[Krzysiek]

Chciałbym przedstawić wiersz, który jak gdyby odpowiada na pytania zawarte w temacie.
Wpierw jednak słowo o poetce:

Teresa Paryna urodziła się w Sośnicy Jarosławskiej, mieszka w Przemyślu. Zadebiutowała w 1987 r. w „Zielonym Sztandarze". Swoje wiersze publikowała w ponad 40 almanachach, antologiach oraz prasie ogólnopolskiej i polonijnej. Jest laureatką wielu konkursów poetyckich. Jej wiersze są tłumaczone na języki: angielski, arabski, białoruski, czeski. rosyjski, rumuński i ukraiński. Pisze również opowiadania, prozę poetycką i felietony. Jest członkiem Związku Literatów Polskich. Posiada tytuł „Człowiek Podkarpacia 99", odznakę „Zasłużony Działacz Kultury" oraz „Zasłużony dla NSZZ Solidarność Region Ziemia Przemyska".

Oprócz poezji Teresa Paryna zajmuje się twórczością plastyczną (rysunek, akwarela, rękodzieło artystyczne). Swoje prace wystawiała w Przemyślu, Gorlicach, Rzeszowie, Szczecinie i Poznaniu. Jest dwukrotną stypendystką Prezydenta Miasta Przemyśla. Jej biografia twórcza została zamieszczona w 11 tomie leksykonu Who is who w Polsce.

Teresa Paryna

Tu o sprawiedliwość

kamenie wołają.

Tu spryt się nagradza,

a wyszydza prawość.

Tu depcze się prawdę

i krzyżuje świętość.

Tu kpi się z proroków,

patriotów mędrców.

Tu dużo się krzyczy, a robi niewiele.

Tu wyznaje się Boga jedynie w kościele.

Tu podcina się skrzydła

wielkim ideałom.

Tu życie poświęcić

- to jeszcze za mało!

Tu honor, wstyd,

dumę odesłano w baśnie.

- A cóż to za kraj? -

A to Polska właśnie.