[hogan]

W czasie kiedy wychowywałam syna, nie było tak rygorystycznych zasad odnośnie klapsa. Każdy raczej zdawał sobie sprawę, ze
klaps a nie bicie, to nic złego a skuteczna metoda wychowawcza. Taki klaps miał powodować, że zanim dziecko zrobi coś
nie po naszej myśli, to już myślało o konsekwencjach, co w rezultacie pomagało zapobiec nieszczęśliwym wypadkom a nie
na przykład karanie za to, że nie zjadło kaszki. Nie widzę więc nic złego od dania jednego klapsa choćby raz na rok.
Mój syn jest już dorosły ale wychował się na tej właśnie zasadzie i do dziś ma do mnie respekt i szacunek, wie że dziś co prawda
nie dam mu klapsa ale wie, że może dostać po twarzy. Była kiedyś taka sytuacja, jak skończył bodajże 16 lat, dostał po twarzy, cały
dzień zamknięty w swoim pokoju i obrażony, nie odezwał się do mnie ani słowem. Na wieczór wyszedł z pokoju, podszedł do mnie, obijał,
pocałował w pliczek i przeprosił za swoje zachowanie. A więc uważam, że syn na tym dobrze wyszedł i dziś mogę co jedynie być z niego dumna.


Kara stawiania w kącie z pewnością jest lepsza od klapsa bo pomaga dziecku myśleć.
Klaps to reakcja energiczna i natychmiastowa.
Kąt, to czas zadumy i refleksji nad swoim postępowaniem.
Niech kogoś nie zmyli fakt, że jest to dziecko i jeszcze nie myśli... myśli, myśli i to bardziej fantazyjnie niż dorośli a więc
w takim kącie mogą mu zrodzić się takie pomysły, że może to przejść nasze najśmielsze oczekiwanie ale gdy
będzie powtórka, to już popadnie w stan dokładnego przemyślenia swoich poczynań.