[polliter]

@hogan chyba źwierze nie to, bo w przysłowiu to kania chciała dżdżu

Tak, to było inne 'źwierze', czyli grzyb kania

Może grzyb, a może taki ptak:



Tylko raczej masz rację, że to o grzyba chodzi, bo nie wyobrażam sobie ptaka, który lubiłby deszcz

Czort wie.

To dziwny ptak:

Kania czarna rozwinęła strategię polowania z wypłaszaniem ofiar poprzez celowe wzniecanie pożarów. Ptak unosi płonące gałązki z istniejącego pożaru i porzuca je w miejscach bez pożaru, wzniecając go i wypłaszając ofiary[14].

Jak takie numery robi to i...

- I DżDż  może jskoś wykorzystywać 

No ptak piroman, podpalacz

No i  używanie ognia uważa się za początek cywilizacji,
Ma też odrużniać homo sapięs od zwierząt...........

Ja tylko na chwilę wrócę do tego grzyba i ptaka, bo zaintrygowało mnie to. Prof. Miodek pisze tak:

Wskazanie kani „grzyba” wydaje się racjonalne - wszak woda jest dla wzrostu grzybów czymś niezbędnym. Ale z drugiej strony przyrodnicy, kulturoznawcy, folkloryści - z wielkim uczonym i znawcą przysłów prof. Julianem Krzyżanowskim (1892-1976) na czele - twierdzili i twierdzą nadal, że ptaki kanie pojawiają się przed deszczem i - kwiląc - swoiście domagają się picia. Jak jest naprawdę, nie wiemy.

https://plus.gazetawroclawska.pl/rzecz-o...r/12311511

Spotkałem się też z taką interpretacją:

Do słowiańskiej legendy ajtiologicznej nawiązuje także wspólnoodmianowe porównanie {ktoś} czeka jak kania dżdżu ‘bardzo czegoś oczekuje’ (NKP II: 19–20 podaje kilkanaście wariantów, np.: upatruje/pragnie/ wygląda/łaknie/pożąda jak kania deszczu/dżdżu/wody). Dokładnej rzecz ujmując, mamy tu odniesienie do legendy o  kani rudej (Milvus milvus), która tuż po stworzeniu świata odmówiła zwierzętom pomocy w  czasie kopania studni. Została za to ukarana w ten sposób, że może pić jedynie wodę deszczową i dlatego domaga się jej nawoływaniem pić (Krzyżanowski 1975 I: 209; Rak 2007: 136–137). Zmiany społeczno-kulturowe objawiają się m.in. zaciemnianiem motywacji poszczególnych frazemów, o  czym przekonuje lektura słowników polszczyzny ogólnej. W Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego (SJPDor) oraz w Słowniku języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (SJPSzym) omawiane wyżej porównanie zostało umieszczone pod hasłem kania ‘ptak’, z  kolei w Uniwersalnym słowniku języka polskiego pod red. Stanisława Dubisza (USJP) pod hasłem kania ‘grzyb’. Można na tej podstawie wnioskować, że słownik S.  Dubisza rejestruje wtórną motywację, nie mitologiczną, lecz potoczną. Kolejnym krokiem obrazującym zmiany społeczno-kulturowe jest wykolejenie semantyczno- -formalne takie jak {ktoś} boi się {czegoś} jak kania dżdżu ‘bardzo się czegoś boi’ (zanotowane na Dukielszczyźnie).

https://ruj.uj.edu.pl/server/api/core/bi...95/content


Jak widać, o tym prostym powiedzeniu wciąż trwają dysputy językoznawcze.