05-08-2014, 21:21
nerwice
Nerwice mogą objawiać się na wiele sposobów: poprzez objawy somatyczne takie jak bóle głowy, żołądka, serca, kręgosłupa, gardła, zawroty głowy, omdlenia, uderzenia zimna lub gorąca, nadmierna potliwość, drżenia kończyn, kołatanie serca, trudności z oddychaniem, dreszcze, skoki temperatury lub ciśnienia, zmiany ukrwienia skory, biegunki; poprzez natręctwa takie jak przymus powtarzania określonych czynności czy gestów, natrętne myśli, trudności w koncentracji uwagi, uczucia takie jak ciągłe zmęczenie lub irytacja, nieokreślony niepokój albo lęk wobec określonej klasy przedmiotów czy sytuacji (np. lęk przed autobusami, wysokością, otwartymi przestrzeniami, tłumem, podróżowaniem, małymi pomieszczeniami, ostrymi narzędziami, pająkami itp.) Może towarzyszyć im poczucie niskiej wartości i dążenia do kompensowania go szczególnymi osiągnięciami, czy nadmiernym zaangażowaniem w pracę. Nasilenie tych objawów podlega wahaniom, niekiedy ustępują one samoistnie, by powrócić po pewnym czasie.
Diagnozę rozpoczyna się zazwyczaj od badań lekarskich, w celu wykluczenia schorzeń somatycznych, mogących powodować podobne objawy (np. w przypadku dolegliwości sercowych kardiolog winien najpierw wykluczyć chorobę serca na podstawie elektrokardiogramu). Po wykluczeniu chorób somatycznych pacjent kierowany jest do poradni zdrowia psychicznego.
Zalecaną metodą leczenia nerwic jest psychoterapia. Psychoterapia nerwic polega na ogół na interpretacji i wyjaśnieniu istoty konfliktu między sprzecznymi tendencjami pacjenta, uwrażliwianiu na przeżywane emocje, zmianie destrukcyjnych przekonań dotyczących własnej osoby i relacji z ludźmi, pomocy w budowaniu autonomicznego systemu wartości, ćwiczeniu nowych zachowań, niezbędnych w realizacji emocjonalnych potrzeb pacjenta, dostarczeniu nowych, leczących doświadczeń w relacji z terapeutą lub grupą terapeutyczną, odreagowywaniu urazów oraz uczeniu zaspokajania w dorosłym życiu deficytów emocjonalnych z dzieciństwa.
W części przypadków, by złagodzić objawy dezorganizujące życie pacjenta, lekarz psychiatra przepisuje leki uspokajające i przeciwlękowe. Jest to regułą wobec osób nie zmotywowanych do psychoterapii. W niektórych ośrodkach leczenie farmakologiczne jest jedyną dostępną ofertą terapeutyczną.
Zapraszam do zadawania pytań, postaram się pomóc
"Panie doktorze, czy ja jestem normalny?" - problem nieprawidłowości psychologicznego funkcjonowania u ludzi zdrowych psychicznie
Tak, tak - odpowiedział Faria z gorzkim uśmiechem
- tak, to ja uchodzę za wariata; moim to kosztem bawią się
od dawna tak wyśmienicie mieszkańcy tego więzienia
i byłbym igraszką dla dziatwy, gdyby dzieci przemieszkiwały
w tym siedlisku beznadziejnej męki.
Aleksander Dumas, "Hrabia Monte Christo"
Zarówno w psychologicznej, jak i lekarskiej praktyce klinicznej, a nawet w sytuacjach prywatnych zdarza się często, że pacjent, członek rodziny pacjenta lub inna osoba wyraża obawy o stan własnego zdrowia psychicznego. Ludzie martwią się czasem stanem swoich władz umysłowych, obserwując u siebie niepokojące i dziwne w ich mniemaniu objawy. W rzeczywistości należy pamiętać zwłaszcza o tym, że krytycyzm chorobowy i niepokój o własne zdrowie niezwykle rzadko występują u osób rzeczywiście zaburzonych psychicznie. Ujmując rzecz kolokwialnie: sam fakt, że dana osoba martwi się swoim stanem psychicznym wskazuje, że najprawdopodobniej nie dzieje się z jej psychiką nic szczególnie groźnego( o tym szerzej w innych problemach). Niemniej jednak nie należy lekceważyć drobnych, niepokojących stanów pogorszenia funkcjonowania psychologicznego, zwłaszcza jeżeli nie ustępują przez dłuższy czas lub gdy w sposób istotny utrudniają radzenie sobie w codziennych sytuacjach życiowych. Zazwyczaj bywa tak, że chory trafia do specjalisty za namową, pod naciskiem lub wręcz pod przymusem ze strony najbliższych, bywają jednak i tacy pacjenci, którzy sami zgłaszają się do lekarza czy psychologa, dotyczy to jednak raczej zaburzeń emocjonalnych "lżejszego kalibru".
