny.
Dopiero w Lambach młody Adolf dał się poznać jako uczeń zdolny, wykazujący szczególne zainteresowanie sztuką i jej historią (przede wszystkim przykładał się do interesujących go przedmiotów).
Następnie uczęszczał do szkoły w Linzu.
Po ukończeniu szkoły elementarnej rozpoczął starania o przyjęcie do Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu, gdzie pragnął rozpocząć studia na kierunku malarskim.
Sztuka ta nie udała się młodemu adeptowi, który w 1912 roku zmuszony był wyjechać z Wiednia, gdzie nie przyjęto go na uniwersytet.
W międzyczasie podjął się pracy w stolicy Cesarstwa Austro-Węgier, zarabiając na życie.
W 1912 roku wyjeżdża i osiada w Monachium, mieście, z którym zwiąże się niemalże na całe życie.


Pejzaż - Adolf Hitler

Rozpoczął tam pracę w charakterze malarza - handlował własnymi dziełami, najczęściej pocztówkami, co zapewniało mu pieniądze na skromne życie.
Dorywcza praca kosztowała go wiele czasu i energii, zmuszony był również do pochlebiania potencjalnym klientom, co szczególnie mierziło tego dumnego młodego człowieka.

Temat jaki najczęściej preferował to pejzaż górski lub miejski, techniką jaką najczęściej się posługiwał była akwarela.


Młodzieńcza akwarela a.h.


Krasnal akwarela a.h.



Pejzaże Adolfa Hitlera.



Oto ja wspominał te czasy sam Adolf Hitler w swej książce „Mein Kampf”:



...”Parę tygodni przed śmiercią matki pojechałem do Wiednia. Miałem tam zdawać egzaminy do akademii. Byłem pewien, że z dziecinną łatwością uda mi się przejść egzaminy. Wiedziałem, że na pewno dostanę się do akademii. Miałem powód tak sądzić. W szkole realnej rysowałem najlepiej w mojej klasie, a od tego czasu przecież moje umiejętności jeszcze wzrosły.

W pewnym momencie nad moim talentem malarskim wzięła górę architektura. Jeszcze jako szesnastolatek, gdy byłem pierwszy raz w Wiedniu, by studiować malarstwo w dworskim muzeum, złapałem się na tym, że nie interesowało mnie nic poza budynkiem muzeum. Biegałem po pokojach od rana do wieczora i podziwiałem ich kształty architektoniczne.

Godzinami stałem przed budynkiem opery i podziwiałem jej gmach. Cała ulica Ringstrasse robiła na mnie wrażenie wyjętej z opowieści tysiąca i jednej nocy.

Teraz drugi raz znalazłem się w Wiedniu i czekałem na wyniki egzaminów wstępnych. Byłem tak bardzo pewien, że bez problemu zostanę przyjęty, że zawiadomienie mnie o nie przyjęciu na akademię spadło na mnie jak grom z jasnego nieba.

Rektor wyjaśnił mi, że z rysunków, które złożyłem przed komisją, wynika jednoznacznie, iż powinienem studiować architekturę.

Po raz pierwszy w swym życiu nie byłem z siebie zadowolony. Jednak to, czego dowiedziałem się o swoich zdolnościach spowodowało, że postanowiłem zostać architektem. Niestety droga do nowego celu była niezwykle wyboista. Zemściła się teraz na mnie moja niechęć do nauki w szkole realnej. Okazało się, że przyjęcie na architekturę musi być poprzedzone maturą. Moje marzenie o tym, by zostać artystą nie mogło zostać spełnione”. ...

Tyle ze wspomnień samego Hitlera.

[/b][/color]