[Zenobia]

                                                          - 6 -





Wszystko w bezruchu zamarło i tylko cień zgarbionej postaci, wśród pni jabłonnych chyłkiem się począł oddalać w kierunku kutej bramy… Nawet tarcza księżyca skryła się za oślizłym konarem starej jabłoni. 
Stado bezlitosne patrzyło, zwierało szeregi, nastawiało łby rogate, ślepia przekrwione błyskały...
nawet psy stróżujące schowały się w chaszczach i przysiadły zadami przy ziemi czekając na rozwój wypadków.
Wtedy pojawił się wójt i pogonił wełnianych głupolków w dal.
 Sam sobie z tą owczą swołoczą dał radę więc i z bezlitosną KARĄ sobie poradzi…
 I jak se tej kary przez kolano nie przełoży, jak nie wklepie w dupsko parę klapów ręką ciężką, niczym własny pomyślunek,
 jak nie smyrnie po trawisku zdeptanym i na ostatek kopa zasadziwszy w odległe rejony za wioską pośle... tam, 
gdzie dawniej ludzie torf kopali, a gdzie teraz grunt deszczem namokły w grzęzawisko się zmienił.
Ileż to bydlęcia zbłąkanego czy zwierza leśnego tutaj swojego ducha wyzionęło.

-Ale gdy w skwary wilgoci ubywa, a wrzos na jesień zakwitnie, to stary kulawy Mekintosz na skraju bagna stojąc- wspomnienia przywołuje i jakby z kimś gadał... 
Niestety, duch artystyczny w nim zamarł przed laty, kiedy to zamiast niewiasty, wolał swe chucie obrócić na inne żywioły.