21-08-2014, 14:22
Przedwojenny polski kabaret piosenkarz Marian Rentgen ...
Marian Rentgen-Güntner, Marian Rentgen, właśc. Marian Antoni Güntner także Guntner lub błędnie Gunter, pseud. Rentgen, Marian Rentgen (ur. 23 czerwca 1888 w Bochni[1][a], zm. w kwietniu[2] 1940 w Charkowie) – polski piosenkarz, pieśniarz lwowski i warszawski, aktor kabaretowy i filmowy, farmaceuta, porucznik rezerwy służby zdrowia Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
![[Obrazek: 56kjb58j.png]](http://s14.directupload.net/images/140821/56kjb58j.png)
Urodził się jako syn Jerzego i Józefy Güntnerów. Ukończył studia na Wydziale Farmacji Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie (1909-1913). Należał do Polskich Drużyn Strzeleckich. Uczył się aktorstwa u Romana Żelazowskiego, śpiewu u Zofii Kozłowskiej[3]. Debiutował w 1912 w kabarecie Ul.
W czasie I wojny światowej służył w armii Austro-Węgier. W 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika w Korpusie Oficerów Służby Zdrowia ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i przydzielony do kadry zapasowej 1 Szpitala Okręgowego. Podczas wojnie polsko-bolszewickiej służył w 201 Pułku Piechoty[4] i 205 Pułku Piechoty im Jana Kilińskiego[5]. Po I wojnie światowej prowadził w Warszawie aptekę przy ulicy Mazowieckiej 10[6].
Po demobilizacji dzięki pomocy Ludwika Lawińskiego znalazł się w kręgu gwiazd warszawskich teatrzyków rewiowych. Występował w warszawskich kabaretach: "Miraż" (1919), "Perskie Oko", "Qui Pro Quo" (1925–1926), "Cyrulik Warszawski", "Momus", "Wielka Rewia", "Stańczyk" (1922–1924), "Wesoły Wieczór" (1929–1931) i "Hollywood"; występował z Hanką Ordonówną. Jubileusz 25-lecia pracy artystycznej miał miejsce w Filharmonii Narodowej w Warszawie w 1936[7].
W 1939 artysta został zaangażowany do teatrzyku "Figaro" przy ul. Marszałkowskiej , ale wybuch II wojny światowej uniemożliwił występy. Zamieszkiwał w Warszawie przy ul. Poznańskiej .
Był odtwórcą piosenek charakterystycznych oraz ballad. Często akompaniował sobie grając na gitarze. Dokonał wielu nagrań dla wytwórni "Płyty Polskiej", Syreny Rekord oraz Parlophonu.
We wrześniu 1939 został powołany do wojska.
W wojnie obronnej 1939 brał udział jako porucznik rezerwy i magister farmacji w 1 Szpitalu Okręgowym w Warszawie.
Po ewakuacji szpitala internowany przez Armię Czerwoną, więziony w obozie w Starobielsku.
Był ofiarą zbrodni katyńskiej, zamordowany przez NKWD w Charkowie.
Nie został zidentyfikowany, prawdopodobnie spoczywa w zbiorowej mogile na cmentarzu polskich oficerów w Piatichatkach.
W 2007 pośmiertnie został awansowany do stopnia kapitana.
Marian Rentgen-Güntner, Marian Rentgen, właśc. Marian Antoni Güntner także Guntner lub błędnie Gunter, pseud. Rentgen, Marian Rentgen (ur. 23 czerwca 1888 w Bochni[1][a], zm. w kwietniu[2] 1940 w Charkowie) – polski piosenkarz, pieśniarz lwowski i warszawski, aktor kabaretowy i filmowy, farmaceuta, porucznik rezerwy służby zdrowia Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Urodził się jako syn Jerzego i Józefy Güntnerów. Ukończył studia na Wydziale Farmacji Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie (1909-1913). Należał do Polskich Drużyn Strzeleckich. Uczył się aktorstwa u Romana Żelazowskiego, śpiewu u Zofii Kozłowskiej[3]. Debiutował w 1912 w kabarecie Ul.
W czasie I wojny światowej służył w armii Austro-Węgier. W 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika w Korpusie Oficerów Służby Zdrowia ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i przydzielony do kadry zapasowej 1 Szpitala Okręgowego. Podczas wojnie polsko-bolszewickiej służył w 201 Pułku Piechoty[4] i 205 Pułku Piechoty im Jana Kilińskiego[5]. Po I wojnie światowej prowadził w Warszawie aptekę przy ulicy Mazowieckiej 10[6].
Po demobilizacji dzięki pomocy Ludwika Lawińskiego znalazł się w kręgu gwiazd warszawskich teatrzyków rewiowych. Występował w warszawskich kabaretach: "Miraż" (1919), "Perskie Oko", "Qui Pro Quo" (1925–1926), "Cyrulik Warszawski", "Momus", "Wielka Rewia", "Stańczyk" (1922–1924), "Wesoły Wieczór" (1929–1931) i "Hollywood"; występował z Hanką Ordonówną. Jubileusz 25-lecia pracy artystycznej miał miejsce w Filharmonii Narodowej w Warszawie w 1936[7].
W 1939 artysta został zaangażowany do teatrzyku "Figaro" przy ul. Marszałkowskiej , ale wybuch II wojny światowej uniemożliwił występy. Zamieszkiwał w Warszawie przy ul. Poznańskiej .
Był odtwórcą piosenek charakterystycznych oraz ballad. Często akompaniował sobie grając na gitarze. Dokonał wielu nagrań dla wytwórni "Płyty Polskiej", Syreny Rekord oraz Parlophonu.
We wrześniu 1939 został powołany do wojska.
W wojnie obronnej 1939 brał udział jako porucznik rezerwy i magister farmacji w 1 Szpitalu Okręgowym w Warszawie.
Po ewakuacji szpitala internowany przez Armię Czerwoną, więziony w obozie w Starobielsku.
Był ofiarą zbrodni katyńskiej, zamordowany przez NKWD w Charkowie.
Nie został zidentyfikowany, prawdopodobnie spoczywa w zbiorowej mogile na cmentarzu polskich oficerów w Piatichatkach.
W 2007 pośmiertnie został awansowany do stopnia kapitana.
Chodzi o to, aby umrzeć młodo, najpóźniej jak się da.