[Krzysiek]

Drohobycz





Drohobycz leży na pogórzu karpackim, około 60 km na południowy zachód od Lwowa i w takiej samej odległości od obecnej polskiej granicy.
Historia miasta sięga średniowiecza, za czasów Rusi Halickiej istniały tu kopalnie soli, którą sprzedawano po całych ziemiach ruskich, na Litwę a także i na ziemie polskie.
 Jak ważne dla miasta było jej wydobycie niech świadczy fakt, że w herbie miasta umieszczono dziewięć głów soli zwanych topkami.


Herb miasta

Na Rusi Żydzi byli od dawna.
 Prawdopodobnie większość z nich przybyła na Ruś przez Kaganat Chazarski. Jednak ich liczba była niewielka.
 Duża część Żydów Galickiej Rusi przybyła z zachodu.
 W 1249 r. polski król po raz pierwszy zaprosił Żydów do Królestwa Polskiego biorąc pod uwagę ich przedsiębiorczość.
 W 1264 r. książę Bolesław Pobożny wydał Statut Kaliski, który stał się podstawą prawną żydowskiego życia w Polsce, aż do 1795 r. międzyetniczne konflikty na niemieckich ziemiach doprowadziły do tego, że w 1287 r. jeszcze większa grupa aszkenazów przybyła do Królestwa Polskiego, rozszerzali oni swoją działalność również na przylegające regiony Księstwa Halicko-Wołyńskiego.
 Od tego momentu wśród halickich Żydów kultura aszkenazyjska zaczyna dominować.
 W 1340 r. Drohobycz razem z całą Czerwoną Rusią wchodzi w skład Królestwa Polskiego.
 Król Kazimierz Wielki nie tylko potwierdza Statut Kaliski, ale nadaje również Żydom szerokie handlowe przywileje.


Cadyk cudotwórca z Bełza rabin Aharon Rokeach (Rok 1934)

Pierwsze świadectwa o Żydach, którzy mieszkali w Drohobyczu odnoszą się w do 1404 r. Wtedy w samym mieście mogli mieszkać tylko ci Żydzi, którzy byli dzierżawcami kopalni soli.
 Inni Żydzi mogli mieszkać na przedmieściach.
Władza najpierw patrzyła przez palce na to, gdzie mieszkają Żydzi.
 Dotrzymania tych norm pilnowali raczej mieszkańcy miasta, dla których Żydzi byli konkurentami.
 Żydom pozwolono osiedlać się koło kopalń, jednak odmówiono im prawa do swojego oddzielnego żydowskiego cmentarza – kіrkuta, co znacznie ich zniechęciło i pozbawiło możliwości założenia swojej oddzielnej wspólnoty w Drohobyczu.

Król Władysław Jagiełło powierzył Żydowi Wołczkowi kopalnie soli w Drohobyczu.
 Stał się on również królewskim rzeczoznawcą, kiedy były opisywane jego włości w całym regionie dookoła Drohobycza.
 Natomiast inny Żyd, o imieniu Detko albo Dziatko, który również dzierżawił kopalnię soli w Drohobyczu, w 1425 r. uzyskał od króla pozwolenie na dostarczanie soli na dwór królewski i na handel z Turcją i Kijowem.

1500 r. drohobycka rada miejska otrzymała prawo do opodatkowania wydobycia soli i przyrządzania różnych napojów – od wódki do piwa.
Został stworzony system opodatkowywania i pozwoleń, które zaczęły regulować żydowską przedsiębiorczość.
 Widocznie w tym czasie w Drohobyczu była już wspólnota żydowska, kahał, która była reprezentowana na żydowskiej radzie w Rzeszowie.

Drohobycz. FILM


Na pewno dobrym pomysłem jest urządzenie sobie wyprawy do niedalekiego Drohobycza (8 km od Truskawca).
 Miasto zawdzięcza swój obecny wygląd mało atrakcyjnemu Borysławowi, w którym w połowie XIX wieku odkryto ropę naftową. Powstałe dzięki ropie fortuny znalazły materialny wyraz w rezydencjach i kamienicach Drohobycza, który jeszcze pod koniec lat 80. XIX wieku był mało interesującym prowincjonalnym miasteczkiem.


Cerkiew św Jerzego w Drohobyczu jest jednym z najstarszych zabytków miasta

Położenie

Na korzyść Drohobycza na turystycznej trasie Polaków przemawia przede wszystkim lokalizacja miasta. Jest ono bowiem położono zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od granicy z Polską, i jedyne 60km na południe od Lwowa. Niemal wszystkie atrakcje turystyczne znajdują się w centrum miasta, które wyznacza sporej wielkości Rynek, na środku którego stoi ratusz.

Ukraina. Babcia karmiąca gołębie na rynku w Drohobyczu. (Podczas pandemii grypy). FILM.