[Krzysiek]

Bohater czy dekownik?



Czy o jego odwadze na froncie świadczyć może Żelazny Krzyż II klasy, którym odznaczono go już w grudniu 1914 roku?

Ówczesny dowódca Hitlera, podpułkownik Engelhardt chwalił go za odwagę.

Znacznie ciekawsza jest jednak sprawa Żelaznego Krzyża I klasy, który przyznano Hitlerowi w 1918 roku.

Niezwykłe jest to, że otrzymał go gefrajter.



Na temat zasług, które zadecydowały o przyznaniu mu tego odznaczenia, jest kilka relacji.

Według jednej z nich, w okresie między jesienią 1915, a lutym 1918 roku, Adolf miał sam jeden wziąć do niewoli piętnastu (według innych źródeł dziesięciu lub dwunastu) Francuzów (według innych relacji – Anglików).

Jednak w oficjalnej historii jego pułku nie ma wzmianek o tym wydarzeniu.

Nigdy też nie został Hitler awansowany powyżej stopnia gefrajtra.

Dlaczego?

Jego koledzy z okopów wspominali go jako człowieka zamyślonego, apatycznego, oderwanego od rzeczywistości, a jednocześnie wybuchowego antysemitę i antymarksistę.



Nie otrzymywał pocztówek i listów z domu, nie zabiegał o urlopy, nie interesował się kobietami.

Nie chciał też, tak jak koledzy, szybkiego zakończenia wojny.

Pragnął za to walki aż do zwycięstwa.

Silnie identyfikował się z armią, jej sukcesami i porażkami.

Wojna i armia były jego światem.

Nie miał rodziny, przyjaciół, pracy więc wojna i żołnierska kantyna zastępowały mu cały świat.

Wojenne okopy były dla niego bezpieczniejsze, niż Monachium, Wiedeń i życie w czasie pokoju.

Będąc w szpitalu na tyłach frontu, zetknął się z postawami antywojennymi, pacyfistycznymi, co go bardzo oburzało.

Tutaj, na zapleczu frontu Hitler poznał drugie oblicze wojny: niskie morale, brak dyscypliny, tchórzostwo i kombinatorstwo

. Winą za taki stan rzeczy obarczał rząd i parlament oraz Żydów i komunistów.

Czas wojny zahartował Hitlera, nauczył go polegać na własnych siłach, umocnił w nim wiarę w siebie i swoją misję.

Utwierdził go też w jego poglądach i uprzedzeniach.

Źródło: A. Bullock, Hitler. Studium tyranii, t. 1, Czytelnik, Warszawa 1970.



Fuhrer był ofiarą losu

Zanim Hitler zaczął myśleć o sobie jak o "największym wojennym geniuszu wszech czasów", jak twierdzili świadkowie i osoby, które miały z nim do czynienia na co dzień, nie najlepiej radził sobie z otoczeniem.



Jeszcze w czasie I wojny światowej, kiedy przyszło mu "walczyć" na froncie, pokazał zupełnie inne oblicze - twarz człowieka tchórzliwego i niezdarnego. Zazwyczaj nic mu się także nie chciało.

Rewelacje takie zaprezentował brytyjski naukowiec, który dotarł do archiwów pułku piechoty, w którym służył Hitler.

Historyk opierał się na danych z rejestru jednostki oraz korespondencji żołnierzy, którzy byli do niej przypisani.

Naukowiec stwierdził, że przyszły tyran był w czasie służby obiektem drwin.

Głośno kpiono m.in. z jego nieporadności.

W czasie, kiedy żołnierze konsumowali posiłek, Hitler nierzadko musiał się obejść smakiem.
Wszystko przez to, że nie potrafił posługiwać się bagnetem i otworzyć za jego pomocą puszki.
W czasie służby stronił też od innych żołnierzy, spędzając zwykle wolne chwile w samotności.