[hogan]

• JHWH - tetragram będący zapisem Bożego imienia. Starożytni Hebrajczycy w zapisie nie stosowali spacji (odstępów) między wyrazami i nie zapisywali samogłosek. W trakcie czytania tekst dzielili na wyrazy i dodawali z „pamięci” samogłoski nadając tekstowi właściwe brzmienie. Stąd też w zapisie hebrajskim Boże imię wyglądało „יהוה” , co należy czytać (oczywiście od lewej do prawej) JHWH. Ile było samogłosek i jak zlokalizowanych tego dziś nie wiemy.
  
• Jehowa - najstarszy zapis Bożego imienia spotykany w literaturze drukowanej i sztuce, zwłaszcza sakralnej. W wielu językach Świata imię Boga pochodzi od tej właśnie formy.
  
• Jahwe - jako rozwinięcie hebrajskiego zapisu imienia Boga Ojca. Powstałe przez dodanie do fragmentu tetragramu (JHW) pierwszych liter synonimów Bożego imienia - Adonai i Elohim. Powstało zupełnie niedawno - prawdopodobnie na początku XX wieku.
  
• Jah - skrótowe, poetyckie imię Boga wynikające ze specyfiki języka hebrajskiego np. (Izajasza 12:2) „bo Jah Jehowa jest moją siłą” , (Psalm 68:4) „Śpiewajcie Bogu, grajcie jego imieniu; wznieście pieśń Temu, który jedzie przez pustynne równiny jako Jah, bo takie jest jego imię. Obecne również w „Alleluja” - hebrajskie - Hallelujah - co tłumaczy się na „Wysławiajcie Jah” np. (Objawienie 19:1) Powiedzieli: „Wysławiajcie Jah! Wybawienie i chwała, i moc należą do Boga naszego” (Przekład Nowego Świata), mówiących Alleluja! Zbawienie i chwała i moc [należą do] Boga naszego” (Biblia Tysiąclecia II wyd.).
  
• Adonai, Kyrios, Dominus - Pan - w sensie właściciel - w różnych językach biblijnych (hebrajski, grecki, łacina)
  
• Elohim, Theos, Deus - Bóg w różnych językach biblijnych (hebrajski, grecki, łacina)
  
• Wszechmogący, Miłosierny, Bóg Zastępów i inne -  występują w tekście Pisma Świętego określają przymioty, lub działania Boga, są przymiotnikowymi synonimami Bożego Imienia.
  

Nie trzeba studiów teologicznych, by zauważyć, że tylko Jehowa, Jahwe i Jah wypełniają pojęcie „imienia”. JHWH - to archiwalny zapis. Adonai, Kyrios, Dominus to formy grzecznościowe, a Elohim, Theos, Deus to nazwa wykonywanego zawodu (funkcji) - nie mogą więc stanowić równoważnika imienia, które „nie tylko wyróżnia człowieka od innych, lecz określając go, stanowi istotną część składową jego osobowości”. Skoro „w zastosowaniu do Boga, imię jest synonimem chwały i potęgi Bożej” to czy może być zastąpione czymkolwiek innym? Zwróć uwagę na końcówkę zacytowanego wstępu do III wydania BT. Wynika z niego, że są miejsca w Piśmie Świętym, w których zastosowanie Imienia Bożego jest „merytorycznie koniecznie”