[Zenobia]

                                                     - 4 -

Zerwał się Mekintosz na równe nogi i chwyciwszy kulę inwalidzką, bez której się z domu nie ruszał, 
wpadł między owce i barany zbuntowane.. 
I jak nie zacznie owym narzędziem zwierzątka po łbach i nerach okładać ... aż bek żałosny i bolesny poniósł się na wioskę. 
Daleko się poniósł... aż do wójtowej, obszernej wygódki, w wiosce jako areszt tymczasowy
 i (sezonowo) punkt skupu jaj i owoców leśnych - robiącej.



Cicho się zrobiło, wiatr w bezlistnych gałęziach pojękiwał, aż tu nagle na przodek stada wyłazi stary baran i ludzkim głosem rzecze:
 „Ten nasz wójt, to nie wójt zwyczajny jest, ale potomek słynnego Draculi,
 gościa co swe zębiska jedynie w kwasie siarkowym moczył, (zamiast w reklamowanych Coregatabs)
 a Mekintosz to szpieg z krainy wiecznych mgieł i ziąbów. Wielce obaj podejrzani są, obaj winni i jednako karę muszą ponieść. 

Bo tam gdzie wina i kara być musi. Pomożecie wymierzyć sprawiedliwość ?
- Chcemy pomóc... beknął ktoś nieśmiało. 
- Chcemy WINA...zawołały barany...! 
- Chcemy IKARA... krzyknęły owieczki...!