[Zenobia]

                                                 - 10 -

Strusie to ptaszyska miękkie i powabne, tylko w igraszkach miłosnych leniem podszyte.
 A jeszcze do tego, przez składanie olbrzymich jaj , takie bardziej rozlazłe- łkając
 -skarżył się Mekintosz - w fałdy Gryzeldowej kiecki nos zasmarkany wycierając.
 - Może czegoś mniejszego potrzeba by miłość do stworzenia okazywać ? – podtrzymał temat katabas.
 - O czym to myślicie dobrodzieju ? – spytał zboczek - i czy nie grzech to aby ? 
- E tam... grzech zaraz… miłość jest cacy, tylko trzeba wiedzieć, kogo kochać… może być nawet opierzone, byle dwunożne i domu zwyczajne. -Chyba dobrodziej nie myśli o tym samym co i ja ?- spytał łysy zbok z rozdziawioną paszczęką, 
z której niczym nić jedwabna... spływała strużka śliny. 
Niemal jednocześnie spojrzeli w stronę kurnika wioskowej znachorki, która jako jedyna we wsi gęsi hodowała … 
Pierze potem z nich darła na pierzyny .. (co chudsze lub chorowite to na smalec szły…) 
Co im po głowach łaziło, co w ich umysłach nieskomplikowanych w jedną wiązało się całość ? 
Jakie plany lub wizje rozjaśniały głupawe oblicza tego bractwa…?




Tymczasem Gryzelda w mig zakumała bo wybiegła pośpiesznie z izby jakby się własnym widelcem dziabnęła w roztrzęsione pośladki.
 Dokąd spieszy, co zamierza ...?
Nie minęło kilka zdrowasiek a wróciła niosąc dwa oskubane i wychudzone ptaszyska…
 za szyjska ułapiła niebogi, do chałupy przywlekła i pod nogi dziadom smyrnęła , dla siebie nic nie biorąc. 
- Bierzcie kamraci moi i uczuciem obdarowujcie… nikt mnie nie spostrzegł więc i sprawa ni jak się nie rypnie.
 - Ja odejdę bez żalu. Może coś w bezludnych krainach sobie ucapię i ukocham... na miękkim kocie czy innym króliku oko zahaczę… 
dla wioski ciężarem być przestanę…

I jak se durnota pomyślała tak i zrobiła… więc wszyscy odetchnęli z ulgą. 
Mijały lata a o Gryzeldzie słuch wszelaki zaginął -gdy oto pewnego ranka przybyła konno ciągnąc za sobą wóz drabiniasty, 
na którym wiozła swego oblubieńca . 
Kota tak wielgachnego że chyba hormonem wzrostu go biedaczka faszerowała.

Tego nawet niebiosa nie były w stanie wytrzymać.
Zbyt długo stwórca przyglądał się wiosce, którą ósmego dnia stworzył i pomyślał, że to jednak dobre nie jest aby ludzkości ośmiodniowy tydzień narzucać…
 I tu jak nie pierdyknie z nieba, jak nie zahuczy w głębinach ziemi aż się chałupy w posadach trząść poczęły a ludziska paszczęki ze zdziwienia i bojaźni otwarli…

 Teraz wiemy już, że wolne soboty oraz niedziele (w przeciwieństwie do świątyń) z zakazem handlu, zawdzięczamy: starowinkom pijącym wściekłe mleko, niewłaściwie kochającym ekologom w wieku podeszłym, nieślubnym pannicom i wkurzonemu panu bogu... Ósmy dzień wciąż leży zagubiony w niebiańskich planach i oby nigdy ten plan nie został zrealizowany..!