Nerwice mogą objawiać się na wiele sposobów: poprzez objawy somatyczne takie jak bóle głowy, żołądka, serca, kręgosłupa, gardła, zawroty głowy, omdlenia, uderzenia zimna lub gorąca, nadmierna potliwość, drżenia kończyn, kołatanie serca, trudności z oddychaniem, dreszcze, skoki temperatury lub ciśnienia, zmiany ukrwienia skory, biegunki; poprzez natręctwa takie jak przymus powtarzania określonych czynności czy gestów, natrętne myśli, trudności w koncentracji uwagi, uczucia takie jak ciągłe zmęczenie lub irytacja, nieokreślony niepokój albo lęk wobec określonej klasy przedmiotów czy sytuacji (np. lęk przed autobusami, wysokością, otwartymi przestrzeniami, tłumem, podróżowaniem, małymi pomieszczeniami, ostrymi narzędziami, pająkami itp.) Może towarzyszyć im poczucie niskiej wartości i dążenia do kompensowania go szczególnymi osiągnięciami, czy nadmiernym zaangażowaniem w pracę. Nasilenie tych objawów podlega wahaniom, niekiedy ustępują one samoistnie, by powrócić po pewnym czasie.
Diagnozę rozpoczyna się zazwyczaj od badań lekarskich, w celu wykluczenia schorzeń somatycznych, mogących powodować podobne objawy (np. w przypadku dolegliwości sercowych kardiolog winien najpierw wykluczyć chorobę serca na podstawie elektrokardiogramu). Po wykluczeniu chorób somatycznych pacjent kierowany jest do poradni zdrowia psychicznego.
Zalecaną metodą leczenia nerwic jest psychoterapia. Psychoterapia nerwic polega na ogół na interpretacji i wyjaśnieniu istoty konfliktu między sprzecznymi tendencjami pacjenta, uwrażliwianiu na przeżywane emocje, zmianie destrukcyjnych przekonań dotyczących własnej osoby i relacji z ludźmi, pomocy w budowaniu autonomicznego systemu wartości, ćwiczeniu nowych zachowań, niezbędnych w realizacji emocjonalnych potrzeb pacjenta, dostarczeniu nowych, leczących doświadczeń w relacji z terapeutą lub grupą terapeutyczną, odreagowywaniu urazów oraz uczeniu zaspokajania w dorosłym życiu deficytów emocjonalnych z dzieciństwa.
W części przypadków, by złagodzić objawy dezorganizujące życie pacjenta, lekarz psychiatra przepisuje leki uspokajające i przeciwlękowe. Jest to regułą wobec osób nie zmotywowanych do psychoterapii. W niektórych ośrodkach leczenie farmakologiczne jest jedyną dostępną ofertą terapeutyczną.
Zapraszam do zadawania pytań, postaram się pomóc
"Panie doktorze, czy ja jestem normalny?" - problem nieprawidłowości psychologicznego funkcjonowania u ludzi zdrowych psychicznie
Tak, tak - odpowiedział Faria z gorzkim uśmiechem
- tak, to ja uchodzę za wariata; moim to kosztem bawią się
od dawna tak wyśmienicie mieszkańcy tego więzienia
i byłbym igraszką dla dziatwy, gdyby dzieci przemieszkiwały
w tym siedlisku beznadziejnej męki.
Aleksander Dumas, "Hrabia Monte Christo"
Zarówno w psychologicznej, jak i lekarskiej praktyce klinicznej, a nawet w sytuacjach prywatnych zdarza się często, że pacjent, członek rodziny pacjenta lub inna osoba wyraża obawy o stan własnego zdrowia psychicznego. Ludzie martwią się czasem stanem swoich władz umysłowych, obserwując u siebie niepokojące i dziwne w ich mniemaniu objawy. W rzeczywistości należy pamiętać zwłaszcza o tym, że krytycyzm chorobowy i niepokój o własne zdrowie niezwykle rzadko występują u osób rzeczywiście zaburzonych psychicznie. Ujmując rzecz kolokwialnie: sam fakt, że dana osoba martwi się swoim stanem psychicznym wskazuje, że najprawdopodobniej nie dzieje się z jej psychiką nic szczególnie groźnego( o tym szerzej w innych problemach). Niemniej jednak nie należy lekceważyć drobnych, niepokojących stanów pogorszenia funkcjonowania psychologicznego, zwłaszcza jeżeli nie ustępują przez dłuższy czas lub gdy w sposób istotny utrudniają radzenie sobie w codziennych sytuacjach życiowych. Zazwyczaj bywa tak, że chory trafia do specjalisty za namową, pod naciskiem lub wręcz pod przymusem ze strony najbliższych, bywają jednak i tacy pacjenci, którzy sami zgłaszają się do lekarza czy psychologa, dotyczy to jednak raczej zaburzeń emocjonalnych "lżejszego kalibru".