[hogan]

Do Lotty


Nieraz wśród wrzawy przeróżnych radości,


Albo gdy serce troska się czy trwoży,


Wspominamy cię, Lotto, w godzinie czułości,


Jak o cichej przedwieczornej zorzy


Wyciągnęłaś do nas dłoń życzliwie


I na niwie, co w zieleni tonie,


Na przyrody malowniczym łonie


Ukazałaś, jak lekki ślad płonie


Twojej duszy kochanej prawdziwie.






Rad jestem, że cię właściwie przejrzałem.


Że zaraz w pierwszym porywie poznania,


Wcielając w słowo serdeczne doznania,


Dobrym naprawdę dzieckiem cię nazwałem.






Wychowywanych w spokoju i ciszy


Niesie nas w świat, daleko, bez pamięci,


Wokół nas tysiąc fal się kołysze,


Coś martwi, cieszy, a wszystko nęci


Nowością, i z godziny na godzinę


Waha się niespokojnie myśl skrzydlata;


Odczuwamy, a gdyśmy odczuli głębinę,


Porywa ją jaskrawy zamęt świata.






Tak jest, nadzieje różne się plotą


I ból niejeden w sercach nam się kłębi.


Któż poznał myśli nasze, Lotto?


Kto nasze serca poznał do głębi?


Chciałoby serce moje dniem i nocą


Przepływać we współczucie drugiego stworzenia


I ufnie rozkoszować się z podwójną mocą


Źródłem wszelkiej radości, wszelkiego cierpienia.






A oko szuka wkoło daremnie,


Wszystko zamknięte w jego podróży,


Najpiękniejsza część życia roztrwania się we mnie


Bez spokoju i bez burzy.


I na twoje utrapienie wieczne,


Co niegdyś pociągało, dziś odpycha ludzi.


Czy żywić można uczucia serdeczne


Do świata, który łudzi,


I widząc twe radości, niepokoje,


W obojętności trwa zakamieniałej.


Patrz, duch się cofa do skorupy swojej,


Serce zamyka się zbolałe.






Od pierwszej chwili moje przykułaś spojrzenie —


Krzyknąłem: "Tyś jest godna miłości, o miła!"


Błagałem niebo dla cię o błogosławienie,

Które dzisiaj na twoją przyjaciółkę zsyła.