[Zenobia]

                                             - 8 -

A kiedy zmrok rozwiesił swą brunatną szatę nad okolicą, Mekintosz zatopił się w marzeniach, 
podlewając je gorzałką smakowitą (łońskiego lata pędzoną). 
Myśli jego uskrzydlone przybrały barwę srebrzystą i niczym obłoki wichrem pędzone podążać zaczęły w kierunku tajemniczej farmy. 
Ileż tam możliwości, ile istot dla oka miłych i sercu bliskich czeka mojej inicjatywy..? - pomyślał.
 - Tylko olbrzymiaste jakieś a w nogach mocarne i okrutne..... i dzioby wielgachne, do tkliwych pocałunków ni jak się nie nadające
....ale nic to, dzioby też się przydadzą, tylko trzeba jakieś fikuśne pieszczoty wymyślić. 
Więc oblizał się zboczek z zakłopotaniem acz sprośnie… podrapał po łbie rozczochranym i zapytał sam siebie:
 - a gdzież to stworzenie ma te wielkie i przyjemne w dotyku balony ? - poszukam a wtedy nie oddam nikomu . 
Nie doczekał Mekintosz świtu bo mu myśli sprośne spać nie pozwoliły. 
Wymknął się zatem i kryjąc za opłotkami w wiadomym kierunku podążył. 
I już miał skoczyć i do macanek się zabrać, gdy między ptaszyskami coś ciemnego mignęło. 
- Cóż to być może? Pokraczne takie i z głupawym grymasem na gębie… 
A to tylko Gryzelda, nieślubna córka organisty z wielkim widelcem w łapskach, remanent wśród ptactwa robiła...



Co tu robi..? czego chce..? Pewnie zazdrość ją tu przygnała… pokrakę jedną... 
Ucapił ją zatem za ucho i wyspowiadać się kazał. - Głód mnie męczył straszliwy i jajków chciałam zebrać na wieczerzę.
 Już trzy tydnie na samym trawsku lecę, więc z sił opadam ... urodę tracę...
 - To nie w kurniku jajców szukałaś, tylko kupry obmacywałaś bezwstydnie ?
 - A gdzie miejsce jaj, jak nie w części wstydliwej stworzenia bożego ?
 Wszyscy tam mają… nawet ja. A wy, to niby gdzie jajca macie Mekintoszu- na plecach ?